โซวาชะงักไปเล็กน้อย
หัวใจที่บอบช้ำอยู่แล้วเต้นแรงขึ้นทันทีเมื่อเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไป
แต่เธอไม่ยอมถอย
“ก็ในเมื่อพี่ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับโซวา... โซวาก็ไม่จำเป็นต้องเอาศักดิ์ศรีตัวเองมาแลกกับการถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
เธอสบตาเขาก่อนถอนหายใจยาว "ฟังให้ชัดนะคะ โซวาจะชอบคนใหม่ที่ไม่ใช่พี่...ละ....”
ประโยคยังไม่ทันจบดี
เขาก็ก้าวเข้ามาประชิด
แผ่นหลังเธอกระแทกประตูเบา ๆ
ลมหายใจเขาหนักกว่าปกติอย่างชัดเจน
“อย่าพูดเหมือนพี่ไม่รู้สึกอะไร”
เสียงนั้นกดต่ำ คล้ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่ใกล้จะปะทุ
“แล้วพี่รู้สึกอะไรล่ะคะ”
เธอยังประชด ทั้งที่ปลายนิ้วกำชายกระโปรงตัวเองแน่นจนสั่น
ดวงตาเขาวาววับขึ้นทันที
“อยากรู้เหรอ”
เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอตอบ มือหนึ่งยกขึ้นประคองท้ายทอยเธอไว้อย่างแน่นหนา อีกมีหนึงรั้งเอวเธอเข้ามากอดแนบชิดกับตัวเขา ก่อนจะโน้มตัวลงมา
ริมฝีปากเขาประกบลงบนริมฝีปากของเธอ
จ
