ลมหนาวพัดชายเต็นท์ให้กระพือไหวแผ่วเบา โซวาที่กำลังนอนอยู่เพียงลำพัง
เธอขดตัวอยู่ในถุงนอน แม้จะพยายามหลับตาเท่าไร แต่ภาพเหตุการณ์ตอนตกน้ำในช่วงบ่ายก็ยังวนเวียนไม่หาย
ความเย็นชื้นกับความตกใจในตอนนั้นทำให้หัวใจเธอไม่ยอมสงบ บรรยากาศหนาวเหน็บของค่ำคืนยิ่งทำให้เธอพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย "โอ้ยนอนไม่หลับอะโซวาเอ่ย" เธอบ่นพึมพำ
ก่อนเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเบา ๆ
“โซวานอนไม่หลับใช่ไหมครับ กลัวหรือเปล่า”
ข้อความจากคิราห์ทำให้เธอชะงัก ก่อนจะรีบพิมพ์ตอบกลับ
“นอนไม่หลับค่ะ…กังวลอะไรไม่รู้ แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนค่ะ”
“พี่ก็เป็นห่วงโซวาไง รอแป๊บหนึ่งนะ”
เธออ่านแล้วหัวใจกระตุกวูบ รีบพิมพ์ตอบแทบไม่ทันคิด
“ทำไมคะ…อย่าบอกนะว่าพี่จะมาหาโซวา ไม่ได้นะคะ มันไม่เหมาะสมนี่มันในค่าย”
“ไม่ครับ พี่กลัวโซวาเสียหาย เดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนให้ขวัญมานอนกับโซวา พี่ไปเฝ้าแทนไทเอง”
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “แต่ว่
