ขวัญพุ่งเข้าไปหาอย่างไม่คิดชีวิต
“อีนุ่น!”
เสียงตะโกนดังลั่นจนคนแถวนั้นสะดุ้งเฮือก
นุ่นหันขวับ สีหน้าซีดวูบหนึ่งก่อนจะรีบตีหน้าซื่อ
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือกระแทกแก้มดังสนั่น
ใบหน้านุ่นสะบัดไปด้านข้าง ผมกระจาย รอยแดงผุดขึ้นชัดแทบจะทันที
รอบข้างเงียบกริบ
“นี่แกตบฉันทำไม!”
นุ่นแผดเสียง
ขวัญไม่ตอบ
เธอกระชากผมนุ่นเต็มแรงจนร่างอีกฝ่ายล้มกระแทกพื้นดิน ฝุ่นฟุ้งกระจาย
ขวัญกดร่างนั้นไว้ เข่าทับลำตัว มือหนึ่งดึงผมแน่น อีกมือเงื้อขึ้นฟาดซ้ำ
เพี๊ยะ!
“มึงกล้าผลักเพื่อนกูตกน้ำ!”
เสียงเธอสั่นด้วยโทสะ
“น้ำเชี่ยว หินลื่น… ถ้าช่วยไม่ทัน มึงคิดว่าเพื่อนกูจะรอดไหมห๊ะ!”
ภาพโซวาจมหายใต้ผิวน้ำยังคงติดตา
“มึงทำทำไม!....ทำไปได้ยังไง เพื่อนกูเกือบตายมึงใจร้ายมากนะ”
“ปล่อยนะ! ฉันไม่ได้ทำ!” นุ่นดิ้นสุดแรง
“อย่ามาโกหก!”
ขวัญกระชากผมอีกครั้งจนหนังศีรษะตึง
“ไม่ได้ทำเหรอ… หึ!”
นุ่นร้องลั่น น้ำตาไหลพราก
