“โซวา เดี๋ยวก่อน!”
ประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดถูกมือของคิราห์กั้นไว้ทันเวลา
บานประตูค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอีกครั้ง
โซวาเงยหน้ามองเขา ดวงตากลมแดงก่ำจากการร้องไห้
“สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่คิราห์… ของขวัญโซวาฝากพนักงานไว้แล้วค่ะ”
เสียงเธอสั่น แม้จะพยายามเก็บอาการ
คิราห์มองหน้าเธอนิ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ
“เตรียมของขวัญมาให้ ก็ต้องให้เจ้าของวันเกิดด้วยตัวเองสิ จะฝากคนอื่นไว้ทำไม… เจ้าของวันเกิดเขาจะเสียใจเอานะ”
พาขวัญที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แสยะยิ้มทันที
“เจ้าของวันเกิดเสียใจเหรอคะ?..ช่างน่าขำจริง ๆ” เธอเอียงคอ
“ลองนึกถึงคนที่นั่งรอเป็นชั่วโมงจนงานจะเลิกบ้างไหม ว่าเขารู้สึกยังไง..อย่าพูดเอาแต่เข้าข้างตัวเองนักเลย”
สีหน้าคิราห์ตึงขึ้นเล็กน้อย
โซวาสบตาเพื่อนแล้วส่ายหน้าเหมือนขอให้พอ
“โซวาจะกลับแล้วค่ะ มันดึกมากแล้วขอตัวนะคะ”
น้ำเสียงเธอเรียบสนิท
ไม่มีแววดีใจเหมือนทุกครั้ง
“ยังกลับไม่ได้”
คิราห์พูดขึ
