ช่วยเพื่อนรัก

1252 Words

ลานด้านหลังคณะวิศวกรรมศาสตร์ แดดบ่ายสาดลงมากระทบพื้นปูนด้านหลังคณะ ลานจอดรถเงียบกว่าด้านหน้าอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงเสียงลม กับเสียงใบไม้ไหวเบา ๆ โซวายืนอยู่ใต้เงาตึก ในมือกำถุงกระดาษใบเล็กแน่น ภายในนั้นคือช็อกโกแลตที่เธอทำเอง ทำซ้ำไปซ้ำมา… จนมั่นใจว่ามันดีที่สุดเท่าที่เธอจะให้ใครคนหนึ่งได้ หัวใจเต้นแรง แรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะในหูตัวเอง อย่าถอย เธอบอกตัวเองซ้ำ ๆ อีกด้านหนึ่งของลาน พาขวัญยืนทำทีเหมือนกดโทรศัพท์ แต่สายตากลับเหลือบมองรถคันหรูสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล “มาแล้ว…” เธอพึมพำเบา ๆ เมื่อเห็นร่างสูงในเสื้อช็อปสีเลือดหมูเดินเข้ามา พี่แทนไท ท่าทางนิ่ง สุขุม ทุกก้าวเดินดูเหมือนคนที่ไม่รีบร้อน แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างประหลาด พาขวัญกลืนน้ำลาย เอาวะ…เพื่อเพื่อน เธอก้าวออกไปหนึ่งก้าว แล้ว “โอ๊ย!” ร่างบางเซถลา กระเป๋าหล่นลงพื้น ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว “เป็นอะไรรึเปล่า?” เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ตัว มือแข็งแรงคว้าแขนเธอไว้ทัน ก่อนที่ร่างจะล้มลงกับพื้นจริง ๆ พาขวัญเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมนิ่งของแทนไทเต็ม ๆ “ขะ…ขวัญไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มแห้ง ๆ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “ขอโทษนะคะ พอดีเดินไม่ดูทาง” แทนไทก้มลงเก็บกระเป๋าให้ ก่อนจะยื่นคืนอย่างสุภาพ “ไม่เป็นก็ดีแล้ว” เขาพูดแค่นั้น น้ำเสียงเรียบสนิท ไม่มีความห่วงใย ไม่มีความรำคาญ เพียงยกมือขึ้นปัดแขนเสื้อของตัวเองเบา ๆ ราวกับเพิ่งสัมผัสสิ่งที่ไม่อยากให้ติดตัว พาขวัญชะงัก เอาไงดี…เขาไม่สนใจเราเลย แถมกำลังจะเดินไปหาพี่คิราห์กับโซวาแล้วด้วย เธอกัดฟันแน่น เอาวะ เป็นไงเป็นกัน “ขอโทษนะคะ” พาขวัญเอ่ยเสียงสั่น “ขวัญไม่ได้เนื้อตัวสกปรกขนาดนั้นนะคะ” แทนไทชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเธอ “พี่แค่ถูกเนื้อต้องตัวนิดเดียว” เธอเงยหน้าสู้ “แต่ทำท่าทางรังเกียจขนาดนั้น มันก็…ไม่โอเคไหมคะ” แทนไทหัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตาเย็นเฉียบ “พี่พูดตรงไหนว่าเธอสกปรก” เขาหยุดคำพูดไว้ชั่วครู่ “หรือเธอคิดไปเอง” พาขวัญใจเต้นแรง น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว “พี่ไม่ได้พูด…” เธอกัดริมฝีปาก “แต่การกระทำมันฟ้อง” แทนไทส่ายหน้า สีหน้าชัดเจนว่าเบื่อหน่าย “มุขแบบนี้ พี่เจอมาเยอะแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบ “สาว ๆ ชอบใช้เพื่อเข้าหาพี่....” เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยกนิ้วชี้ส่ายเบา ๆ “บอกตรง ๆ นะ สาวสวยที่มาชอบพี่ เยอะแยะ” คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีด “หน้าอย่างน้อง” เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย “แค่หางตา พี่ยังไม่อยากมองเลยครับ…” แทนไทหยุด เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “เอ่อ…ชื่ออะไรนะ” พาขวัญกำหมัดแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ เธอไม่ได้สวยเหมือนดาวคณะ แต่ก็ไม่ใช่ใครที่สมควรถูกดูถูก น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ และเป็นครั้งแรกที่แทนไทรู้สึก หัวใจตัวเองกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล “หึ…” พาขวัญหัวเราะทั้งน้ำตา “แค่หางตายังไม่อยากมองเหรอคะ” เธอเช็ดน้ำตาลวก ๆ เงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ “พี่คงคิดว่าตัวเองหล่อมากสินะ ถึงดูถูกคนอื่นได้ขนาดนี้” เธอพูดเร็วขึ้น เสียงสั่นแต่ชัดเจน “ถ้าไม่รวยหน่อย คงไม่มีใครเข้าหา ทำเก๊ก ทำทรง ใส่หน้ากากคนดี คนหล่อให้สาวกรี๊ดว่าเข้าถึงยาก ” หัวใจพาขวัญเต้นแรงแทบหลุดอก “บอกตรง ๆ นะคะ” “ต่อให้เหลือผู้ชายคนเดียวบนโลก” “แต่ถ้านิสัยหยาบ ดูถูกคนอื่นแบบนี้” เธอกำหมัดแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ “ขวัญขออยู่คนเดียว เลี้ยงหมา…ยังดีกว่า” พูดจบ พาขวัญปาดน้ำตาแรง ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีทันที ไม่คิดจะหันกลับมาอีก “นี่เธอ!” แทนไทเรียกเสียงเข้ม น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิด “เธอเดินมาล้มเอง แล้วยังมาหาเรื่องฉันอีก?” พาขวัญหยุดฝีเท้า หันกลับมาค้อนเขาแรง ๆ ทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ “ก็ใครว่าขวัญก่อนละคะ” เธอพูดแค่นั้น แล้วหมุนตัวเดินต่อทันที แต่แดดบ่ายร้อนจัด ร่างกายที่ฝืนไว้ก่อนหน้า เริ่มทรยศเจ้าของมัน โลกทั้งใบหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าพร่ามัว เสียงรอบตัวค่อย ๆ ไกลออกไป พาขวัญก้าวพลาด ร่างบางโคลงเคลง ก่อนจะทรุดลงกับพื้น และดับวูบไปในพริบตาเดียว แทนไทคว้าแขนเธอไว้ไม่ทัน ร่างบางล้มลงต่อหน้าเขา อย่างหมดแรง “เฮ้ย~~!” เสียงทุ้มหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว แทนไทรีบก้าวเข้าไป คุกเข่าลงข้างร่างที่แน่นิ่ง มือใหญ่ประคองไหล่เล็ก ๆ ไว้แน่น ร่างของเธอเบากว่าที่คิด เบาจนหัวใจเขาหนักอึ้งอย่างประหลาด “นี่…ได้ยินไหม” เขาเรียกเสียงต่ำ และอยู่ใกล้กว่าที่เคยยืนกับผู้หญิงคนไหน ไม่มีการตอบสนอง มีเพียงใบหน้าซีดเผือด ดวงตาปิดสนิท กับริมฝีปากที่เม้มแน่น ราวกับยังฝืนอะไรบางอย่างไว้ ก่อนจะหมดสติ แทนไทขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบขึ้นมาในอก ไม่ใช่ความรำคาญ ไม่ใช่ความเย็นชาแบบที่เขาคุ้นเคย …แต่มันคือความรู้สึกผิด เมื่อกี้…กูแรงไปหรือเปล่าวะ คำพูดที่เขาเคยใช้ผลักผู้หญิงออกไปนับไม่ถ้วน วันนี้กลับย้อนกลับมาฟาดใส่ตัวเองเต็มแรง “โธ่เว้ย…” เขาสบถเบา ๆ ก่อนจะช้อนร่างเธอขึ้นมาโดยไม่ลังเล แขนแข็งแรงโอบเธอไว้แน่น ในจังหวะที่อุ้มขึ้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอลอยเข้ามา ไม่ฉุน ไม่หวานจัด เป็นกลิ่นสะอาด ๆ ของคนธรรมดา แทนไทไม่มีเวลาคิด เขาอุ้มเธอเดินตรงไปที่รถคันหรูสีดำของตัวเอง เปิดประตูด้านข้าง วางร่างบางลงอย่างระมัดระวัง ปรับเบาะ มือหนึ่งประคองศีรษะ อีกมือจัดท่าทางให้เธอเอนสบายที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัยให้ นิ้วของเขาสั่นเล็กน้อย ทั้งที่ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้ แทนไทมองหน้าเธอใกล้ ๆ ขนตาที่ยังเปียกชื้นจากคราบน้ำตา คิ้วเรียวที่ขมวดแน่น เหมือนเจ้าตัวยังโกรธเขาไม่หาย คำพูดของตัวเองเมื่อครู่ ย้อนกลับมาชัดเจนในหัว “แค่หางตาพี่ยังไม่อยากมอง” กรามเขาแข็งเกร็ง ริมฝีปากเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้…” เขาพึมพำ ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แทนไทปิดประตูรถ อ้อมไปนั่งหลังพวงมาลัย สตาร์ตรถทันที รถคันหรูพุ่งออกจากลานจอด มือเขากำพวงมาลัยแน่น สายตาเหลือบมองเธอเป็นระยะ ราวกับกลัวว่าเธอจะไม่หายใจ และในขณะที่รถของแทนไทแล่นออกจากลานจอด ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง อีกฟากหนึ่งของลาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้น โซวาชะงัก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more