ภายในห้างสรรพสินค้าแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสียงพูดคุยจอแจปะปนกับเสียงดนตรีเบา ๆ
บันไดเลื่อนเลื่อนขึ้นลงสลับกันไม่หยุด
ผู้คนสวนทางกันวุ่นวายแต่เป็นจังหวะของวันหยุดที่คึกคัก
โซวาหันไปหาขวัญที่เดินพยุงเธออยู่ข้าง ๆ
“เดี๋ยวเราไปซื้อของขวัญก่อน แล้วค่อยหาอะไรกินดีไหม ขวัญ”
“ก็ดีนะ ขวัญยังไม่ค่อยหิว แล้วก็ยังคิดไม่ออกว่าอยากกินอะไร”
ดวงตาโซวาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“งั้นไปร้านผ้าพันคอกันนะ โซวาหาข้อมูลมาแล้ว ร้านนี้ผ้าดีมาก นิ่ม อุ่น ไม่ระคายผิว ที่สำคัญเรียบหรูดูแพง แต่ราคาก็ยังจับต้องได้”
“ขวัญเหลือบมองขาเพื่อนก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน”
“จ๊ะ ทำการบ้านมาดีที่สุด ขาเจ็บยังอุตส่าห์ลากสังขารมาเพื่อผู้ชายที่ชอบอีกนะ”
น้ำเสียงแซวปนหมั่นไส้ทำเอาโซวาหัวเราะเบา ๆ
“ขวัญก็ว่าไป…แต่ก็จริงทุกอย่าง”
“อ้าว ไม่คิดจะแก้ตัวหน่อยเหรอ”
“ไม่จ๊ะ ความจริงก็คือความจริง” เธอยิ้มใส
“ไปกันเถอะ เดี๋ยวคนเยอะกว่านี้”
