โทรศัพท์ของโซวาสั่นครืด ๆ
เธอหยิบขึ้นมาดูชื่อหน้าจอ
“วาคินน์” เธอพูดชื่อเขาก่อนกดรับทันที
“ว่าไงวาคินน์”
“เมื่อกี้ล้ม เจ็บมากไหม เรากำลังจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่พี่คิราห์ไปก่อน เลยไม่ได้เข้าไป”
โซวาทำเสียงงอนนิด ๆ
“อย่ามาพูดเลย ในเกมไม่ออมมือเลยนะ”
ปลายสายหัวเราะเบา ๆ “ก็จะให้ออมมือได้ไง กีฬาเนอะ”
“ชิ…ที่ล้มเข่าแตกเมื่อกี้ก็เพราะพี่คิราห์หนุ่มหล่อคณะนายนั่นแหละ”
“ก็เห็นอยู่... แต่ถ้าพี่เขาไม่มาบังไว้ โซวามีสิทธิ์โดนบอลกระแทกหน้าเลยนะ เขาส่งกันมาแรงมาก”
โซวาชะงัก “จริงเหรอ?”
“จริงสิ ตอนพี่เขาชนโซวา น่าจะเพราะไม่ทันมองมากกว่า เขารีบเข้ามาบังให้”
“จริงปะเนี่ย…แสดงว่าพี่เขาช่วยโซวาเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ วาคินน์เห็นเต็ม ๆ”
ใบหน้าที่ก่อนหน้านี้หม่นลง ค่อย ๆ สว่างขึ้นทันที
“งุ้ย ขอบใจมากนะ อิอิ งั้นหายโกรธแล้ว ไม่ฟ้องแม่แล้ว ฮ่า ๆ”
“โห นี่จะฟ้องแม่เลยเหรอ แค่กีฬาเองนะ”
“หลอกเล่นยะ…แล้วตอ
