“ขวัญ... อย่าขยับนะ…ไม่ต้องกลัว พี่ดูให้”
เสียงแทนไทนิ่ง แต่แฝงความเร่งรีบที่เขาพยายามกดไว้
ขวัญชะงักทันที ลมหายใจติดขัด ดวงตาสั่นไหวมองเขาอย่างฝากความหวังทั้งหมดไว้ในมือคู่นั้น
ใต้ผ้าเสื้อมีบางอย่างเคลื่อนไหวช้า ๆ รูปร่าง ยาว แบน แข็งกระด้าง
หัวใจแทนไทหล่นวูบ
เขารู้ทันทีว่ามันคืออะไร
ตะขาบ!
แต่เขาไม่พูดออกมา เพราะกลัวจะทำให้เธอกรีดร้องแล้วมันจะยิ่งเคลื่อนตัวเร็วจนเป็นอันตราย
เขาค่อย ๆ สอดมือเข้าไปอย่างระวัง ปลายนิ้วสัมผัสลำตัวเย็นแข็งที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ข้างใน เขากัดฟัน บีบมันแน่นเต็มแรง
“โอ๊ย!”
ความเจ็บจี๊ดแล่นพุ่งขึ้นแขน ราวไฟช็อตแทงทะลุถึงหัวไหล่
ใช่....มันกัดเขา
แต่แทนไทไม่ปล่อย เขาฝืนบิดข้อมือ กระชากมันออกมาออกจากเสื้อขวัญจนตะขาบหลุดกระเด็นลงพื้น
ตะขาบตัวใหญ่ดิ้นพราดอยู่บนดินก่อนแน่นิ่ง
“พี่แทน…มันคืออะไร”
เสียงขวัญสั่นเครือ
แทนไทหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนใช้ปลายเท้าเขี่ยซา
