วันวาเลนไทน์...💔🥀

1661 Words

เช้าวันวาเลนไทน์ เสียงกรี๊ดกร๊าดดังสนั่นไปทั่วหน้าตึกคณะวิศวะ ตั้งแต่น้องปีหนึ่งถึงปีสี่ ต่างพากันถือช่อดอกไม้ คุกกี้ และช็อกโกแลตมาให้แทนไทกับคิราห์ ที่นั่งนิ่งอยู่ใต้ตึก "มึง ๆ เอาเดินเข้าไปให้พี่เขาสิ ไหน ๆ ก็มาแล้ว" สาวปีสองคณะพยาบาลเอ่ยขึ้น "มึงก็ไปเองสิ หล่อมากแต่สายตากูกลัวแต่ก็ยังอยากเป็น fc พี่เขาอยู่ดี" สาวอีกคนซุบซิบยิ้มร่า แต่ก็ยังคงถือกล่องขนมไปวางไว้และได้แค่ส่งยิ้มแค่นั้น ของขวัญทุกชิ้นก็ได้แค่วางไว้ตรงหน้าที่มีโต๊ะตั้งสำหรับวันวาเลนไทน์โดยเพาะ ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้เขาสองคนมากกว่านั้น จนกระทั่งคิราห์ลุกขึ้นยืนมองไปรอบ ๆ ก็พบกับสายตาที่คุ้นเคย และใช่โซวาเอง.....เธอก้าวออกมาจากฝูงชน มือบางประคองกล่องเค้กที่เธอทำทั้งคืนด้วยหัวใจเต้นระรัว เธอยื่นมันไปตรงหน้าเขา “ขนมเค้กที่โซวาทำเองค่ะ…พี่คิราห์” สายตาเย็นชาของเขาเลื่อนจากกล่องเค้กขึ้นมาสบตาเธอ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างดูแคลน “ช็อกโกแลตของเธอ ฉันยังไม่อยากกิน แล้วคิดว่าเค้กนี่ฉันจะแตะงั้นเหรอ” คำพูดนั้นกดโซวาให้ก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ เธอกัดริมฝีปากแน่น แต่ยังพยายามยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ แค่โซวาได้เอามาให้ พี่จะทานหรือไม่ทาน…โซวาก็ถือว่าทำเต็มที่แล้ว” คิราห์พยักหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “งั้นหรือ.." เสียงเขาเย็นเฉียบจนคนที่ยืนรอบ ๆ ขนลุก "ในเมื่อเธอให้ฉันแล้ว ต่อไปฉันจะให้ใคร หรือทำอะไรก็เป็นสิทธิ์ของฉันสินะ” โซวาเงยหน้าสบตาเขา เธอพยักหน้าริมฝีปากค่อย ๆ คลี่ยิ้มอย่างมีความหวัง แต่เมื่อเขาพูดจบ เขาก็เหวี่ยงกล่องเค้กลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย แผละ!~~~~ เสียงกล่องกระแทกพื้นดังชัด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนรอบข้าง “มันจะมากไปแล้วนะ!” พาขวัญตะโกนขึ้นทันที พลางก้าวออกมาบังโซวา “คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงนิสัยต่ำทรามได้ขนาดนี้!” แทนไทขยับเข้ามาเผชิญหน้า สีหน้าเย็นชาไม่แพ้กัน “เอาของมาให้เขา เขาจะทำอะไรก็ได้ ผิดตรงไหนล่ะ ..สาวน้อย” “อ๋อ…นิสัยเหมือนกัน ถึงอยู่ด้วยกันได้สินะ” โซวานิ่งน้ำตาเริ่มเอ่อ แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ เธอฝืนยิ้มบาง ๆ พาขวัญจับมือโซวาแน่น ราวกับกลัวเพื่อนจะทรุดลงตรงนั้น “ไปเถอะโซวา พอกันที กี่ครั้งแล้วที่ต้องยอมคนแบบนี้” โซวาสบตาเพื่อน น้ำตาคลอจนเอ่อล้น พาขวัญก้มลงกระซิบเสียงสั่น “อย่าร้องไห้ให้ผู้ชายแบบนี้ เขาไม่ใช่เทวดา…ไปกับขวัญ” คิราห์หันหลังให้ทันที เขาไม่คิดผูกพัน ไม่คิดสนใจความรู้สึกของใครทั้งนั้น “ไปเถอะคิราห์ กูไม่อยากฟังผู้หญิงขี้บ่น เอาแต่พาลเพราะไม่ได้ดั่งใจ…สมเพชว่ะ” แทนไทพูดเสริม พาขวัญจ้องเขม็ง ดวงตาแดงก่ำจากความโกรธ “ต่อจากนี้ ขออย่าได้เจอคนแบบนายอีกเลย ไอ้...” “จะขึ้นไอ้กับใคร พูดดี ๆ หน่อยสิ” แทนไทชี้หน้าพาขวัญอย่างไม่ไว้หน้า “พอเถอะขวัญ…เรากลับกันเถอะ...เราคงรบกวนเขาจริง ๆ” โซวารีบเอ่ยห้าม ก่อนจะพาเพื่อนเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเศษเค้กที่เละติดพื้น และบรรยากาศวาเลนไทน์ที่พังไม่เป็นท่า ร้านกาแฟมุมเดิมที่คิราห์กับแทนไทนั่งประจำ บรรยากาศเงียบสงบผิดกับความวุ่นวายเมื่อวาน กลิ่นกาแฟลอยอวล แต่กลับไม่ช่วยให้ใจใครผ่อนคลายลงได้ แทนไทเหลือบมองโทรศัพท์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเสียงเรียบ “ผู้หญิงคนนั้นเหรอวะ…เจ้าของช็อกโกแลตเมื่อวาน” คิราห์ไม่ตอบทันที เขาเพียงจ้องฟองกาแฟในแก้วราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “เมื่อวานมึงก็รับช็อกโกแลตมาไม่ใช่เหรอ” แทนไทขมวดคิ้ว “แล้วทำไมวันนี้ไม่รับเค้กที่น้องเขาทำล่ะ มึงนี่จะเอายังไงกันแน่” คิราห์หัวเราะหึเบา ๆ มุมปากกระตุกเล็กน้อย “กูไม่ได้รับ” เขาพูดเสียงเรียบ “เธอวางไว้เอง กูแค่ไปหยิบมาตอนที่กูปฏิเสธเธอไปแล้ว” แทนไทถอนหายใจแรง พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ “ไอ้คิราห์ มึงบ้าไปแล้วมั้ง” เขามองเพื่อนตรง ๆ “ถ้าชอบ ก็แค่ลองคุยดู มันยากตรงไหนวะ” คิราห์ชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาที่เคยนิ่งกลับไหววูบ ก่อนจะหลบสายตาออกไปนอกกระจก “มึงก็รู้ว่าชีวิตกูเจออะไรมาบ้าง” เสียงเขาต่ำลง “กูกลัวการหักหลัง” แทนไทเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดช้าลงอย่างจริงจัง “มึงก็อย่าเอาอดีตมาฝังตัวเองไว้ขนาดนั้นสิวะ” “ไม่งั้น ต่อให้มีใครจริงใจกับมึงแค่ไหน มึงก็จะผลักเขาออกไปหมด” คิราห์กำมือรอบแก้วกาแฟแน่นขึ้นเล็กน้อย “ไม่รู้ว่าป่านนี้…เธอจะเสียใจแค่ไหน” คำพูดนั้นหลุดออกมาเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน แทนไทเลิกคิ้วขึ้น แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร คิราห์ก็ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม กลบความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาในอก “จะเสียใจแค่ไหนก็ช่างเถอะ” เขาพูดเสียงเรียบ เย็นชาดังเดิม “ผู้หญิงก็คือผู้หญิง เดี๋ยวก็ลืม” แต่แม้ปากจะพูดแบบนั้น สายตาที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง กลับไม่มั่นคงเหมือนที่เคยเป็น ร้านกาแฟมุมเดิมยังคงคึกคัก เสียงเครื่องชงกาแฟดังแทรกบทสนทนาเบา ๆ ของผู้คน โซวานั่งอยู่อีกฝั่งของร้าน โต๊ะติดกระจก พาขวัญนั่งตรงข้าม “โซวาเป็นยังไงบ้าง” “อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย” “ผู้ชายแบบนั้นไม่คู่ควร” พาขวัญพูดให้กำลังใจเธอ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โซวาผิดหวัง โซวาพยักหน้าให้รู้ว่าเธอยังคงไหวอยู่ ภาพในหัวกลับย้อนซ้ำ สายตาเย็นชา เสียงหัวเราะดูแคลน และเสียง “แผละ” ที่ เหมือนกระแทกลงกลางอกเธอมากกว่าพื้น โซวาหลับตาลง สูดหายใจลึก คราวนี้ไม่มีสะอื้น ไม่มีสะดุ้ง “เฮ้อ...อุตส่าห์วาอาจไม่ได้สวยไม่ใช้เสปคพี่เขาจริง ๆ ช่างเถอะ ถ้าเขาไม่ชอบ เราก็ควรเลิกยุ่งกับเขาสักที จริงไหม” “โซวา” พาขวัญได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นถึงกับน้ำตาแทบไหล “ฉันได้เพื่อนของฉันกลับคืนมาแล้ว ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา ผีห่าซาตานมันออกจากเพื่อนฉันไปแล้ว” โซวายิ้มให้กับพาขวัญเบา ๆ “เวอร์แล้ว ....ตอนนี้พอทำใจได้บ้าง แต่ถ้าเห็นหน้าเขาอีกอาจจะไม่แน่” “โธ่โซวาขวัญอุตส่าห์ดีใจ” พาขวัญทำหน้ายู่ และขณะนั้นเอง โซวายกโกโก้ขึ้นจิบ สายตาทอดมองออกไปนอกกระจก ไม่รู้ตัวเลยว่า อีกฟากหนึ่งของร้าน มีใครบางคนกำลังมองมา คิราห์ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสายตาเขาไปสะดุดเข้ากับร่างคุ้นตา โซวา เธอไม่ได้ดูพัง ไม่ได้ดูร้องไห้ ตรงกันข้าม…เธอดูสงบเกินคาด “มึงมองอะไร” แทนไทถาม “เปล่า” คิราห์ตอบเร็วเกินไป ก่อนจะก้มลงมองแก้วกาแฟ จังหวะนั้นเอง คิราห์ก็เหลือบไปเห็น ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อแจ็กเกตคณะแพทย์เดินเข้ามาในร้าน เขาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของโซวา ในมือมีช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตา “สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับ…น้องโซวา” โซวาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าฉายแววประหลาดใจ พาขวัญสะกิดแขนเพื่อนเบา ๆ ราวกับจะบอกให้รีบรับไว้ “นี่พี่เหนือ เดือนคณะแพทย์ปีห้าเลยนะ” ชายหนุ่มยิ้มสุภาพ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “พี่เหนือ คณะแพทย์ปีห้าครับ” “วันวาเลนไทน์ปีนี้ พี่ขอให้น้องโซวามีความสุขนะครับ…แล้วจะเป็นอะไรไหม ถ้าพี่ขอให้เราได้รู้จักกัน เริ่มจากเพื่อน หรือพี่น้องก่อนก็ได้” ช่อดอกไม้ถูกยื่นมาตรงหน้า ไม่มีความเร่งรัด ไม่มีแรงกดดัน โซวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปรับ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” น้ำเสียงเรียบ แต่จริงใจ พาขวัญยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ราวกับโล่งใจแทนเพื่อน อีกฝั่งหนึ่งของร้าน มือของคิราห์ที่จับแก้วกาแฟแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาเขาไม่อาจละออกจากภาพตรงหน้าได้ โซวา…ไม่ได้มองมาทางเขาเลย ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขากำลังมองเธออยู่ “เห็นไหม” คิราห์สบถเบา ๆ “ผู้หญิงก็คือผู้หญิง ใครเข้ามาก็คว้าไว้ทั้งนั้นแหละ” เขายกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม แต่รสขมในปากวันนี้ กลับขมกว่าที่เคยเป็น แทนไทเหลือบมองภาพนั้นอีกครั้ง ก่อนจะพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ทุกคำกลับย้ำลงกลางอกเพื่อน “นั่นพี่น้ำเหนือ คณะแพทย์ปีห้าเลยนะ” “ดีกรีเดือนคณะ หล่อ รวย สาว ๆ กรี๊ดกันทั้งมหาลัย ปกติฝึกงานอยู่แท้ ๆ ยังอุตส่าห์กลับมาเอาดอกไม้ให้สาวได้ ...พี่เขาคงชอบจริง ๆ” คำพูดนั้นทำให้คิราห์กรามตึงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “หลายใจชะมัด…” เขาพึมพำเสียงต่ำ “เมื่อครู่ยังมาคลั่งรักกูอยู่เลย” แต่คำพูดนั้น กลับไม่สามารถกลบความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจเขาได้เลย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more