คอนโดของโซวา
เสียงโทรศัพท์สั่นเบา ๆ บนโต๊ะหัวเตียง
“ครืด… ครืด…”
โซวาเอื้อมมือไปรับสาย ทั้งที่สายตายังมองออกไปนอกระเบียง
ไฟเมืองยามดึกสว่างไสว
แต่ในห้องกลับเงียบเกินไป
“ว่าไงจ๊ะขวัญ... โทรมาสะดึกเลย”
“ก็เป็นห่วงโซวาไง”
ปลายสายถอนหายใจ
“วันนี้ไม่ค่อยโอเคใช่ไหม… ขวัญดูออกนะ”
โซวาหลับตาลงชั่วครู่
เหมือนคำว่า ดูออก มันไปแตะตรงจุดที่เธอพยายามซ่อน
“ก็เปล่านี่…”
เสียงตอบเบาเกินไป แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ค่อยเชื่อ
“อย่าพยายามเก็บความรู้สึกเลย ขวัญเข้าใจโซวา....เห็นเขาสนิทกันขนาดนั้น”
ปลายสายเงียบ
โซวากำโทรศัพท์แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ก็ช่างเถอะ”
เธอพยายามหัวเราะ
“ใช่เขาดูสนิทกันมาก ๆ… โซวาอาจไม่ใช่สเปกเขาจริง ๆ ถ้าเขาไม่ชอบเรา....เราปล่อยเขาไปเถอะ”
คำว่า ปล่อย หลุดออกมาง่ายเกินไป
ทั้งที่หัวใจยังไม่ยอมปล่อยเลยสักนิด
“จริงป่ะเนี่ย”
ขวัญถามทันที
“โซวาจะเลิกชอบเขาแล้วใช่ไหม”
ความ
