ค่ำคืนนั้นแทนไทขับรถไปส่งพาขวัญถึงคอนโด ทว่าพายุฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนักทำให้เขาไม่อาจฝ่าฝนกลับบ้านได้ จึงจำเป็นต้องค้างคืนที่นี่
“นอนโซฟาได้ใช่ไหมคะ” ขวัญเอ่ยถามเสียงเบา
“ได้ครับ ขวัญอย่าเดินเยอะนะ เดี๋ยวข้อเท้าอักเสบกว่าเดิม”
เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แฝงความเป็นห่วงอย่างชัดเจน
ขวัญพยักหน้ารับ หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่เธอก็พยายามเก็บอาการไว้ไม่ให้เขาสังเกตเห็น
“งั้นขวัญไปนอนก่อนนะคะ”
“ครับ”
แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้งคู่ดูเหมือนจะไม่ค่อยลงรอยกันสักเท่าไร แต่เหตุการณ์ใกล้ชิดกันวันนี้
กลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ต่างฝ่ายต่างหวั่นไหว เพียงแต่ยังไม่มีใครเอ่ยมันออกมา
ขวัญค่อย ๆ ล้มตัวลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง ข้อเท้ายังปวดหนึบจนขยับลำบาก
“วันนี้เคลื่อนไหวลำบาก ไม่อาบแล้วนะ…” เธอพึมพำกับตัวเอง
“โทรหาโซวาสักหน่อยดีกว่า ป่านนี้จะถึงห้องหรือยังนะ”
เ
