แอบรักเขา

1521 Words

“กรี๊ดดด พี่ว้ากคนนี้หล่อเกิน!” เสียงกรี๊ดดังระงมไปทั่วลานคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในวันปฐมนิเทศนักศึกษาปีหนึ่ง เสียงหัวเราะ เสียงซุบซิบ และชื่อของผู้ชายคนหนึ่ง ถูกเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกลบทุกอย่างรอบตัว คิราห์ พี่ว้ากตัวท็อปของคณะ ผู้ชายที่แค่ยืนเฉย ๆ ก็ทำให้ลานกว้างเงียบลงได้ เขาสูง ใบหน้าคม ดวงตาเย็นชา เย็นเสียจน… ถ้าใครเผลอเข้าไปใกล้เกินไป อาจโดนสายตาคู่นั้นบาดเอาได้ มีรุ่นพี่บางคนเคยพูดกันเบา ๆ ว่าแววตาแบบนั้น ไม่ใช่สายตาของคนที่เปิดรับใคร แต่เป็นสายตาของคนที่ “ตัดออก” ได้โดยไม่ลังเล “ปีหนึ่งทุกคน!” เสียงเขาดังชัด แข็ง และเด็ดขาด “ใครมาสาย ใครลืมป้ายชื่อ วิ่งยี่สิบรอบสนามใหญ่ ใครคิดว่ากฎมีไว้แหก ก็ลองดูได้ ถ้าอยากจำชื่อผมไปทั้งชีวิต” ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการข่มขู่ซ้ำ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับทุกคนรู้ดีว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่พูดเล่น “เข้าใจครับ / เข้าใจค่ะ!” เสียงตอบรับดังพร้อมเพรียง ไม่มีใครกล้าชะลอ และไม่มีใครกล้าสบตาเขานานเกินไป ยกเว้นคนเดียว โซวา เธอยืนอยู่ด้านหลังสุดของลาน มองแผ่นหลังของเขา มองท่าทางนิ่งเฉยนั้น ราวกับมันดึงสายตาเธอไว้โดยไม่รู้ตัว และไม่รู้ตัวเลยว่า… ริมฝีปากกำลังยกยิ้ม นั่นคือครั้งแรกที่เธอเห็นเขา และเป็นวันแรก ที่หัวใจเธอเผลอเดินเข้าไปใกล้ ทั้งที่เขา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอชื่ออะไร สามปีผ่านไป โซวารู้จักคิราห์มากขึ้น เธอรู้ว่าเขาดื่มกาแฟไม่ใส่น้ำตาล ชอบนั่งโต๊ะมุมเดิม ของร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย และรู้ว่า เขาไม่เคยมองผู้หญิงคนไหน นานเกินสามวินาที รวมถึงตัวเธอเองด้วย มีคนเคยพูดกันติดตลกว่า ถ้าคิราห์ไม่มอง ไม่ได้แปลว่าเขาไม่เห็น แต่แปลว่าเขา “เลือกแล้ว” ว่าจะไม่ให้พื้นที่ในชีวิต ตลอดสามปีที่ผ่านมา โซวาอยู่ใกล้เขา ในระยะที่เรียกว่า มองเห็น แต่ไม่เคย ถูกมอง เธอเคยฝากเอกสารไปให้ ทั้งที่เขาไม่เคยขอ เคยวางขนมไว้บนโต๊ะ โดยไม่ใส่ชื่อ เคยยืนรอเขาในวันที่ฝนตก ทั้งที่รู้ดีว่า เขาคงเดินผ่านมาทางนี้ เธอทำทุกอย่าง เพื่อให้ตัวเอง มีตัวตนในสายตาเขา ทั้งที่ลึก ๆ แล้ว รู้ดีว่า ผู้ชายคนนี้ ไม่เคยเปิดพื้นที่นั้นให้ใคร แต่โซวาเลือกจะไม่เชื่อ เพราะเธอเชื่อว่า สักวันหนึ่ง… เขาอาจจะหันมาเห็นเธอบ้าง จนวันที่น้องชายของเธอออกปากเตือน “โซวา…อย่าไปยุ่งกับพี่คิราห์เลย ทุกคนในคณะรู้ ว่าเขาไม่สนใจผู้หญิงหรอก” วาคินน์ น้องชายฝาแฝดของเธอ เอ่ยเสียงเบา แต่หนักแน่น “นี่ วาคินน์ ถ้าไม่ช่วย ก็หุบปากไปเลย” โซวาหันไปพูด ดวงตาไม่ยอมแพ้ ราวกับคำเตือนทั้งหมด ไม่เคยมีความหมาย “ฉันเชื่อว่า สักวันเขาต้องเห็นฉันบ้างละ” “นี่มันสามปีแล้วนะ” วาคินน์ถอนหายใจ “ขนาดฉันอยู่คณะเดียวกับเขา ยังแทบไม่ได้เจอเลย พี่เขาเก็บตัว มีแค่พี่แทนไท ที่อยู่ข้าง ๆ ตลอด” โซวาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้วาคินน์ต้องส่ายหน้า “ผู้ชายคนนี้ ต้องเป็นของโซวาเท่านั้น เข้าใจไหม ...วาคินน์” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อชัดเจนขึ้น ราวกับตัดสินใจไปแล้ว “ไม่ว่าจะต้องแลก ด้วยอะไร โซวาก็จะแต่งงานกับพี่เขาให้ได้คอยดูนะ” วาคินน์ได้แต่ส่ายหน้า หมดคำจะพูด ทันใดนั้น “ไหน ใครจะแต่งงานกับใครจ๊ะ?” เสียงสดใสดังแทรกเข้ามา พาขวัญ เพื่อนสนิทของโซวา เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ช่วยพูดกับยัยโซวาทีเถอะ...พาขวัญ” วาคินน์หันไปบอกเพื่อนพี่สาวก่อนจะถอนหายใจ “คลั่งรักพี่คิราห์หัวปักหัวปำแล้ว” จากนั้นก็เดินจากไป ปล่อยให้สองสาวยืนมองหน้ากัน พาขวัญส่ายหน้าเบา ๆ “โซวา…เธอนี่ก็จริง ๆ เลยนะ คนตามจีบเธอยาวเป็นหางว่าว ไม่เห็นจะชายตามองสักนิด แต่กับพี่คิราห์นี่ เธอไม่เคยคิดจะตัดใจจากเขาได้เลย” โซวาสูดลมหายใจยาว ก่อนจะสบตาเพื่อนสนิท ราวกับมีอะไรบางอย่างค้างอยู่ในใจ “พาขวัญ…” น้ำเสียงนั้นทำให้พาขวัญชะงัก “อะไร ทำไมเรียกชื่อฉันเสียงแบบนี้” “ปีนี้พี่คิราห์ปีสี่แล้ว” โซวาพูดช้า ๆ แต่ชัดเจน “เขาจะจบแล้ว…โซวาจะไม่รออีกต่อไป” พาขวัญเบิกตากว้าง “เดี๋ยวนะ นี่เธอคิดจะทำอะไร อย่าบอกนะว่า” “ใช่” โซวาตอบทันที “สมัยนี้สารภาพรักก่อน ถือว่าเปิดโอกาสให้ตัวเอง” “ห๊ะ!?” พาขวัญแทบร้องออกมา “สารภาพรักไม่ผิดหรอก แต่ถ้าเขาไม่รับรักขึ้นมา หน้าแหกนะโซวา!” “จะกลัวทำไมล่ะ” โซวายิ้มบาง ๆ “แค่หาทางอยู่กันสองต่อสอง ถ้าเขาไม่รับรัก เราก็รู้กันแค่โซวากับพี่คิราห์” พาขวัญเม้มปาก “แต่พี่คิราห์เขาอยู่กับพี่แทนไทตลอดเลยนะ ไม่รู้ว่าสองคนนั้นเป็นคู่…แบบว่า…หรือเปล่า” โซวาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนเพื่อน “พาขวัญรักโซวา…โซวารู้นะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ช่วยกันพี่แทนไทออกให้หน่อย ที่เหลือ…โซวาจัดการเอง” “โซวานี่มันหางานให้ฉันตลอดจริง ๆ” พาขวัญทำหน้ามุ่ย “พี่คิราห์ก็ดุดัน เย็นชา ส่วนพี่แทนไทก็เย็นชา เข้าถึงยากไม่แพ้กัน แถมรวยขนาดนั้นอีก จะเข้าหายังไงกัน” โซวาหัวเราะ ก่อนจะเอียงคอมองเพื่อนสนิทอย่างมั่นใจ “เพื่อนโซวาสวยขนาดนี้ ยังไงก็ต้องมีคนใจสั่นบ้างล่ะน่า” “โอ๊ย โซวา เธอนี่หาแต่เรื่องให้ขวัญจริง ๆ” พาขวัญถอนหายใจยาว “ถ้าเผชิญหน้าพี่แทนไทเขาดุใส่ ขวัญต้องร้องไห้แน่ ๆ” “ขวัญสวย อย่าไปกลัวสิ” โซวาหัวเราะเบา ๆ “เอาแบบนี้นะ บ่ายสามโมงพี่คิราห์กับพี่แทนไทจะไปที่จอดรถด้านหลังคณะ ขวัญเดินไปแถวนั้น ถ้าเจอพี่แทนไท…ก็เริ่มแผนได้เลย” “เดี๋ยว ๆ แผนอะไร?” พาขวัญขมวดคิ้ว “แจ้งกันก่อนสิ!” “ก็แผนหกล้มนั่นแหละ” โซวาตอบหน้าตาใสซื่อ “ช่วยเพื่อนหน่อยนะขวัญ พรุ่งนี้วันวาเลนไทน์แล้ว โซวาตั้งใจจะเอาช็อกโกแลตที่ทำเอง ไปให้พี่คิราห์จริง ๆ” พาขวัญนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง “ก็ได้…ถ้าไม่ใช่โซวา ขวัญไม่มีทางช่วยจริง ๆ ด้วยนะ” “ขอบใจมาก!” โซวายิ้มกว้าง “โซวารักขวัญที่สุดเลย” “ก็ลองไม่รักดูสิ” พาขวัญส่ายหน้า “ช่วยขนาดนี้แล้ว ตอนนี้ก็บ่ายสองกว่า ๆ ใช่ไหม บ่ายสามพี่เขาจะเดินไปที่รถหลังคณะใช่หรือเปล่า” “ใช่แล้วจ๊ะ เพื่อนรัก” โซวาจับมือพาขวัญขึ้นมา แนบกับแก้มเนียนของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันทั้งคู่ “ไม่คิดเลยนะ ว่าต้องมาทำอะไรแบบนี้” พาขวัญบ่นพึมพำเบา ๆ แต่โซวาได้ยินทุกคำ “สมัยนี้…” เธอพูดย้ำด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ใครเปิดก่อน ก็ได้โอกาสก่อน” โซวาหัวเราะเบา ๆ ราวกับในใจได้ตัดสินใจไปแล้ว “ถ้าเปิดก่อนแล้วเขาไม่ชอบขึ้นมา” พาขวัญเหลือบมองหน้าเพื่อน “หน้าแหกนะโซวา” โซวาขมวดคิ้วจนแทบชนกัน “พาขวัญ ให้กำลังใจเพื่อนหน่อยสิ” เธอบ่นเสียงเบา “พูดแบบนี้กำลังใจหดหมดแล้ว” พาขวัญถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะไหล่เพื่อนเบา ๆ “ก็ได้ ๆ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อน “สู้ ๆ นะ ขอให้เพื่อนสมหวัง” โซวายิ้มกว้างขึ้นทันที หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้ว ยิ่งเต้นแรงกว่าเดิม ในมือของเธอ ถุงกระดาษใบเล็กถูกกำแน่นขึ้นอีกครั้ง เหมือนกำลังยึดเอาความกล้าทั้งหมดเอาไว้ เวลาบ่ายสามโมง ลานด้านหลังคณะวิศวกรรมศาสตร์ แดดบ่ายส่องลงมากระทบพื้นปูน เงาของใครบางคนทอดยาวเข้ามาใกล้ ก่อนที่โซวาจะทันได้เงยหน้า หัวใจเธอก็หล่นวูบลงไปอยู่ที่ปลายเท้า เขามาแล้ว…

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more