ศึกประกาศสถานะ

1486 Words

คณะวิศวกรรมศาสตร์ “โซวา… ขวัญไม่ได้อยากมาคณะนี้เลยนะ ไม่อยากเจอไอ้ตาแทนไทอะไรนั่นด้วย” ขวัญบ่นเสียงอ่อย น้ำเสียงแฝงความอึดอัด พลางเดินตามโซวาที่พาเธอเข้ามาคณะวิศวะแห่งนี้ “ก็ถ้าไม่มา แล้วจะเอากุญแจรถจากไหนล่ะ…” โซวาเดินเรื่อย ๆ ก่อนจะหันไปสะดุดตากับรถของตัวเองที่จอดอยู่ตรงลานจอดรถของคณะ “นั่นไง รถโซวาจอดอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าพี่คิราห์จะอยู่ใต้ตึกคณะ หรือแวะไปนั่งร้านกาแฟแล้ว” โซวาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง มือหนึ่งถือถุงเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น ขวัญยื่นถุงกระดาษออกมา “ถุงเสื้อของตาแทนไท ขวัญฝากไปให้ด้วยนะ ขวัญไม่อยากเอาไปให้เอง” ขวัญยื่นถุงกระดาษให้โซวา สีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนัก “ไม่เอา ขวัญเอาไปให้เองสิ ฝากไปมันดูเสียมารยาทนะ เขาอุตส่าห์ช่วยเรา” “โซวาก็รู้ว่าขวัญไม่ค่อยชอบพี่เขา เขาชอบดุ ชอบว่าขวัญตลอด” “จริงเปล่า…” โซวาหัวเราะเบา ๆ “หรือว่าพี่เขาแอบชอบขวัญกันแน่ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีนะ อิอิ” “โซวาพูดอะไรน่ะ… ไม่มีทางยะ!....ขวัยไม่มีทางชอบคนแบบนั้นแน่” โซวายิ้มหวานเหมือนเย้ยเพื่อนสนิท “ไม่ต้องมายิ้มแบบนั้นนะ…” ขวัญปรายตามองอย่างหงุดหงิดก่อนจะสะบัดเสียงใส่ “ไปเลย รีบเดิน ๆ” เมื่อถึงคณะวิศวะ ทันใดนั้น เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นไม่ไกล “นั่นไง เด็กสองคนจากสถาปัตย์นิ… ที่เขาลือว่าเอาเค้กมาให้คิราห์เมื่อวาน…” เพียวทำท่าครุ่นคิด เหมือนนึกชื่ออยู่ครู่หนึ่ง “ชื่ออะไรนะ… อ๋อ โซวา… โซวา…เด็กปีสาม” เธอลากเสียงยาว ก่อนยิ้มเยาะ “อืม ตัวจริงก็ดูสวยสมคำร่ำลือ ทั้งมหาลัยเธอดูโดดเด่น มีคนตามจีบเยอะ แต่นางไม่สนใจใคร สนใจแค่คิราห์ของเรานี่แหละ” เพียวเอ่ยขึ้นในจังหวะที่โซวาและขวัญเดินก้าวเข้ามาใกล้ “นังนี่… กล้าดียังไงมายุ่งกับคิราห์ของฉัน” นุ่น นักศึกษาวิศวะปีสี่ ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาแข็งกร้าว แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอแอบชอบคิราห์มานาน แต่ไม่เคยมีโอกาสเปิดเผยความรู้สึก เพราะรู้ดีว่าเขาปฏิเสธผู้หญิงมาตลอด โซวาเดินเข้ามาใกล้ เธอชะเง้อมองหาคิราห์ “มองอะไรกันนักหนา” เสียงเย็นเฉียบดังขึ้นก่อนที่โซวาจะทันรู้ตัว ร่างบางหยุดกึก เมื่อผู้หญิงผมยาวในเสื้อช็อปวิศวะปีสี่ยืนขวางทาง สายตาคมกริบจ้องมาอย่างไม่ปิดบังความไม่พอใจ “เธอชื่อโซวาใช่ไหม?” โซวาชะงัก ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “ค่ะ… มีอะไรหรือเปล่าคะ” นุ่นหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาไล่มองโซวาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูแคลน “มีสิ มีมากด้วย เธอนี่เองสินะ ที่ชอบทำตัววนเวียนอยู่แถวคิราห์” ขวัญขยับตัวเข้ามาข้าง ๆ โซวาทันที “ขอโทษนะคะ พวกเราไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่อง” ขวัญยืนบังออกหน้าแทนเพื่อนของเธอ “ฉันไม่ได้คุยกับเธอ” นุ่นตัดบทเสียงแข็ง “ฉันคุยกับน้องคนที่คิดว่าตัวเองพิเศษ… มั่นหน้านักนะ คิดว่ามีอะไรดีถึงกล้ามาจีบคิราห์ของฉัน” โซวากำถุงกระดาษในมือแน่น ใจเต้นแรงแต่ยังพยายามตั้งสติ เธอเดินเข้าหามานุ่นหนึ่งก้าวให้ใกล้ขึ้น “เท่าที่โซวารู้มาพี่คิราห์ไม่มีแฟนนะคะ…” เธอเว้นจังหวะ “ไม่ทราบว่าพี่ตั้งสถานะตัวเองหรือเปล่า” “ห๊ะ?” นุ่นเลิกคิ้ว “นังนี่วอนซะแล้ว… คิดดี ๆ ถ้าจะมาแย่งผู้ชายกับฉัน” “ไม่มีใครแย่งผู้ชายกับพี่หรอกค่ะ” โซวาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “มันอยู่ที่ว่าเขาเลือกคบใครต่างหาก… เป็นผู้หญิงจะมาทะเลาะเรื่องผู้ชายให้อับอายทำไมค่ะ...” คำตอบของโซวาทำให้นุ่นเดือดขึ้นอีก “อย่ามาเล่นบทใสซื่อ!” นุ่นก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว “ฉันอยู่ข้างเขามานานกว่าที่เธอคิด เธอเพิ่งเข้ามา อย่าริอาจคิดเกินตัว...เขาไม่มีทางมองเธอหรอก” โซวาเริ่มทนไม่ไหว “นี่พี่…” โซวาเริ่มเอ่ย เสียงแข็งขึ้นอย่างปิดไม่มิดถึงความเบื่อหน่าย “โซวาเอาเสื้อคลุมของพี่คิราห์มาคืนค่ะ แล้วก็มาเอากุญแจรถ ไม่ได้มาหาเรื่อง…” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ “กรุณาอย่าหาเรื่องพวกเรานะคะ” “โซวา เรามาถึงคณะไม่เจอพี่คิราห์เลยอะ…” ขวัญพูดแทรก “หรือพี่เขาคิดจะขับรถไปหาเธอที่คอนโดเอง” โซวาหันขวับ ขวัญสบตาเพื่อนเหมือนตั้งใจเพิ่มเชื้อไฟ ก่อนโซวาจะรับบทต่ออย่างรู้กัน “ขวัญก็พูดอะไรอย่างนั้น เมื่อคืนพี่เขาไม่มีรถกลับเลยขับรถโซวามา แถมทิ้งเสื้อไว้ที่ห้อง ต้องซักมาคืน พูดไปโซวาก็จะเสียหายนะ...ไม่เอา...ไม่พูด” โซวาย้ำ พร้อมขยิบตาให้ขวัญ “กรี๊ด!!” “พวกบ้า!” นุ่นตวาด “คิราห์คือของฉัน คนอย่างพวกแกไม่มีสิทธิ์!” “ใช่! คิราห์กับแทนไทเป็นของพวกเรา!” เพียวเสริมทันที “พวกแกไม่มีสิทธิ์ยุ่ง!” “อุ้ย!” ขวัญทำเสียงตกใจ “พี่แทนไทของพี่เหรอคะ เมื่อวาน… เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ต้องเมื่อคืน…” เธอแสร้งคิด “พี่เขาขับรถให้ขวัญ แถมเอาเสื้อคลุมให้ขวัญใส่ ฝนมันตกนะคะ” ขวัญขยับเข้าไปใกล้อีกนิด “พอดีหนาว… พี่เขาก็เลย…” เพียวตาโต กำหมัดแน่น “ก็เลยยื่นเสื้อให้” ขวัญพูดต่อ “บรรยากาศในรถมันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ...พี่เขาดูอบอุ่นกับขวัญมาก...แบบนี้เรียกว่ามีใจไหมค่ะ” ขวัญยิ้มเย้ยอย่างจงใจ “พวกแกอยากมีเรื่องใช่ไหมห๊ะ!” นุ่นขยับเข้าไปใกล้ พร้อมเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดไปที่หน้าโซวา แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อฝ่ามือใหญ่คว้าข้อมือเธอไว้แล้วสะบัดออกอย่างแรง “พูดกันจบหรือยัง หรือจะทะเลาะกันให้อับอายตรงนี้” เสียงคิราห์เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “คิราห์ค่ะ…” นุ่นรีบเปลี่ยนน้ำเสียง “น้องสองคนนี้แอบอ้างค่ะ ว่าเสื้อคิราห์อยู่กับพวกมัน และเมื่อคืนคิราห์ขับรถให้ด้วย อยู่คอนโดมันด้วย... ไม่จริงใช่ไหมคะ” โซวาสบตาเขา เธอกะพริบตา ดวงตาออดอ้อนจนเขาต้องหลบสายตา “จริงไม่จริงไม่เกี่ยวกับเธอ นุ่น” คิราห์พูดเสียงแข็ง “และบอกไว้ก่อนนะ ต่อไปอย่าไปแอบอ้างว่าฉันคือของเธออีก” “คุณก็เหมือนกัน เพียว” แทนไทเอ่ยขึ้นตาม “ผมไม่ใช่ของคุณ ต่อไปอย่าให้ได้ยินอีก” ขวัญยิ้มเยาะให้เพียวกับนุ่นอย่างไม่ปิดบัง แววตาฉายชัดถึงชัยชนะเล็ก ๆ ที่เธอได้มา “คิราห์…” นุ่นกัดฟันแน่น กรามแข็งจนเห็นชัด “แล้วคุณจะเสียใจ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นจัด ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ “นุ่น รอเพียวด้วย!” เพียวรีบตะโกนเรียก ก่อนจะวิ่งตามนุ่นไปทันที ทิ้งบรรยากาศตึงเครียดไว้เบื้องหลัง คิราห์มองโซวาและขวัญที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น สองสาวยิ้มบางอย่างรู้ทันกัน ราวกับทุกอย่างเป็นไปตามที่วางแผนไว้ เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “มีอะไร ถึงมาคณะวิศวะ” คิราห์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชาเช่นเดิม แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่โซวามากกว่าขวัญ “เอ่อ…” โซวาขยับตัวเล็กน้อย “โซวาเอาเสื้อคลุมมาคืนพี่คิราห์ค่ะ แล้วก็มาขอกุญแจรถคืนด้วยค่ะ” น้ำเสียงของเธอเวลาพูดกับเขาช่างอ่อนหวาน สายตาที่มองขึ้นไปเต็มไปด้วยความสุภาพและความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจปิดบังได้ “อืม…” คิราห์พยักหน้าเล็กน้อย “รอก่อน กุญแจรถไม่ได้อยู่ที่ฉัน อยู่กับคนขับรถ เดี๋ยวเที่ยงเขาจะเอามาให้” แทนไทหันขวับมองคิราห์ทันที "ทั้งที่ก็เห็นอยู่ว่ากุญแจอยู่ในกระเป๋าเสื้อคิราห์ แล้วจะให้รอทำไม" เขาคิดในใจ ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองขวัญที่ยืนเงียบมาตลอด "ตกลงมันชอบโซวาจริง ๆ ใช่ไหมไอ้คิราห์" แทนไทขบกรามแน่นเล็กน้อย ขวัญขยับเข้ามา เธอยื่นถุงกระดาษออกไปตรงหน้าเขา “เสื้อค่ะ…” เว้นจังหวะสั้น “คืน” คำพูดห้วนสั้น น้ำเสียงเรียบเฉย ไม่หลงเหลือความยิ้มแย้มแบบก่อนหน้าแม้แต่น้อย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more