สนามคณะวิศวกรรมศาสตร์แน่นไปด้วยผู้คน
เสียงกลองและเสียงฉิ่งตีประสานกันดังสนั่น คลอไปกับเสียงกรี๊ดของเหล่าผู้ชมที่ดังเป็นระลอก เมื่อการแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เริ่มต้นขึ้น
“ตึง! ตึง! ตึง!”
“กรี๊ดดดดดดด!”
“หล่อมากพี่คิราห์ อร๊ายยยยยย!”
“เป็นบุญตาอะไรขนาดนี้ ได้เห็นพี่เขาใส่ชุดแข่งบาส..อูยยะ! ขาวอะไรจะขาวขนาดนั้น!”
“ใครกันนะจะโชคดีได้พี่เขาเป็นแฟน”
“คนนี้ฉันขอแล้วกัน!”
“จะมาขอได้ยังไง เขาแย่งกันตั้งหลายคณะ!”
เสียงหัวเราะ เสียงแซว และเสียงอิจฉาดังปะปนกันไม่หยุด สายตาของสาว ๆ ทั้งจากคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ต่างจับจ้องไปที่ร่างสูงในสนาม
“เดี๋ยว ๆ นะ…น้องผู้หญิงปีหนึ่งคณะวิศวะคนนั้น ทำไมถือเสื้อพี่คิราห์อยู่ล่ะ”
“หรือว่าจะเป็นคนนั้น…ขวัญใจพี่คิราห์?”
“จริงไหม แต่วันก่อนฉันเห็นพี่โซวาของเราไปกินข้าวกับพี่คิราห์ แล้วพาน้องผู้หญิงคนนั
