เมื่อทุกคนกลับถึงที่พัก โซวาแยกตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ลิปดากับพาขวัญมานั่งรอกันที่โต๊ะไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านใบไม้เหนือศีรษะเป็นระยะ บนโต๊ะมีอุปกรณ์ทำแผลจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งผ้าก๊อซพับเรียบร้อย สำลีสีขาวสะอาด ขวดน้ำเกลือ เบตาดีน ยานวด และพลาสเตอร์หลายขนาดวางครบ
“อูย…เจ็บจังเลย”
ลิปดาทำหน้ามุ่ย พลางแต้มยาลงบนรอยฟกช้ำตามแขนขา สีม่วงแดงตัดกับผิวขาวอย่างชัดเจน
“ก็เจ็บจริง ๆ นั่นแหละ”
ขวัญพึมพำ มือแตะมุมปากตัวเองเบา ๆ แผลถลอกเล็ก ๆ แต่แสบจนต้องเม้มริมฝีปากแน่น
แทนไทที่ยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาใกล้
“ขวัญ มานี่ เดี๋ยวพี่ทาแผลให้”
น้ำเสียงเขานุ่ม แต่แฝงความจริงจัง
“ไม่เป็นไรค่ะ ขวัญทำเองได้”
เธอหลบตา ยกขวดน้ำเบตาดีนขึ้น แต่เขาคว้ามันจากมือเธออย่างไม่รุนแรง ทว่าหนักแน่นพอจะบอกว่าไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“ทำไมต้องปฏิเสธทุกครั้งที่พี่อยากช
