เธอที่ยืนข้างเขา

1312 Words

“ห๊ะ?!” แทนไทขมวดคิ้วแน่น “นี่เธอขอบคุณคนที่ช่วยเหลือเธอแบบนี้เองเหรอ… พาขวัญ” ขวัญหันไปสบตาเขา แววตานิ่งเฉยไม่หลบ “แล้วจะให้ขวัญขอบคุณยังไงล่ะคะ ในเมื่อพี่ก็ไม่ได้อยากทำดีกับขวัญอยู่แล้ว” เธอสวนกลับแทบจะทันที “แล้วเธอรู้ได้ยังไง” แทนไทหัวเราะหึในลำคอ “ว่าฉันไม่ได้อยากทำดี” บรรยากาศเริ่มตึงขึ้นทุกขณะ ก่อนที่คิราห์จะเอ่ยแทรกเสียงเรียบ “พอ ๆ” เขามองสลับไปมาระหว่างทั้งสอง “สองคนนี้เจอกันทีไร มีแต่จะทะเลาะกันทุกที” จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนไปหยุดที่โซวา หญิงสาวที่ยืนอมยิ้มอยู่เงียบ ๆ ราวกับไม่รู้สึกรู้สา “นี่ก็อีกคน…” คิราห์พูดเสียงเรียบ “ยิ้มอะไรทั้งวัน” โซวาเอียงศีรษะเล็กน้อย “โซวามีความสุข ก็ยิ้มสิคะ” “สุขอะไรนักหนา” เขาเลิกคิ้ว “ชีวิตนี้ของเธอไม่มีอะไรให้เครียดเลยหรือไง” “มีค่ะ” โซวาตอบฉับไว ก่อนจะมองเขาตรง ๆ ด้วยแววตาจริงจัง “ก็เครียดที่… อยากคบหากับพี่ แต่พี่ไม่สนใจไงคะ” ขวัญถึงกับหันขวับไปมองเพื่อน ในใจได้แต่ร้องว่า โซวารุกแรงเกินไปแล้ว! แทนไทเองก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นสีหน้าของคิราห์ที่นิ่งไปชั่ววินาที เหมือนคนโดนโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว “กุญแจรถ” คิราห์พูดขึ้นในที่สุด “ผมจะเอาไปให้ตอนเที่ยง ที่ร้านอาหารหน้ามหาวิทยาลัย ” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “ช่วยมาตลอด เลี้ยงข้าวสักมื้อ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” แทนไทเหลือบมองเขาอย่างแปลกใจ นี่ให้ผู้หญิงเลี้ยงข้าวขอบคุณจริง ๆ เหรอ “จริงเหรอคะ” โซวายิ้มกว้างขึ้นทันที “โซวายินดีเลี้ยงค่ะ ถือว่าเป็นการขอบคุณที่พวกพี่ช่วยพวกเรา..” “อืม…” คิราห์รับคำสั้น ๆ “รีบไปได้แล้ว มายืนวุ่นวายอยู่ได้ ไม่มีเรียนหรือไง” “มีค่ะ” โซวาตอบก่อนจะยื่นถุงกระดาษในมือให้ “นี่ค่ะ เสื้อ” เขารับไว้โดยไม่พูดอะไร “งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ” โซวายิ้มหวาน “ไว้เจอกันตอนเที่ยงนะคะ ร้าน @Milk” เธอจูงแขนขวัญ ก่อนจะพากันเดินออกไปขึ้นรถไฟฟ้า มุ่งหน้ากลับคณะของตัวเองทันที ทิ้งไว้เพียงสายตาของชายสองคน ที่ยังจับจ้องไปตามแผ่นหลังของพวกเธอ ด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แทนไทหันขวับไปหาคิราห์ทันที “นี่คิราห์ มึงคิดจะทำอะไรวะ” เขาลดเสียงลงเล็กน้อย “ก็เห็นอยู่ว่ากุญแจรถอยู่ในกระเป๋าเสื้อมึงแท้ ๆ ยังบอกว่าอยู่กับคนขับรถอีก” คิราห์เหลือบตามองเพื่อน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ “เออน่า กูแค่อยากพิสูจน์ผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย” เขามองต่ำชั่วครู่ ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ “ดูสิว่าจะโลเล หลายใจ เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ หรือเปล่า” แทนไทหัวเราะหึ “ทำเป็นเล่นไปเหอะ” เขาเหล่มอง “ใจมึงอาจจะชอบเขาไปแล้วก็ได้ น้องทั้งสวย ทั้งน่ารัก แถมคนจีบเยอะขนาดนั้น” คิราห์ขมวดคิ้ว “มึงพูดอะไรของมึง” เสียงเย็นลงชัด “มึงก็รู้ คนอย่างกูไม่คิดมองผู้หญิงให้เสียเวลา… น่ารำคาญจะตาย” “ปากแข็งจริงนะมึง” แทนไทส่ายหัว “ระวังเถอะ สักวันจะโดนเข้าเต็ม ๆ” คิราห์หันมองเขานิ่ง ๆ “อย่ามาจับผิดกูเลย” คิราห์สวนกลับ “มึงก็ใช่ว่าจะเบา เจอปุ๊บชวนทะเลาะทุกที ไม่ใช่ว่าหลงพาขวัญนั่นเข้าแล้วหรอกเหรอ” แทนไททำหน้าหงุดหงิดทันที “เฮอะ อย่าพูดเลย” “เด็กแสบ ไม่มีมารยาทแบบนั้น กูไม่ไหวจริง ๆ” “สวยก็จริง แต่ปากร้ายขนาดนั้น ใครจะไปชอบลง” คิราห์แค่นเสียง “เออ ๆ ช่างมึงเถอะ” เขาหันหลังเตรียมเดิน “เลิกคุย ไปเรียน เตรียมโปรเจกต์...และเที่ยงจะได้ไปกินข้าว” แทนไทมองตามแผ่นหลังเพื่อนที่เดินขึ้นตึกคณะ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ปากบอกไม่ชอบ....น่ารำคาญ… แต่ทำทุกอย่างตรงข้ามชิบหาย” ร้าน @Milk ตั้งอยู่ริมน้ำ บรรยากาศร่มรื่น ลมเย็นพัดเอื่อย โซวาเลือกโต๊ะมุมที่มองเห็นผิวน้ำระยิบระยับ ก่อนจะสั่งอาหารเรียงรายจนแทบเต็มโต๊ะ กุ้งเผาตัวโตเรียงสวย ต้มยำปลาแม่น้ำกลิ่นหอมสมุนไพร สลัดไก่ซอสมะนาว น้ำพริกลงเรือ ไข่เจียวปูสีทองทอดกรอบกำลังดี และผัดผักรวมสีสันสดใส “โซวา…” ขวัญมองโต๊ะอาหารตรงหน้าด้วยสายตาอึ้ง “สั่งเยอะขนาดนี้ กินกันหมดจริง ๆ เหรอ” โซวาหัวเราะเบา ๆ “นาน ๆ ทีจะได้เลี้ยงหนุ่มในฝัน จัดเต็มหน่อยสิ” เธอเอียงคอคิด “ว่าแต่ร้านนี้มีอะไรขึ้นชื่ออีกนะ จะได้สั่งเพิ่ม” “ยัยนี่…” ขวัญส่ายหัว “เอาใจเก่งจริง แค่เลี้ยงขอบคุณ ไม่ได้เลี้ยงแต่งงานสักหน่อย” “ก็ไม่แน่นะ” โซวาพูดยิ้ม ๆ น้ำเสียงเหมือนลอยอยู่ในอากาศ “สักวันอาจจะเป็นเลี้ยงแต่งงานของพวกเราก็ได้” ขวัญหันขวับไปมอง “ดูสิ… ขี้เกียจจะพูดด้วยแล้วนะ” เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “นี่ก็เลยเวลามาสิบนาทีแล้วนะ หรือจะผิดนัดยังไง” “เอาน่า” โซวารีบพูด “ให้เวลาพี่เขาหน่อย อาจจะกำลังมา” “ปกป้องสุดฤทธิ์เลยนะ” ขวัญแซว “แตะไม่ได้เลย พี่คิราห์เนี่ย” โซวายิ้มบาง “ขวัญก็ว่าไป....ยังไง… โซวาก็เลือกขวัญอยู่แล้ว” “อย่ามาปากหวาน” ขวัญหรี่ตา “ขวัญไม่เชื่อหรอก” “อิอิ” โซวาหัวเราะอย่างมีความสุข สายตาเลื่อนไปมองอาหารตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “เดี๋ยวก่อน…” เธอรีบเรียกพนักงาน “ขาดกุ้งราดซอสมะขาม สั่งเพิ่มดีกว่า” “โซวา!” ขวัญรีบปราม “พอแล้ว เดี๋ยวทานไม่หมดนะ” โซวาหัวเราะอีกครั้ง แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เดี๋ยวถ่ายรูปไว้สักหน่อย มื้อแรกของเรา...” “โซวาหนักแล้วนะเนี่ย...ผู้ชายคนนี้มีดีอะไรเพื่อนฉันทำไมหลงจริงหลงจัง” “ก็อย่างที่เคยเล่า ...รักฝังใจวัยเด็ก” “เด็กก็คือเด็กนะ...ยังจะฝังใจอีก” “เอาน่าโซวามีความสุขนะ…” เธอพูดเบา ๆ “ที่อย่างน้อยก็ได้เจอเขาอีกครั้ง” ขวัญมองเพื่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “จ้ะ… ก็ขอให้สมหวังนะ” เธอหันไปมองโซวาตรง ๆ “ถ้าวันไหนโซวากับพี่คิราห์ตกลงคบกันจริง และเขาจริงใจกับโซวา” เว้นจังหวะ “ขวัญถึงจะยอมปล่อย” คำต่อมาหนักแน่นขึ้นทันที “แต่ถ้าเมื่อไหร่คิดร้ายกับโซวา…” ขวัญกำหมัด แล้วชกลงบนฝ่ามือตัวเองดัง ผั๊วะ “ขวัญไม่ปล่อยไปแน่” ดวงตาฉายแววแข็งกร้าว “โดยเฉพาะไอ้เพื่อนตัวดีของพี่คิราห์… พี่แทนไทตัวแสบ” โซวาหัวเราะเบา ๆ พยายามลดความตึง “ขวัญก็ปักใจจังนะ” เธอยิ้ม “พี่แทนคงแค่แกล้งขวัญแหละ ก็เหมือนที่พี่คิราห์ชอบแกล้งทำเป็นปากแข็งใส่โซวา” ทันทีที่โซวาพูดจบ “พูดถึงผมอยู่หรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ใกล้กว่าที่ทั้งสองคิด โซวาชะงัก ขวัญหันไปตามเสียงนั้น ไม่ใช่แค่แทนไท และไม่ใช่แค่คิราห์ แต่มีหญิงสาวหน้าตาน่ารักอีกคน ยืนอยู่ข้างคิราห์ ในระยะที่ใกล้… ใกล้เกินกว่าจะเรียกว่า “บังเอิญ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more