ยอมเจ็บไม่ยอมถอย

1266 Words

คอนโดคิราห์ ถุงกระดาษช็อกโกแลตวางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง คิราห์นั่งพิงโซฟา สายตามองมันนิ่ง ในหัวกลับฉายภาพใบหน้าของสาวร่างเล็กคนนั้นขึ้นมาไม่หยุด โซวา ตอนที่เขาพูดกับเธอว่า มีคนอยากเป็นผู้หญิงของเขามากมาย สายตาคู่นั้น… น้ำตาเอ่อขึ้นมาทันที ทั้งที่เจ้าตัวยังพยายามยิ้ม “แรงไปป่าววะ ไอ้คิราห์…” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ยกมือขึ้นลูบหน้าอย่างหงุดหงิด “แต่กับคนอื่น ๆ กูก็พูดแบบนี้นี่หว่า ไม่เห็นต้องแคร์อะไรเลย” ทั้งที่ปากบอกแบบนั้น แต่สายตากลับยังไม่ละจากถุงช็อกโกแลตตรงหน้า ติ๋งต๋อง… เสียงกริ่งดังขึ้นกลางความเงียบ คิราห์ลุกไปเปิดแทบจะทันที “ไง แทนไท” เขาทักเสียงเรียบ “เมื่อบ่ายกูเห็นมึงอุ้มใครขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างไว....สาวไหนบอกมาสิ” แทนไทหัวเราะ เดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่เกรงใจ “จะใครล่ะ น้องปีสาม เด็กสถาปัตย์ เดินมาทักกู แล้วดันเป็นลมล้มพับเฉย กูเลยพามาโรงพยาบาล” คิราห์เลิกคิ้ว “เขาอยากรู้จักมึง และอยากเป็นผู้หญิงของมึงรึไง” “กูว่าทั้งสองอย่าง” แทนไทยักไหล่ “กูหล่อขนาดนี้ มีหรือสาวจะไม่สนใจ” “เออ ๆ พ่อรูปหล่อ พ่อรวย คร...วทอง” แทนไทหัวเราะชอบใจ ก่อนจะเหลือบมองไปที่ถุงกระดาษบนโต๊ะ “แล้วนี่อะไร” เขาหยิบมันขึ้นมาเปิดดู ภายในเป็นช็อกโกแลตรูปหัวใจหลายดวง จัดเรียงอย่างตั้งใจ มีตัวอักษร คิราห์ ไว้อย่างสวยงาม “โห…สวยว่ะ” แทนไทเป่าปาก “ช็อกโกแลตอะไรวะเนี่ย สาวไหนให้มา ทำมึงถึงเอากลับมาได้” “ไหน ชิมสิ” แทนไทกำลังจะหยิบเข้าปาก แต่คิราห์รีบแย่งกลับทันที “เอามานี่!” แทนไทชะงัก ก่อนจะหัวเราะ “อะไรของมึงวะ แค่นี้ทำเป็นหวง” คิราห์ไม่ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรูปถุงช็อกโกแลตอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก โดยไม่รู้ตัว แทนไทมองอยู่เงียบ ๆ แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน หรือเพื่อนรักคนนี้…จะเริ่มเปิดใจแล้วจริง ๆ “เอาไป” คิราห์วางลงบนโต๊ะหลังถ่ายรูปเสร็จ “อยากกินก็กิน แค่ช็อกโกแลต ที่ไหนก็เหมือนกัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอร่อยหรือเปล่า” “กูกินนะ” แทนไทหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้น “มึงอย่ามาแคะออกจากปากกูทีหลังแล้วกัน” “กิน ๆ เข้าไป...อย่าพูดเยอะ” คิราห์พูดเสียงเรียบ แทนไทเคี้ยวช้า ๆ ก่อนจะเลิกคิ้ว “เฮ้ย อร่อยว่ะมึง อันนี้น้องเขาซื้อ หรือทำเองวะ กูติดใจเลย” “ไหนลองสิ” คิราห์หยิบเข้าปากบ้าง เคี้ยวเงียบ ๆ “อืม…” เขาว่าเสียงนิ่ง “ก็งั้น ๆ พอกินได้” “ปากแข็งฉิบหาย” แทนไทหัวเราะ “ว่าแต่น้องเขาน่ารักไหม ถ้ามึงไม่เอา กูขอคุยนะ ทำขนมอร่อยขนาดนี้ หน้าตาต้องดีแน่ ๆ” คิราห์ปรายตามองเพื่อน น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย “พอเลยมึง อย่ามาหมกมุ่น ไปหาซื้อกินเองดีกว่า” เขาหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “คบจริงจัง เดี๋ยวมึงก็เบื่อ กูไม่อยากให้ใครต้องเจ็บเพราะมึง” แทนไทชะงัก ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “มึงนี่นะ…รู้แทนกูสะหมด” ด้านคอนโดโซวา ห้องพักเงียบกว่าทุกคืน โซวาปิดประตูห้องเบา ๆ แผ่นหลังพิงผนังเย็นเฉียบ เธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เธอเงยหน้าขึ้น มองเพดานห้องที่คุ้นตา แสงไฟสีขาวสว่างเกินไปในค่ำคืนนี้ ไม่เป็นไร เธอบอกตัวเองในใจ แค่นี้เอง โซวาลุกขึ้น เดินไปนั่งที่โต๊ะเล็กริมหน้าต่าง “เขาอาจไม่ชอบเธอก็ไม่เป็นไรนะโซวา สักวันเดี๋ยวถ้าเขารู้ว่าเราคือเด็กผู้หญิงคนนั้นเขาคงจะชอบเราบ้างแหละนะ” โซวาหลับตาลง สูดหายใจลึก พยายามกลืนก้อนจุกที่ติดอยู่ในอก เธอไม่เคยลืมอดีต ในใจเธอคิดเสมอว่าเขาคือรักแรกของเธอสมัยวัยเด็กที่เธอคิดเองมาตลอด เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียด ไม่ได้เสียใจจนอยากร้องไห้ฟูมฟาย เธอแค่…เจ็บ เจ็บแบบเงียบ ๆ ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นเบา ๆ “ครืด....ครืด...” ชื่อ พาขวัญ ปรากฏบนหน้าจอ โซวามองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับ “จ้าขวัญ” “โซวาถึงห้องแล้วเหรอ” เสียงเพื่อนถามทันที “อืม…ถึงแล้ว” เสียงเธอเรียบ นิ่งเกินกว่าที่พาขวัญจะสบายใจ “โซวา…เธอเป็นอะไรปะเนี่ย” โซวายิ้มบาง ๆ ทั้งที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น “ไม่เป็นไรหรอก แค่เหนื่อยนิดหน่อย” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพาขวัญจะถอนหายใจยาว “ถ้ารักแล้วเหนื่อยก็ถอยออกมาดีไหม เสียเวลา เสียโอกาสนะ... พี่คิราห์มีอะไรดี....อย่างดีก็แค่หล่อแค่นั้น...แถมจิตใจกะเย็นชาพอ ๆ กับอีพี่แทนบ้านั้น” “ขวัญ” โซวาขัดเบา ๆ “อย่าพูดแบบนั้นเลย” “ก็เขาทำเธอเสียใจ...ขวัญไม่ชอบนิหนา” โซวานิ่งไป ปลายนิ้วกำแน่นโดยไม่รู้ตัว “เขาไม่ได้ทำอะไรผิด” เธอพูดช้า ๆ “เขาแค่…ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง” พาขวัญเงียบอีกครั้ง เหมือนกำลังหาคำพูด “แล้วแต่โซวาแล้วกัน...ถ้าเจ็บแล้วมีความสุขก็ทำไป ...แต่อย่าลืมนะไหล่ขวัญมีให้โซวาซบเสมอ” “ขอบใจจ๊ะ ขวัญคือเพื่อนที่ดีที่สุดของโซวาเลย” “จ้าแค่นี้นะ ขวัญจะนอนแล้ว” “ฝันดีนะจ๊ะขวัญ” โซวากดวางสาย แล้วเดินไปยืนมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบ ๆ แสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามส่องเข้ามาเป็นจุดเล็กจุดน้อย เมืองทั้งเมืองยังคงเคลื่อนไหว ผู้คนยังคงใช้ชีวิตของตัวเองต่อไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โซวายิ้ม คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่มั่นคงกว่าเดิม ไม่ใช่รอยยิ้มฝืน แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ตัดสินใจแล้ว “ไม่ถอยหรอก” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ แต่ชัดเจน “โซวาไม่เคยได้อะไรมาง่าย ๆ อยู่แล้ว...งั้นก็สู้นะ...ฮึบ” หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ปลดล็อกหน้าจอ เปิดแกลเลอรีภาพ ภาพขั้นตอนการทำช็อกโกแลตเมื่อคืน ยังคงเรียงรายอยู่บนหน้าจอ เธอมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “พรุ่งนี้วันวาเลนไทน์…” โซวาคิดช้า ๆ ราวกับกำลังวางแผนเรื่องสำคัญ “เขาอาจไม่ชอบช็อกโกแลต ...งั้นทำเค้กให้พี่คิราห์ดีกว่า เป็นเค้กผลไม้แล้วกันนะ น่าจะดูสุขภาพดีหน่อย ใช้เนยสด ไม่หวาน ไม่อ้วนเกินไป” เธอพยักหน้าเบา ๆ เหมือนเห็นภาพในหัวชัดเจนแล้ว โซวาลุกขึ้น เดินไปยังครัวเล็ก ๆ ของคอนโด เปิดตู้เย็น หยิบวัตถุดิบออกมาวางเรียงบนเคาน์เตอร์อย่างเป็นระเบียบ แป้ง ไข่ เนยสด ผลไม้สดที่เธอเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนหน้า ทุกขั้นตอนถูกจัดเตรียมอย่างประณีต ด้วยความตั้งใจจริง ไม่รีบร้อน ไม่ลังเล โซวารู้ดีว่า กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จ ต้องใช้เวลาพอสมควร แต่เธอไม่คิดจะหยุด เพราะครั้งนี้ เธอเลือกแล้ว ว่าจะเดินหน้าต่อ ด้วยหัวใจของตัวเอง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more