รถเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบชั้นคอนโดของโซวา ทำท่าจะเปิดประตูลงจากรถ แต่ข้อมือเล็กกลับถูกมือใหญ่ของเขารั้งไว้เบา ๆ
“โซวา ฝนตกหนักมาก พี่ขอเข้าไปส่งข้างในได้ไหมครับ เดี๋ยวฝนหยุดแล้วพี่จะรีบกลับ..พี่เกรงว่าถ้ากลับตอนนี้ขับรถอันตรายมาก”
เขายกมือขึ้นคล้ายให้คำมั่น เพื่อยืนยันว่าไม่มีเจตนาจะล่วงเกิน
โซวาเลิกคิ้วก่อนจะตอบกลับเขาไปในทันที
“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”
คิราห์ยิ้มกรุ่มกริ่ม อย่างน้อยเขาก็จะได้อยู่ใกล้เธอแบบสองต่อสองในเวลาและบรรยากาศแบบนี้สักที
“งั้นเชิญค่ะ”
โซวาเอ่ยเบา ๆ ก่อนก้าวลงจากรถ ทั้งสองสบตากันเพียงครู่ ก่อนจะพากันเดินไปหยุดอยู่หน้าห้อง
เธอไขกุญแจและเปิดประตูเข้าไป ห้องที่เรียบหรูแต่อบอุ่น แสงไฟโทนอุ่นจากโคมไฟมุมห้องส่องกระทบผนังสีอ่อนให้บรรยากาศดูนุ่มนวล กลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ โซฟาสีเบจถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เมื่อคิราห์เข้ามายังห้องรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
“เชิญน
