เช้าวันใหม่ เวลา 6.20 น.
ม่านโปร่งสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลมอ่อนจากช่องระบายอากาศ ฝนโปรยกระทบกระจกบานสูงของคอนโดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
โซวาเดินออกจากห้องนอน สายตาเหลือบมองโซฟาตัวยาวข้างหน้าต่างที่ว่างเปล่า ก่อนจะเห็นร่างสูงของคิราห์นอนเหยียดยาวอยู่บนฟูกที่ปูไว้ใกล้โต๊ะกาแฟ
“วาคินน์ไปไหนเนี่ย ทำไมเหลือพี่คิราห์คนเดียว…”
เธอพึมพำ พลางมองไปรอบห้องนั่งเล่นที่เงียบ
เธอเดินเข้าไปใกล้ ร่างเขานอนตะแคง เสื้อยืดเลื่อนขึ้นเล็กน้อยจนเห็นแผ่นอกกว้าง
“แอร์ก็เย็น ยังไม่ห่มผ้าอีก ทนหนาวอยู่ได้”
โซวาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เขา แต่ทันทีที่เธอผละตัวออก มือแข็งแรงก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น
“ว้าย”
แรงดึงทำให้เธอเสียหลักล้มลงบนตัวเขาเต็ม ๆ แผ่นอกอุ่นตัดกับอากาศเย็นในห้อง หัวใจเธอเต้นแรงจนได้ยินชัด
“นี่พี่คิราห์…ตื่นแล้วหรือคะ”
ดวงตาคมเปิดขึ้นช้า ๆ ริมฝีปากยกยิ้มมุมหนึ่ง
“ตื่นสักพักแล้วครับ แค่รอคนมาดูแล”
“เจ้าเล่ห์
