เต็นท์พยาบาลกองอำนวยการ
คิราห์วางร่างเล็กของโซวาลงบนเก้าอี้ไม้ยาว สีหน้ายังคงนิ่งเฉย ทว่าปลายนิ้วที่ค้างอยู่บนแขนเธอชั่วครู่กลับเบาเกรงว่าจะทำให้เธอเจ็บซ้ำ
“พี่คิราห์ไม่จำเป็นต้องอุ้มโซวามาก็ได้นะคะ” เสียงเธอเบา แฝงความประชดเล็ก ๆ
“ก็เป็นต้นเหตุทำให้เธอต้องเจ็บ ถ้าไม่อุ้มมา คนอื่นจะมองผมยังไง” เขาตอบเรียบ ๆ ไม่แม้แต่จะสบตา
โซวาหัวเราะในลำคอ “อ๋อ…แค่ห่วงหน้าตาสินะ”
คิราห์ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง แววตาแข็งกร้าว “จะคิดแบบนั้นก็ตามใจ..ก็ใช่อยู่”
คำพูดสั้น ๆ เย็นชาราวกับไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น
หัวใจโซวากระตุกวูบ เธอก้มมองแผลที่หัวเข่าตัวเอง “ค่ะ…ไม่มีอะไรแล้ว พี่กลับไปเถอะ โซวาจะทำแผลเอง...ขอบคุณค่ะ”
ไม่มีคำตอบจากเขา มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป
ภายในเต็นท์เงียบลงทันที
คิราห์เดินออกมา พลางขบกรามแน่น
"ปกติยัยตัวเล็กนั่นต้องดีใจที่ได้เข้าใกล้เราไม่ใช่เหรอ วันนี้ทำไมตึงใส่... หรือว่าเ
