สร้างความแตกร้าว

1339 Words

“พี่ตรีค่ะ ทำไมถึงพูดกับพิชแบบนี้ค่ะ” พิชชี่เดินเข้ามาจับแขนของตรีภพ ทำท่าออดอ้อน แอบอิงซบอกแกร่งอย่างเอาใจ “พี่บอกให้กลับไปก่อน!! กลับไป” น้ำเสียงของตรีภพ ยังแข็งกระด้างอยู่เหมือนเดิม ส่วนไข่มุกพยุงชาลิสาพาออกจากร้านทันที ตรีภพ หันกลับมา ไม่เห็นชาลิสาแล้ว พิชชี่ยังยืนเนียนๆ ไม่ยอมกลับ เพราะเธอจะไม่ยอมให้ตรีภพ ได้ตาม เมียกลับไปอย่างแน่เลย!! >>บนรถของชาลิสา เสียงหัวเราะของมีนาดังลั่นรถอย่างรู้สึกสะใจ “อยู่ๆก็หัวเราะขึ้นมา เพี้ยนไปแล้วหรอมีน” “ก็สะใจนะสิ ที่ยัยพิชสุนัขเข้ามาเห็นพอดี” “เดี๋ยวนะ งั้นที่มีนจูบกลับคือตั้งใจหรอเนี้ย” “ตั้งใจเลยล่ะ ทีนี้คู่นั้นได้แตกแยกเร็วๆนี้ เพราะ อีตาตรีภพ มันไม่ชอบผู้หญิงขี้หึง งี่เง่าใส่หรอก” “ทำการบ้านมาดีนะเนี้ย รู้ไส้ รู้พุงพี่ตรีขนาดนี้” “แหม!!มีนนั่งอ่านข้อมูลพวกนี้มาเป็นเดือนนะคะ มันก็ต้องให้คุ้มค่ากับเงินของคุณท่านหน่อยค่ะ” >>บ้านตรีภพ ไข่มุกขับรถของชาลิสามาจอด ก่อนจะขับรถของ ตัวเองกลับบ้าน “ไม่ค้างด้วยกันหรอค่ะ” มีนาเอ่ยถามไข่มุกด้วย ความเป็นห่วง เพราะเธอก็ดื่มเช่นกัน “ไม่ดีกว่า ไว้เดี๋ยวจะแวะมาหาบ่อยๆนะ” มีนายังคงยืนส่งจนรถของไข่มุกขับออกไป เธอเดินขึ้นชั้นบน พรางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี [สมน้ำหน้า หญิงก็ร้าย ชายก็ชั่ว ชาไปทั้งตัวเลย ไหมล่ะ ดีนะที่เรารับบทตัวประกอบฉากเลิฟซีนมา บ้างแล้ว พอได้จูบกับผู้ชายมาบ้าง ไม่งั้นเกร็งแย่ ถือซะว่ามันคือการแสดงแล้วกัน หึ!!] ภาพการจูบดูดดื่มอันเร่าร้อนของเธอกับเขาอยู่ๆ ก็ผลุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างไม่ตั้งใจ [เห้ย!! คิดบ้าอะไรของเธอเนี้ย ยัยมีน ไม่ๆๆมันคือ งานเท่านั้น อย่าคิดอะไรบ้าๆน่า ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ คนดี อย่าไปหลงกลรสจูบของคนบ้ากามแบบนั้น] มีนาสลัดความคิดบ้าๆก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำ และเข้านอนอย่างไม่สนใจว่าตรีภพจะกลับหรือไม่ [อู้ยยย เจ็บข้อเท้าจังเลยแห๊ะ สงสัยจะพึ่งอักเสบ รอตอนเช้าก่อนแล้วกัน ค่อยลงไปหายามาทา] มีนาค่อยๆล้มตัวนอนลง จนหลับสนิท.. ผ่านไปไม่ถึง 20 นาที ลูกบิดประตูห้องนอนของมีนาถูกปลดล็อค ค่อยๆ เปิดออกอย่างเบามือ แสงไฟส่องสว่างจากมือถือ ตรีภพลงนั่งปลายเตียง มือหนาจับข้อเท้าพลิกดู [หลับแล้วสินะ นี่ข้อเท้าบวมขนาดนี้เลยหรอเนี้ย ยังไม่รู้จักหายามาทาอีก ดีนะที่ถือติดเข้ามาด้วย] ยาทาบรรเทาลดอาการปวดเริ่มละเลงลงที่ข้อเท้า มือหนานวดคลึงข้อเท้าเบาๆ สายตาจ้องมองไปที่ หญิงสาวที่นอนหลับสนิทอยู่ [ทำไมฉันจะต้องมาห่วงเธอด้วยนะ ชาลิสา หรือ เพราะว่าฉันกำลังรู้สึกผิดกับเธองั้นหรอ แล้วฉัน ผิดอะไร ในเมื่อเธอเป็นคนดึงดันของเธอเอง ชีวิต ของฉันถึงได้วุ่นวายอยู่ในตอนนี้] “ยายจ๋า มีนคิดถึงยายจ๋าจังเลยค่ะ” เสียงละเมอของมีนาดังขึ้น ทำเอาตรีภพต้องขยับ ตัวไปฟังใกล้ๆว่าเธอกำลังละเมอถึงใคร ใบหน้า หล่อร้ายก้มต่ำลง ใบหูเอียงไปใกล้ๆริมฝีปากบาง “ยายจ๋า ขอมีนกอดให้หายคิดถึงหน่อยสิ” มือบางเอื้อมคว้าร่างของตรีภพเข้ามาสวมกอด โดยทางตรีภพก็ไม่ทันตั้งตัว เขาได้แต่นอนนิ่ง ให้เธอสวมกอด ใบหน้าของเขาหนุนอกตูมของ เธออยู่พอดี หัวใจของเขาเต้นรัวยิ่งกว่ากลองชุด [ทำไมหัวใจมันเต้นแรงแบบนี้วะ หรือกูกำลังจะ ช็อกตาย โอ๊ยย แรงเยอะจังวะ กอดแน่นขนาดนี้ เธอกำลังฝันถึงใครอยู่กันแน่ ชาลิสา] กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวของมีนา ทำให้ตรีภพรู้สึก ผ่อนคลายและเผลอนอนหลับไปในอ้อมกอดของ มีนาจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น!! >>เช้าวันใหม่ มีนาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆด้วยอาการเมาค้าง เธอหลุบตามองสิ่งที่เธอกอดอยู่และคิดว่าเป็น หมอนข้างมาตลอดทั้งคืน [ชิบหายล่ะ! อีตานี่มานอนอยู่ตรงนี้ได้ยังไงวะเนี้ย] มือบางค่อยๆคลายกอดออกทันทีด้วยความตกใจ มีนารีบกระเด้งตัวลุกออกจากเตียง แต่ก็ต้องล้มลง เพราะเธอดันลงน้ำหนักไปที่ข้อเท้าที่กำลังอักเสบ “อร๊ายยยย เจ็บๆๆ โอ๊ยๆ ลืมไปเลย” เสียงของมีนาร้องขึ้น ทำให้ตรีภพสะดุ้งตื่นขึ้น “เป็นอะไรไปชา” ร่างแกร่งขยับลุกขึ้นจากเตียง ไปพยุงร่างของเธอพามานั่งลงที่เตียง พร้อมกับ จับดูข้อเท้าที่มันบวมมาก มีนาหดเท้าหลบเขา “นั่งเฉยๆสิ เดี๋ยวก็ยิ่งอักเสบหรอก” มือหนาบีบยาทาบรรเทาปวดมานวดคลึงข้อเท้า ให้อีกรอบ มีนานั่งมองเขาด้วยความสงสัย “คุณมานอนที่นี่ได้ยังไง” มีนาลืมตัวเผลอเรียกคำแทนที่แปลกออกไป จนตรีภพชะงัก “คุณ..?” “เอ่อ ชาหมายถึงพี่ตรีอ่ะค่ะ เข้ามานอนที่นี่ได้ไง” “พี่ก็ไม่ได้อยากจะนอนหรอกนะ ตั้งใจจะเข้ามาดู ข้อเท้าและทายาให้ แต่ชาละเมอถึงยายที่ไหน ก็ไม่รู้ แล้วก็มาดึงพี่ไปกอด ชากอดพี่แน่นมาก รู้ตัวป่ะ แล้วใครคือมีนหรอ” ตรีภพเอ่ยจบ มือหนายังคงบรรจงทายาที่ข้อเท้า ให้มีนาอย่างเบามือ แต่คำถามพ่วงท้ายนั้นทำเอา มีนานั่งนิ่งไปพักนึง “มะหมายความว่ายังไงนะคะ มีนอะไรหรอค่ะ” “ไม่รู้สิ พี่ได้ยินมันไม่ถนัดเท่าไหร่” คำตอบของตรีภพ ทำเอามีนารู้สึกโล่งใจขึ้นมา “พี่ตรีไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวชาทายาต่อเอง คือว่าชาไม่อยากให้พี่ไปทำงานสายค่ะ” “พี่ไม่ค่อยเข้าใจชาเลย จริงๆนะ ชอบทำตัว แปลกๆ พูดจาก็ยังแปลกๆอีก” “ยังไงหรอค่ะ ชาเคยเป็นยังไงหรอค่ะ” “ชาไม่ชอบให้พี่ไปทำงาน ไม่ชอบให้ออกไปไหน พอพี่ไปดื่มกับเพื่อน ชาก็จะโทรตามจิกให้พี่กลับ ถ้าพี่ไม่ยอมกลับ ชาก็ชอบขู่จะทำร้ายตัวเอง ชาทำเหมือนชีวิตนี้มีแค่พี่เพียงคนเดียว ชาไม่ยอม ไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ ชาเอาแต่ตามติดชีวิตของพี่ แต่หลังจากอุบัติเหตุ ชาก็ดูแตกต่างออกไป ไม่รู้สิ” [นี่คุณชาเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่ หรือคุณมนัส พูดบอกกับเราไม่หมด ใครกำลังโกหกกันเนี้ย ถ้า คุณชาเป็นแบบที่ตานี่พูด ก็น่าอึดอัดสุดๆไปเลย แต่จะอึดอัดแค่ไหน การนอกใจก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี] “งั้นต่อไปนี้ พี่ตรีอยากจะทำอะไร ก็เต็มที่ได้เลยค่ะ รับรองว่า ชาจะไม่ตามติดชีวิตของพี่ตรีอีกแน่นอน เพราะชาอยากหันมารักตัวเองบ้างแล้วค่ะ ชาคิด ว่ามันดีกว่า พี่ตรีควรได้มีเวลาอิสระ” คำพูดของมีนา กลับทำให้ตรีภพยิ่งรู้สึกแปลกใจ ว่าเธอจะทำอย่างนั้นจริงๆหรือแค่คำพูดลวงๆ [นี่ชากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ หรือมีแผนอะไร พูดจริงหรือแค่ลวง แต่ที่ผ่านมา 3 วัน เราไม่ได้ กลับบ้าน แต่ชาก็ไม่โทรหาสักสาย แถมยังออก ไปดื่มกับเพื่อนอีก หรือชาจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ] พอทายาเสร็จ..ตรีภพเดินกลับห้องของตัวเองไป อย่างครุ่นคิดกับคำพูดของชาลิสา ขณะที่กำลัง อาบน้ำอยู่ เขาทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา..

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more