สัญญาจ้างรัก..ฉบับปรับปรุง

ใบหน้าใหม่

>>ผ่านไป 1 เดือน

หลังทำศัยลกรรมเสร็จตลอดเวลา 1 เดือนที่ผ่านมา

มีนาแทบไม่ได้ออกไปไหนเลย เธอเอาแต่นอนพัก

รักษาหน้าให้เข้าที่ พร้อมกับอ่านข้อมูลของบุลคล

สำคัญในทุกวัน โดยมีแม่บ้านคอยดูแล จัดการ

ทุกอย่างให้หมด แม้กระทั่งการอาบน้ำให้เธอ

[เฮ้อ!!! ชีวิตคุณหนูมันสบายขนาดนี้เลยหรอเนี้ย

มีคนคอยอาบน้ำขัดถูให้ด้วย ผ่านมา 1 เดือนล่ะ

ทำไมฉันยังไม่ชินกับอะไรพวกนี้สักทีนะ]

มีนายืนมองกระจกหันซ้าย หันขวา สำรวจใบหน้า

ใหม่ในนามของชาลิสา

[คุณชาสวยมากขนาดนี้ ทำไมอีตาตรีภพบ้านั่น

ถึงจะขอหย่ากันนะ หรือเบื่อเลยอยากได้กลิ่นใหม่

เลยขอหย่า ไอ้คุณตรีภพ ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไอ้ผู้ชาย

เห็นแก่ตัว ไอ้ผัวนรกเอ้ยยย]

มีนานั่งสบถด่าตรีภพผู้เป็นสามีของชาลิสาอย่าง

ไม่เข้าใจ ยิ่งอ่านประวัติของเขา เธอก็ยิ่งสับสน

สายเรียกเข้า..มนัส!!

“สวัสดีค่ะ คุณท่าน”

“เรียกใหม่” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นเชิงตำหนิ

“คะ..คุณพ่อ” น้ำเสียงตะกุกตะกักของมีนาเอ่ยขึ้น

“อย่าพึ่งกินข้าวเย็นล่ะ เย็นนี้ ฉันจะเข้าไปหา”

สิ้นสุดคำพูดของเขา สายโทรก็ถูกตัดไปทันที

“เอ่อ!..” ตุ๊ดๆๆๆ

[นี่มันคนแก่วัยทองชัดๆ เฮ้อ ฉันต้องมีพ่อบ้าๆ

แบบนี้ด้วยหรอ แล้วคุณตรีภพจะเป็นคนแบบไหน

กันเนี้ย จะไหวไหมนะยัยมีนเอ้ย]

>>ช่วงเย็น

รถคันหรูขับตรงมาที่คอนโดที่มีนาอาศัยอยู่ พร้อม

ถุงเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าแบรนด์เนมจำนวนมาก

เสียงประตูถูกเปิด..จากคีย์การ์ดด้านนอก

“สวัสดีค่ะ คุณพ่อ” มีนาซ้อมพูดมาเกือบ 2 ชั่วโมง

เธอเดินออกมายืนรอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตู

“ยัยชา ลูกพ่อ”

ทันทีที่ชายวัยกลางคนเห็นหน้าใหม่ของมีนา

เขาก็เผลอเรียกชื่อลูกสาวขึ้นมา พร้อมกับรีบโผ

เข้ามาสวมกอดอย่างลืมตัว ส่วนมีนายืนตัวแข็งทื่อ

“กะ..กอดแน่นไปแล้วค่ะ คุณพ่อ”

มีนารีบเอ่ยขึ้น เพราะเธอรู้ดีว่าเธอไม่ใช่ลูกของเขา

“ฉันขอโทษนะ” มือหนาค่อยๆคลายกอดจากมีนา

“แต่เธอเหมือนยัยชามากๆ เหมือนซะจน..

ฉันเองยังลืมตัวไปเลยว่าเธอไม่..”

มนัสเลือกที่จะไม่พูดต่อและมีอาการเลิ่กลั่กอึกอัก

“งั้นเราไปทานข้าวกันเลยดีกว่าค่ะ”

มีนาภายใต้ใบหน้าของชาลิสาเผยยิ้มขึ้นเล็กน้อย

รอยยิ้มของเธอทรงเสน่ห์มาก ทำให้มนัสที่มองอยู่

รู้สึกสั่นไหวไปกับรอยยิ้มของเธอ

“เอ่อ!! ฉันซื้อเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้ามาให้

มือหนายื่นถุงกระดาษจำนวนหลายใบให้กับเธอ

“ขอบคุณค่ะ” มีนายื่นมือไปรับถุงกระดาษทั้งหมด

>>โต๊ะอาหาร

ระหว่างทั้งคู่กำลังนั่งกินข้าวกันไปอย่างเงียบๆ

ไร้บทสนทนาใดๆ มนัสแอบชำเรืองมองมีนาอยู่

หลายรอบ เขาไม่อยากจะเชื่อว่า เธอจะเหมือน

ลูกสาวของเขาอย่างกับแกะ แถมเธอศัลยกรรม

แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น!!

[เหมือนมาก เหมือนจนฉันคิดว่าเธอคือลูกสาวของ

ฉันจริงๆ ก็หวังว่าตรีภพคงจะไม่สงสัยอะไรนะ]

“อาทิตย์หน้า ฉันจะพาเธอกลับไปอยู่บ้านของ

ตรีภพ ข้อมูลที่ฉันให้ไป เธอจำได้ทั้งหมดไหม”

สิ่งที่มนัสเอ่ยขึ้นทำให้มีนาสำลักอาหารขึ้นมาทันที

“โฮ๊ะๆ แค่ๆ อะ อาทิตย์หน้าหรอค่ะ”

“อืม เธอพร้อมหรือเปล่า”

มนัสจ้องมองใบหน้าของมีนา พร้อมรอคำตอบ

“ค่ะ พร้อมค่ะ”

มีนาเอ่ยตอบไป อย่างไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่

>>ผ่านไป 1 อาทิตย์

ณ บ้านของตรีภพ

“เขาเคยไปเยี่ยมลูกสาวของคุณไหมค่ะ”

มีนาเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ครั้งเดียวในคืนเกิดอุบัติเหตุ จากนั้นก็ไม่เคยมา

อีกเลย แต่มีโทรมาถามฉัน คงอยากให้ยัยชาฟื้น

ขึ้นมาเซ็นต์ใบหย่าหรือไม่ก็อยากให้ลูกของฉัน

ตายๆไปล่ะมั้ง”

[ใจร้ายชะมัดเลย ผู้ชายบ้าอะไร แต่งงานกันมา

แค่ 2 ปีเอง อยากขอหย่า หรือแต่งงานเพราะธุรกิจ

เหมือนในละครแบบไม่ได้รักกันไรงี้ ระหว่างนี้

ฉันจะช่วยจัดการเสี้ยนหนามให้คุณชาเองนะคะ

ส่วนคุณก็ต้องรีบๆฟื้นขึ้นมานะคะ คุณชาลิสา]

มีนาเอ่ยขึ้นในใจ พร้อมนึกถึงภาพที่เห็นชาลิสา

นอนเป็นผักอยู่ในห้องไอซียู

ตรีภพเดินออกมาหน้าบ้านด้วยความแปลกใจ

ที่เห็นรถของมนัสขับเข้ามา

“สวัสดีครับ คุณพ่อ มาถึงที่นี่มีอะไรหรือเปล่า”

มนัสก้าวลงจากรถเหลือบเห็นรองเท้าส้นสูงสีแดง

ถอดอยู่ [ลูกสาวของกูนอนอาการโคม่า มึงกล้าพา

ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาถึงที่นี่ มันจะมากเกินไปแล้ว]

“พ่อพาชามาส่งน่ะ..ชาลงมาสิลูก”

ดวงตาของตรีภพเบิกกว้างอย่างตกใจ เขาไม่คิด

ว่าเธอจะหายป่วยได้ภายในไม่ถึง 2 เดือน ทั้งที่

อาการของเธอยังโคม่าอยู่ในห้องไอซียู มีนาใน

ใบหน้าของชาลิสาก้าวลงจากรถ ทันทีที่ตรีภพเห็น

เธอ เขากลับยืนนิ่งอึ้งเงียบไป เอาแต่จ้องมองเธอ

อย่างไม่ละสายตา

[ทำไมชาลิสาที่เคยดูจืดๆ วันนี้ดูสวยแปลกตาจัง

หรืออุบัติเหตุทำให้ยัยจืดเพี้ยนและเปลี่ยนไป]

“สวัสดีค่ะ พี่ตรี ยังสบายดีนะคะ”

มีนาเผยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ขึ้น แม้แต่ชาลิสาตัวจริง

ก็ไม่อาจมีรอยยิ้มทรงเสน่ห์นี้

“สะ สวัสดีชา สะ สบายดีใช่ไหม”

น้ำเสียงตะกุกตะกักเอ่ยถามขึ้น ร่างแกร่งกำลังจะ

เดินเข้ามาใกล้มีนาอย่างคนสติเลื่อนลอย แต่ก็มี

เสียงแปดหลอดดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน

“พี่ตรีขา นั่นใครมาหรอค่ะ ทำไมออกมานานจัง”

สาวสวยหุ่นนางแบบในชุดเดรสเว้าหน้า เว้นหลัง

เดินออกมา พร้อมกับควงแขนตรีภพทันที จ้องมอง

ที่ชาลิสาอย่างรู้สึกเหนือกว่า

[นี่นะหรอ..พิชชี่นางแบบสาวที่กำลังมีข่าวซุบซิบ

กันอยู่สินะ ก็สวยดี หุ่นก็เซ็กซี่ดี แต่สันดานชอบ

แย่งผัวชาวบ้าน ช่างไม่น่ารักเอาเสียเลย คุณชา

สูงส่งเกินไปที่จะสู้กับคนแบบนี้ มันต้องเป็นหน้าที่

ของมีนเองค่ะ ดิบๆเถื่อนๆของโปรดมีนเลย]

“พาชาเข้าบ้านหน่อยสิค่ะ พี่ตรี

หรือว่าชาต้องเดินไปเองค่ะ”

น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยขึ้นอย่างยั่วยวน ชวนสยิว

[ผู้ชายหน้าหม้อ มักมากอย่างคุณก็เช่นกัน มันต้อง

เรียนรู้การเป็นสามีที่ดีจากฉันอีกเยอะ คุณตรีภพ]

“ดะ ได้สิ”

ตรีภพรีบดึงมือของนางแบบสาวอย่างพิชชี่ออก

แล้วเดินอ้อมมาหาชาลิสาที่ยืนอยู่อีกฝั่ง

“ไปสิ เดี๋ยวพี่พาไปพักที่ห้อง สวัสดีครับคุณพ่อ”

มีนาหันไปสวมกอดมนัส พร้อมกระซิบเบาๆ

“ชาจะทำหน้าที่ของชาให้คุ้มกับเงินทุกบาททุก

สตางค์ของคุณพ่อเลยนะคะ ไม่ต้องห่วงชาค่ะ”

จากนั้น..มีนาทำท่าเซไปซบอกแกร่งของตรีภพ

อย่างออดอ้อน พร้อมเหลือบตามองไปที่พิชชี่

เพราะเธออยากยั่วอารมณ์โกรธของนางแบบสาว

นางแบบสาวรู้สึกเจ็บใจและเสียหน้ามาก แต่เธอ

ต้องกลั้นกรี๊ดเอาไว้ภายในใจ

[ฉันเลือกคนไม่ผิดจริงๆ มันต้องคนอย่างมีนาสินะ

ที่จะจัดการเรื่องพวกนี้ได้ ยัยชาใจดี หัวอ่อน และ

เชื่อคนง่ายไป ตามเล่ห์เลี่ยมของตรีภพไม่ทัน]

รถของมนัสค่อยๆขับเคลื่อนออกไป อย่างช้าๆ

“คุณชาเวอร์ชั่นนี้ก็ดีนะครับ คุณท่าน แข็งแกร่งดี

เล่นซะนางแบบสาวหน้าเหลือ 2 นิ้วเลย”

“ใช่! เพราะมีนามีชีวิตที่ดิ้นรน สู้กับความยากจน

มาตลอด แถมยังกำพร้าพ่อแม่อีก เหลือแค่ยาย”

“นอกจากจะมีอะไรคล้ายๆคุณชาแล้ว ข้อนี้ใช่ไหม

ครับที่คุณท่านเลือกเธอ”

“ก็มีส่วน ฉันอยากดัดสันดานผู้ชายที่ไม่รู้จักพอ

อย่างตรีภพด้วย มีนาน่าจะรับมือกับผู้ชายพันธุ์นี้

ได้ไม่ยาก ยัยชาหัวอ่อนเกินที่ไปหลงเชื่อตรีภพ”

“ในเมื่อคุณตรีภพก็ไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับคุณชา

ทำไมคุณท่านไม่ยอมให้หย่าไปเลยล่ะครับ จะได้

จบเรื่องไป”

“ยัยชารักตรีภพมาก ฉันไม่อยากทำอะไรระหว่าง

ที่เธอยังนอนเป็นผักอยู่ ถ้ามีนาทำให้ตรีภพไม่หย่า

ได้มันก็จะดีต่อยัยชาเองและรวมถึงบริษัทด้วย”

เลขาพยักหน้าตอบรับอย่างเข้าใจหัวอกผู้เป็นพ่อ

จากนั้นมนัสก็รีบไปจัดการย้ายลูกสาวไปรักษาตัว

อยู่ในที่ปลอดภัย..!!