ถูกตบสั่งสอน

1414 Words

[ความวัว ความควาย เข้ามาไม่หยุดหย่อนจริงๆ นึกว่าใคร ยัยพิชสุนัขนี่เอง จมูกดีแหะตามกลิ่นไว] “แกเข้ามาอยู่ในห้องทำงานของพี่ตรีได้ยังไง” “พี่ตรีอุ้มเข้ามาค่ะ เอ่อ จริงๆ พี่ตรีอุ้มมาตั้งแต่ อยู่โรงพยาบาล เอ้ย ไม่ใช่สิ อุ้มออกมาจากบ้าน เห่ย ไม่ๆ อุ้มมาจากเตียง แล้วก็อุ้มพาไปอาบน้ำ แล้วก็อุ้มมาแต่งตัว แล้วก็..” มีนาลากเสียงยาว “พอได้แล้ว อีชา ไม่ว่าแกจะมาไม้ไหน ยังไงพี่ตรีก็ไม่มีทางใจอ่อนกับแกหรอก พี่ตรีต้องหย่ากับแก และมาแต่งงานกับฉัน” “คิดดีๆเธอแน่ใจได้ยังไง เมื่อคืนเราก็นอนด้วยกัน จนถึงเช้า เอ่ เขาเอาเธอไปไว้ที่ไหนนะ ติ๊กต๊อกๆ” “หึ่ยยย อีชาลิสา มันจะมากเกินไปแล้วนะ อีชั่ว” นางแบบสาวฟาดฝ่ามือลงบนแก้มนุ่มของมีนา เพี๊ยะ!!! “เอาสิปากดีใส่ฉันอีกสิ วันนี้ฉันจะตบสั่งสอนแก ว่าอย่ามายุ่งกับพี่ตรีของฉันอีก” มีนาทำแก้มป่องท้าทายการถูกตบครั้งต่อไป “ตบซี๊ ตบแรงๆเลยนะ หึ!” นางแบบสาวง้างฝ่ามือกำลังจะตบมีนาอีกครั้ง “หยุด!!เป็นบ้าอะไรพิชชี่” ตรีภพวิ่งเข้ามาดึงพิชชี่หงายลงโซฟาอีกฝั่งและรีบ เข้ามาช่วยประคองมีนา “ชา! เป็นอะไรไหม” มีนาเหลือกตา ยักคิ้วใส่พิชชี่ ด้วยใบหน้ากวนๆ พร้อมสวมกอดตรีภพอย่างออดอ้อน “พี่ตรี ชาเจ็บค่ะ อยู่ๆพิชชี่ก็เข้ามาตบชาค่ะ” เลือดมุมปากของมีนาไหลซึมออกมา ตรีภพเห็น ก็ตกใจรีบหยิบผ้าเช็คหน้าของตัวเองมาซับเลือด ที่มุมปากของมีนา “ทำเกินไปแล้วนะพิชชี่” “พี่ตรี ไม่จริงนะคะ พิชไม่ได้ตบมันแรงขนาดนั้น สักหน่อย” พิชชี่เหมือนคะแนนจะตก พูดอะไรไป ตรีภพปัดตกหมด พิชชี่รีบเดินเข้ามากอดแขนเขา “พี่ตรี ก็มันมาพูดจายั่วโมโหพิชก่อนหนิค่ะ พี่ตรีต้องเชื่อพิชนะคะ พิชไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน” “ชาว่า เดี๋ยวชาโทรให้รถที่บ้านมารับดีกว่า พี่ตรีน่าจะต้องติด..ธุระส่วนตัวต่อ” มีนาค่อยๆคลายกอด ทำท่าจะลุกขึ้นยืน มือสากจับไหล่ของเธอให้นั่งลง “รออีกแป๊ปนะ เดี๋ยวรอกลับพร้อมกันสิ” นางแบบสาวได้ยิน รีบเขย่าแขนของตรีภพ “พี่ตรี ไหนนัดของเราล่ะค่ะ ลืมแล้วหรอ” “เอาไว้วันหลังแล้วกัน ออกไปจากห้องพี่ได้แล้ว” ตรีภพเอ่ยปากไล่พิชชี่ หลายรอบในเวลาไม่ถึง สัปดาห์ พิชชี่เริ่มร้อนๆหนาวๆอยู่ไม่สุข “พี่ตรีกล้าไล่พิชเลยหรอค่ะ ทำไมกันค่ะ อีนี่มัน ทำอะไร พี่ตรีถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ บอกพิชมา” “บอกให้ออกไปก่อนไง ไปสิ๊” น้ำเสียงโกรธ เปล่งออกจากปากของตรีภพเป็นครั้งแรก “หึ่ยยย อย่ามาง้อพิชแล้วกัน ชิ!!” นางแบบสาวเดินกระแทกส้นรองเท้าออกไป อย่างหงุดหงิดและไม่สนใจสายตาของใคร ตรีภพพ่นลมหายใจออกปาก เขาไม่คิดว่าพิชชี่ จะงี่เง่า เอาแต่อารมณ์ พอๆกับชาลิสาคนเก่า “ชาทำให้พี่ตรีลำบากใจหรือเปล่า ชากลับก่อน ดีกว่าค่ะ ท่าทางพิชชี่จะโกรธมากเลยนะคะ” [สะใจจริงโว้ย แต่ก็มือหนักใช้ได้เลย ยัยพิชสุนัข ฉันจะทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับคุณตรีภพ แตกละเอียดแบบไม่มีชิ้นดีเลยล่ะ หึหึ!!] “รออยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวพี่มา แค่แป๊ปเดียว” มือสากไล้ลูบผมนุ่มของมีนาอย่างแผ่วเบา **ห้องแชท** แชท..ไข่มุก “หายเงียบเลยนะ ยังแฮ้งค์อยู่หรอ มีนคิดถึงค่ะ” [ทำอะไรอยู่นะ มีเรื่องอยากเม้าท์เยอะแยะไปหมด] “เปล่าแฮ้งค์สักหน่อย มุกก็ต้องทำงานนะสิ ว่าแต่..มีนอยู่ที่ไหนเนี้ย อยู่บ้านหรือเปล่า” “มีนอยู่ที่บริษัทคุณตรีค่ะ เขาพาไปหาหมอก็เลย พาแวะมาทำธุระที่นี่ค่ะ” “หู้ยย ชักแปลกๆแล้วนะเนี้ย มีนรู้ไหมว่าพี่ตรีเนี้ย ไม่เคยพายัยชามาที่บริษัทเลยสักครั้งนะ ยิ่งเรื่อง พาไปหาหมออะไรเนี้ย ยิ่งไม่เคยเลย” “คุณตรีเย็นชาใส่คุณชาลิสาขนาดนั้นเลยหรอค่ะ ทำไมคุณชาลิสายังรักเขาอยู่ล่ะค่ะ มีนไม่เข้าใจ” “เห้อ มุกไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่ายัยชาคิดอะไรอยู่” “ค่ะ ไว้ว่างๆเจอกันนะ อย่าลืมลบแชทของเราด้วย” มีนารีบกดลบข้อความในแชทของไข่มุกทั้งหมด ก่อนจะค่อยๆงีบหลับไป..!! ประตูห้องทำงานค่อยๆเปิด [อ้าว หลับหรอ] ตรีภพขยับใบหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย มุมปากของ เขายกขึ้นเล็กน้อย [เธอเจ็บมากไหมเนี้ย] มือสากค่อยๆเอื้อมจับสัมผัสแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา มีนารู้สึกตัว ลืมตาตื่นขึ้น สายตาของทั้งคู่ จ้องมองกันโดยไม่ได้ตั้งใจ “พี่ตรี! จะทำอะไรค่ะ” มีนาค่อยๆขยับตัว นั่งตัวตรง “กลับบ้านกัน” สิ้นสุดคำพูดของเขา มือสากช้อน อุ้มร่างของมีนาขึ้น ก่อนจะพาเดินตรงไปที่รถ สายสืบของพิชชี่ได้ถ่ายคลิปส่งไปรายงานเธอ เสียงแจ้งเตือนแชท..ฝ้าย พนักงาน พิชชี่เห็นคลิปก็ร้องกรี๊ดขึ้นทันที “กรี๊ดดด ไม่จริง ทำไมพี่ตรีทำกับพิชแบบนี้ ทำไม” ช่างแต่งหน้าตกใจที่พิชชี่เอาแต่กรี๊ดและขว้างปา ข้าวของในห้องแต่งตัว “ใจเย็นๆค่ะ คุณพิชชี่” “หึ่ยยย ให้ฉันใจเย็นหรอ ห๊ะ ออกไป!” นางแบบสาวคว้าแจกันได้ขว้างใส่หัวช่างแต่งหน้า จนเธอเลือดอาบไปทั่วใบหน้า “หยุด!!!” เสียงทรงพลังเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง “คุณพ่อ!!” นางแบบสาวเริ่มสงบสติลงทันทีที่เห็น หน้าของผู้เป็นพ่อ พร้อมกับวิ่งเข้าไปสวมกอด “ชุลีออกไปเอาแค่รักษากับค่าปลอบใจที่เลขาฉัน” พิชยะหันไปเอ่ยบอกกับช่างแต่งหน้า “คุณพ่อขา ช่วยพิชด้วย” ผู้เป็นพ่อค่อยๆดึงมือของลูกสาวออกจากกอด “แกเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก ไปทำร้ายชุลีทำไม” “ก็มันอยากมาพูดจาไม่เข้าหูพิชเอง” “แล้วแกเป็นบ้าอะไร ถึงทำห้องเละขนาดนี้ ไหนบอกจะไปหาตรีภพที่บริษัทไม่ใช่หรือไง” “ไปมาแล้วค่ะ แล้วก็ถูกพี่ตรีไล่กลับมา” “ห๊ะ!! ยังไง ทำไมตรีภพถึงไล่แกได้” “ตั้งแต่อีชาลิสามันฟื้นกลับมา พี่ตรีก็เปลี่ยนไป กลับไปหามัน ทำดีกับมัน แถมยังอุ้มอีชาลิสา พาไปหาหมอ พาไปถึงที่บริษัท แล้วก็ไล่พิชอีก พี่ตรีไม่เคยพูดขึ้นเสียงหรือไล่พิชเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้พี่ตรีเอาแต่ไล่พิช แล้วก็ไปเข้าข้าง อีชาลิสา คุณพ่อต้องช่วยพิชนะคะ พิชไม่ยอม ยังไงพี่ตรีต้องหย่าและมาแต่งงานกับพิชเท่านั้น” “เหอะๆ แกไปทำยังไงให้ตรีภพกลับไปหาเมียได้ ไหนแกเคยบอกพ่อว่า เมียของตรีภพ ชอบตามจิก ชอบข่มขู่ ชอบบังคับตรีภพ จนตรีภพทนไม่ไหว จนจะขอหย่า แล้วทำไมอยู่ๆถึงกลับไปดีกันได้ล่ะ” “พิชก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ขนาดพิชตบมัน มันยัง ไม่สู้กลับเลย แปลกจริงๆ คนอย่างอีชาลิสาเนี้ย มันไม่ยอมอยู่เฉยๆแน่ สงสัยจะเล่นบทนางเอก เพื่อดึงพี่ตรีกลับไปแน่ๆเลยค่ะ” “เออดี แล้วแกก็รับบทนางร้าย ไปทำร้ายเมียเขา เขาคงจะกลับมาหาแกหรอกนะ มันจบหมดแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ อย่าหวังว่าตรีภพจะหย่ากับเมีย แล้วกลับมาแต่งงานกับแกเลย” “ไม่นะคะ พี่ตรีต้องเป็นของพิช ยังไงอีชาลิสา มันทำตัวดีแบบนั้นได้ไม่นานหรอก สันดาน ของมันเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอกค่ะ เชื่อพิชสิ” “ก็ให้มันจริงอย่างที่แกพูดก็แล้วกัน เพราะ ตอนนี้บ้านของเราเหลือแต่เปลือกแล้วนะ” “ค่ะพ่อ พิชจะไปขอโทษพี่ตรี แล้วพิชจะกลับไป เป็นพิชชี่ที่แสนดีของพี่ตรีเหมือนเดิมค่ะ พิชจะ ทำให้อีชาลิสามันเผยสันดานจริงออกมาค่ะ” สองพ่อลูกมองตากันเผยยิ้มขึ้นอย่างมีแผนร้าย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more