หลงไหล

1481 Words

>>สายๆของวันรุ่งขึ้น หลังผ่านศึกเริงสวาทมาทั้งคืน สองร่างเปลือย นอนกอดก่าย ซบกันอย่างอบอุ่น ใบหน้าสวย ยังคงซุกหลับในอ้อมกอดของร่างแกร่ง ตรีภพ ลืมตาตื่นขึ้น หลุบตามองมีนาที่ยังนอนหลับสนิท นิ้วเรียวใหญ่ไล้ลูบแก้มนุ่มของเธออย่างเอ็นดู [เธอก็เป็นผู้หญิงที่รักนวลสงวนตัวเหมือนกัน นะเนี้ยมีนา อายุตั้ง 28 แล้ว ยังบริสุทธิ์อยู่เลย] ตรีภพครุ่นคิดอยู่ในใจ แต่อยู่ๆเขาก็รู้สึกเสียว วูบวาบขึ้นมาทันทีที่นึกถึงเรื่องร้อนสวาทกับเธอ เมื่อคืนนี้ ต่อให้เขาจะถูกวางยา แต่เขาก็ยังมีสติ รับรู้ทุกการกระทำรักสวาทกับเธอได้อย่างครบ ถ้วนทุกขั้นตอน รอยยิ้มมุมปากเขาค่อยๆเผยขึ้น แขนแกร่งยังคงสวมกอดร่างเปลือยเปล่าของมีนา เอาไว้แน่น พรางครุ่นคิดอะไรบางอย่างด้วยความ กังวลใจ [เธอเดินเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของฉันแล้ว อย่าจากฉันไปไหนเลยนะมีนา เธอต้องรับผิดชอบ ในสิ่งที่เธอเป็นคนเริ่ม เข้าใจไหม มีน มีนา] มีนาเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้น เธอรู้สึกเจ็บไปหมดทั้งตัว [ทำไมมันเหมือนร่างระบมไปทั่วทั้งตัวได้ขนาดนี้ คุณตรีไปโดนยาอะไรกันแน่ เล่นจัดหนักทั้งคืน หมดกันความสาวของฉัน เห้อ] “ตื่นแล้วหรอ เป็นไงบ้าง หิวไหม” “ค่ะ รู้สึกปวดระบมไปหมดทั้งตัวเลยค่ะ” มือสากไล้ลูบแผ่นหลังเนียนด้วยความเอ็นดู “คือเรื่องเมื่อคืนฉันขอโทษด้วยนะที่..” “พี่ตรีจะขอโทษทำไมค่ะ ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ในเมื่อพวกเราสองคนก็เป็นสามีภรรยากัน” มีนากลั้นใจพูดมันออกมาให้เหมือนไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่ตอนนี้เธอสับสนว้าวุ่นในใจเต็มไปหมด “นั่นนะสิ เราแยกกันอยู่ จนพี่ลืมสถานะผัวเมียนี้ ไปซะสนิทเลย งั้นย้ายมานอนกับพี่เลยนะมี..ชา” “เอ่อ มันจะดีหรอค่ะ คือว่า..” “หรือชาชอบให้พี่ไปอุ้มชา มาจากห้องนั้น” “ค่ะๆ ย้ายก็ย้ายค่ะ เห้อ มันต่างกันตรงไหนเนี้ย” คำตอบของมีนาทำเอาตรีภพแอบพ่นขำขึ้นมา อย่างอดไม่ไหว เพราะต่อให้เธอไม่ยอมย้าย มานอนกับเขาดีๆ เขาก็จะเข้าไปอุ้มเธอมา นอนด้วยอยู่ดี “ว่าแต่..ใครกล้าวางยาพี่ตรีค่ะ” “นั่นสิ! ช่างกล้ามาก พี่เกลียดการกระทำนี้ที่สุด” “พี่ตรีพูดอย่างกับว่า เคยโดนวางยามาแล้ว” “ใช่ เป็นการถูกวางยาที่น่ารังเกียจที่สุด พี่ไม่อาจให้อภัยได้” น้ำเสียงของตรีภพดูเจ็บแค้น ฝั่งใจ จนมีนาสัมผัสได้ถึงพลังของความโกรธ มีนาขยับตัวจะลุกขึ้น แต่ถูกตรีภพดึงรั้งเอาไว้ “จะไปไหน” “ชาปวดฉี่ค่ะ หรือจะให้ชาฉี่ใส่ปากของพี่ตรีดีค่ะ” ตรีภพหัวเราะลั่นขึ้นอย่างชอบใจในความจิกกัด ของเธอ “ก็ไปสิ ไม่เห็นต้องจิกกัดพี่ขนาดนี้เลย” มีนาเดินอมยิ้มอย่างมีความสุขเข้าไปในห้องน้ำ จนเห็นใบหน้าที่กระจก มันคือใบหน้าของชาลิสา เธอก็เริ่มกลับมา มีสติขึ้นว่าตอนนี้เธอคือใคร [มีนมีนา นี่เธอ!! เผลอใจไปรู้สึกดีๆกับคุณตรีภพ ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไม!! เธอถึงลืมหน้าที่ของตัวเอง ทำไม!! ถึงลืมว่านั่นคือสามีของคุณชาลิสา ไม่ใช่ ของเธอนะ เขาไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ เธอกำลังคิดบ้า อะไรของเธออยู่] มีนาได้แต่ยืนด่าทอตัวเองอยู่หน้ากระจกอย่าง รู้สึกเจ็บปวดใจ เสียงเคาะประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น “ชา ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงนานขนาดนี้” ยิ่งเสียงเรียกจากตรีภพเป็นชื่อของชาลิสา มันยิ่งตอกย้ำให้มีนารู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก “ชา ตอบหน่อย ไม่งั้นพี่จะพังประตูเข้าไปแล้วนะ” มีนารีบปาดเช็ดน้ำตา ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำ และเดินสวนตรีภพออกไปอย่างรวดเร็ว “เดี๋ยวก่อนชา เป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไม” “เปล่าค่ะ ชาแค่แสบจมูกนิดหน่อย” “ไหนๆ พี่ขอดูหน่อย” ตรีภพรีบพาเธอมานั่งบนเตียง พร้อมกับก้มๆเงยๆ ส่องดูจมูกของเธอ ใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วด้วย ความห่วงใย มีนาได้แต่นั่งมองการกระทำของเขา [คุณชาลิสา มีนทำสำเร็จแล้วนะคะ นอกจากเขา จะไม่เคยพูดถึงเรื่องหย่าแล้ว สามีของคุณ จะไม่ เย็นชาใส่คุณชาลิสาอีกต่อไปแล้วค่ะ มีนเชื่อว่า คุณตรีภพจะรักและดูแลคุณชาลิสาเป็นอย่างดีค่ะ] >>หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ทั้งคู่พากันเดินลงมานั่งกินมื้อเช้าเกือบ 10 โมง ทั้งหัวหน้าแม่บ้าน สาวใช้ในบ้าน ต่างก็พากัน อมยิ้ม “ตั้งแต่คุณชากลับมารอบนี้ ดูทุกอย่าง มันสดใสไปหมดเลยเนาะป้า” สาวใช้คนนึงเอ่ยขึ้น “นั่นสิ! พวกเราไม่ต้องมาคอยตามเก็บจานชามที่ แตกลงพื้น หรือห้องที่ถูกพังข้าวของทุกวันอีกแล้ว” “นอกจากคุณชาจะไม่คอยหาเรื่องชวนคุณตรี ทะเลาะแล้ว กลับมานั่งทานอาหารด้วยกันทุกมื้อ ส่งคุณตรีขึ้นรถไปทำงานทุกเช้า ตอนเย็นก็มายืน รอรับคุณตรีกลับบ้าน เหมือนไม่ใช่คุณชาตัวจริง เลยนะป้า ดูเหมือนคุณตรีเองก็คงชอบคุณชาใน เวอร์ชั่นนี้นะป้า กลับบ้านเร็วทุกวัน แถมอารมณ์ดี” “แล้วที่สำคัญเลย คุณตรีสั่งห้ามนางแบบที่สวยๆ คนนั้น ไม่ให้เข้ามาในบ้านอีกจ๊ะ” “อือ แกอย่าพูดไปเรื่อย จะตัวจริงตัวปลอมอะไร บ้างทีอุบัติเหตุเฉียดตายอาจทำให้คุณชาคิดได้ และเปลี่ยนตัวเอง แกอย่าเที่ยวพูดไปทั่ว” แม้หัวหน้าแม่บ้านก็รู้สึกแปลกใจในตัวของชาลิสา คนนี้อยู่ไม่น้อย แต่การไปยุ่งเรื่องของเจ้านายมันก็ ไม่ใช่กิจของลูกจ้างอย่างพวกเธอเช่นกัน.. มีนาแอบฟังวีรกรรมของชาลิสา จากปากสาวใช้ ในบ้านที่กำลังเม้าท์มอยกัน เธอแทบไม่อยากจะ เชื่อหูของตัวเอง [คุณชาลิสาร้ายได้ขนาดนี้เลยเนี้ย หรือจริงๆแล้ว คุณตรีภพเย็นชาใส่ ขอแยกกันอยู่ นอกใจและจะ ขอหย่า เกิดจากการกระทำของคุณชาลิสาล้วนๆ] มีนาเริ่มอยากตามสืบหาความจริงของความรัก ก่อนและหลังแต่งงานของตรีภพกับชาลิสา “ชา มายืนทำอะไรตรงนี้ล่ะ” ตรีภพเดิน ตามมา เพราะเห็นมีนาบอกว่าจะมาหยิบของ “ชู่ว์!!! เราไปกันเถอะค่ะ” มีนารีบดึงแขนตรีภพ ออกมาจากบริเวณห้องครัวด้วยความตกใจ หลังอาหารมื้อเช้า ตรีภพได้พามีนาออกไปเดิน เล่นในห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน “ชุดว่ายน้ำ เอ่อ ทำไมถึง..” มีนารับชุดว่ายน้ำมาจากมือของตรีภพ “วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ พี่จองทริปเที่ยวทะเล ที่กระบี่เอาไว้ เราสองคนไปพักผ่อนด้วยกันนะ” ตรีภพพูดไป มือก็เลือกชุดว่ายน้ำให้มีนาไปด้วย มีนาพยักหน้าตอบรับ พร้อมหัวใจพองโตและ เต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ..เลือกซื้อชุดว่ายน้ำเสร็จ ตรีภพแวะร้านเครื่องประดับ “ของที่สั่งไว้ครับ” เขาเอ่ยบอกพนักงานทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้าน “รบกวนคุณลูกค้านั่งรอสักครู่ค่ะ” พนักงานต้อนรับเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แหวนคู่แต่งงาน 2 วง สวยหรู ถูกวางลงต่อหน้า ของมีนาและตรีภพ มีนาเห็นแหวนก็รู้สึกแปลกใจ เพราะตอนนี้เธอสวมแหวนแต่งงานของชาลิสาอยู่ “ถอดวงนั้นออกสิ วงนี้พี่สั่งทำขึ้นพิเศษเพื่อชาคนนี้ เลยนะ” มือสากไล้ลูบแก้มนุ่ม เหมือนต้องการจะ สื่ออะไรบางอย่างให้เธอได้รู้ แม้ตัวของมีนาเอง จะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ในคำพูดของตรีภพ แต่มีนาก็ยอมถอดแหวนวงเก่าออก แล้วตรีภพ ก็หยิบแหวนวงใหม่มาสวมใส่ให้เธอแทนวงเก่า “พี่รักชาคนนี้นะครับ” คำบอกรักของตรีภพ มันทำให้พนักงานในร้าน ต่างพากันฟินจิกหยิกแขนตัวเอง ด้วยความอิจฉา แม้มีนาจะมีใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจรู้สึกเจ็บปวด เพราะเธอรู้ดี ตรีภพบอกรักชาลิสา ไม่ใช่ตัวเธอ “สวมแหวนให้พี่ด้วยสิ” มีนารีบหันไปหยิบแหวน มาสวมให้ตรีภพ อย่างไม่รอช้า ตรีภพแอบสังเกต แววตาของเธอที่ดูเศร้าลง แม้ใบหน้าเธอจะยังยิ้ม [เธอเป็นอะไรไป มีนา ในแววตาของเธอ ทำไม มันดูเศร้าลงแบบนั้น หรือว่า ฉันพูดอะไรผิดไป] ใบหน้าหล่อคมเอาแต่จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า อย่างครุ่นคิดและรู้สึกไม่สบายใจ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more