sabah yüzüme vuran güneş ışıklarıyla uyandım. başımın ağrısı beynimi delip geçiyordu. elimi yan tarafa attığımda Alaz çoktan gitmişti. yatakta doğrulup etrafa bakındım. komodinin üzerinde duran kırmızı bir gül ve yanında bir not.
"yeni bir başlangıç için, güzel bir sabah.. günaydın karıcım.."
kalp kalp kalp..
"Alaz," evet çok öfkeliyim sana ama bu yaptığın içime dokundu. belki de bazen mutlu olmak için karşındakini olduğu gibi kabul etmek gerekir. Evet yaptığın hata kabul edilebilir gibi değil ama o anda durabilmiş olman...
hızlıca duş aldıktan sonra gülümü de elime alıp salona indim. kahvaltı sofrası çoktan kalkmış herkes işine dönmüştü. Alaz ve Boran da hastaneye gitmişti. Semra abla yanımda belirdi birden.
"günaydın Zeliha hanım,"
"günaydın ablacım, herkes nerede?"
"Boran ve Al
