Dilşah tan...
sabah uyandığımda henüz daha saat 6 olmuştu. Murat kapıya gelmiş hızlı hızlı kapıya vuruyordu.
"Dilşah, aç kapıyı."
hızlıca üzerimi toparlayıp kapıyı açtım.
"bu kapı bir daha kilitlenmeyecek Dilşah." diyerek boğazıma yapıştı. öyle çok sıkıyordu ki nefes alamıyordum.
"bırak beni" diyebildim sadece ama beni duymuyordu.
"sen artık benim nikahlı karımsın, anladın mı? ha karımsın ama bu evin hizmetçisinden başka bir şey asla olamayacaksın. bunu o kafandan çıkarma. asla senden bir çocuk yapmayacağım. senin bozuk soyundan bir kişi bu ailede büyümeyecek."
öyle çok sıkıyordu ki boğazımı yüzüm mosmor oldu ama gözleri dönmüş bu adamın, görmüyor. sonra bir anda bıraktı beni.
yere düştüğümde ilk nefesle başım döndü, sanırım kısa süreli bir baygınlık geçirmiştim. yerden kalkamadı
