2 ay sonra..
Alaz ağa ile devam edelim...
Antalya Mardin arası mekik dokumaktan sıkılmaya başladım artık. Onu hallet bunu hallet kendime ait bir hayatım kalmadı artık. Ne vardı ki bir erkek kardeşimiz daha olsaydı. Boran ağa da maşallah yengemle ilgili her işe beni koşturuyor. Daha bu Murat şerefsizi ile ilgilide planı başlatmadı.
Akşam yine bana Antalya yolu göründü. Zeliha hanımı tekvando kursuna kayıt yapacakmışız. Özel olarak bizden biri olacakmış ki Zeliha hanımı ciddiye alsınlar.
"günaydın sevgili ailem, anacığım nasılsın?" Deyip anamın babamın elini öptüm. "iyiyim oğlum hamdolsun, günaydın." Derken yanağıma bir öpücük kondurdu. Baba sevgisi tamamda insanın annesi başka bir şey vallahi. Yengemle abim çoktan inmişlerdi kahvaltı masasına. "yenge, nasılsın? Zorlanıyor musun il
