Mahir
Masadaki sessizliği sadece Mert’in çatal sesleri ve Hande’nin o bitmek bilmeyen huzursuz nefesleri bölüyordu. Tabağımdakileri yerken arada göz ucuyla bakıyordum. İnadı bırakıp o da yemeye başlamıştı. Tabağındakiler boşaldıkça ona bakmadan ekleme yapıyordum. Ses etmedi babası gelecek diye.
Günseli atları seviyordu demek. Biniciliği var mıydı acaba? Kesin aklından bir atı alıp kaçmak geliyordur. Gülümsedim. Göz göze gelince yüzümü normale çevirdim. Ona bakarak gülümsemiyordum sonuçta. Telefonumu çıkartarak Çakır’a yazdım.
Mahir: Şu kızın odasını güzelce arasınlar. Kesin tahta, çivi ne bulduysa saklamıştır.
Bizi de saf salak sanıyordu herhalde.
“Hamide anne.” Dedi Hande. Anneme dönmüştü ama gözleri Günseli’nin üzerindeydi. “Bu evde yeterince derdimiz yokmuş gibi bir de her öğün
