Mahir
Uyumuşum. Bu hissiyatlar da nasıl uyuyabildiysem artık… Odamda bir tıkırtı duydum. Elim refleksle yastığımın altındaki silahıma gitti ama anladım Günseli olduğunu. Uyurgezer miydi bu kız? Karanlıktan mı korktu acaba? Gözlerim karanlığa alışınca yatağın ucuna kıvrılmasını izledim. Sıkıntıyla nefes verdim. Boynu tutulacaktı böyle. Kalkarak başını yastığa getirdim sonra yanına geçtim. Teninin sıcaklığını bu mesafeden bile hissedebiliyordum. Dokunsam yanacaktık. Bu kız bizim kurtuluşumuz olacaktı. Arkamı dönerek uyumaya çalıştım ama uzun bir süre dalamadım. Aklım sadece ondaydı. Sabah olduğunda Atakan krizini yaşadık. Atakan…
“Amca bu gerçekten benim mi?” Melih’in sorusuyla kendime geldim. Direksiyonu heyecanla çeviriyordu. Bahçedeki garajın önünde çocuklara akülü arabalarını gösterdi
