"ให้ไปส่งที่หอใช่มั้ย" เอ็มพูดกับฉันเป็นครั้งแรกตั้งแต่ขึ้นรถมา ตอนนี้เรามาถึงกรุงเทพแล้ว ฉันยังพะว้าพะวังอยากจะขอไลน์ขอเฟสบุ๊คเขาไว้ติดต่อกัน ติดก็แต่คุณหวังที่คอยแต่จะตีหน้าดุใส่ฉัน จนฉันไม่กล้าคุยกับเอ็ม
"จอดให้ลงแถวนี้แหละ" คุณหวังพูดแทนฉัน
"แต่ยังไม่ถึงหอฉันเลยนะคะ"
อะไรกัน อีกตั้งไกลกว่าจะถึงหอพักฉัน จะให้ฉันลงตรงนี้เนี่ยนะ
"จอดรถเอ็ม" คุณหวังพูดเสียงแข็ง เอ็มจอดรถแล้วหันมามองฉัน
"ลงไปสิ" เอ็มบอกฉันด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดๆ
ได้ กูลงตรงนี้ก็ได้
ฉันหอบกระเป๋าเสื้อผ้าลงจากรถ
ปังงงงงง
ฉันปิดประตูรถดังปังด้วยความโมโห ฉันรู้ว่าคุณหวังไม่พอใจฉันตั้งแต่เรื่องคืนนั้นที่ฉันแอบเอากับเอ็ม แต่เอ็มนี่สิ ไม่รู้ทำไมถึงได้ใจดำกับฉันนัก เจ้านายว่าไงก็ว่าตาม ไม่เห็นใจฉันบ้างเลย ไอ้ฉันก็อุตส่าห์ชอบ ใจร้ายชะมัด ไอ้บ้าเอ๊ย
"กูกลับเองก็ได้" ฉันโบกรถแท็กซี่กลับหอพักด้วยความหงุดหงิด
หลังจากรับงานออกไ
