ฮูหยินแสนร้ายของท่านโหวผู้เย็นชา

บทที่ 9/1

ฉือฉางเทียนมาที่จวนสกุลซูตามที่ได้นัดหมายกับซูซินเหยาเอาไว้ เดิมทีเขาคิดว่าจะไม่ไปงานแต่งของจงหยวนอัน แต่เมื่อวานอีกฝ่ายถึงขั้นมาหยามเขาถึงที่จะให้เขาอยู่เฉยได้อย่างไร

เมื่อเขามาถึงได้ไม่นานซูซินเหยาก็เดินออกมา วันนี้นางตั้งใจแต่งตัวให้งดงามมากที่สุด เรื่องเมื่อวานคงถูกพูดถึงไปไม่น้อย แต่แล้วอย่างไรคนที่พ่ายแพ้ครั้งนี้จะต้องมิใช่นาง นางไม่ได้ทำอันใดผิดเหตุใดจะต้องอับอายด้วย คนที่อับอายต้องเป็นคนพวกนั้นมิใช่นาง

“ท่านโหวมานานแล้วหรือเจ้าคะ เหตุใดไม่ยอมเข้าไปรอด้านใน” หญิงสาวที่เพิ่งเดินออกมาเอ่ยเสียงหวาน ทำให้บุรุษที่ยืนหันหลังอยู่ต้องหันกลับไปมองอย่างห้ามไม่ได้

ทว่าเมื่อหันกลับมาก็ไม่อาจละสายตาไปจากหญิงสาวตรงหน้าได้ วันนี้นางดูงดงามมากจริง ๆ เขายอมรับเลยว่านางเป็นสตรีที่งดงาม ครั้งแรกที่เห็นก็ไม่อาจละสายตาไปจากนางได้ นางโดดเด่นเสียจนผู้อื่นดูจืดชืด

“ท่านโหว ท่านโหว” ซูซินเหยาเรียกคนที่เอาแต่ยืนนิ่ง เขาจ้องหน้าของนางมาครู่หนึ่งแล้วก็ยังไม่ยอมเอ่ยอันใด นางจึงได้เรียกเพื่อให้เขารู้สึกตัว

คนที่ถูกเรียกชื่อได้สติคืนมาก็กระแอมไอครั้งหนึ่งแก้เขิน “ไปกันเถิด”

ฉือฉางเทียนประคองคู่หมั้นของตนเองขึ้นรถม้า ก่อนที่ตนเองจะตามขึ้นไปนั่งด้วยกัน ไม่รู้ว่าเมื่อครู่เขาเป็นอันใดจึงได้เหม่อลอยเช่นนี้ เพียงแค่เห็นนางเดินออกมาก็ถึงกลับไปไม่เป็น นี่ออกจะเกินไปหรือไม่

“ท่านโหว

“ท่านโหวไปร่วมงานแต่งเช่นนี้จะดีหรือ” ตอนนี้เรื่องพวกนางถูกพูดถึงไปทั่ว หากไปวันนี้จะไม่ยิ่งสร้างให้เรื่องใหญ่โตขึ้นหรือ ลำพังนางน่ะไม่เป็นอันใดเพราะตั้งใจจะไปงานแต่งครั้งนี้อยู่แล้ว แต่เขาและจวนโหวจะมายอมเสียชื่อเสียงไปกับหรือ

“เหตุใดจะไม่ดี หรือว่าเจ้าไม่อยากให้ข้าไปด้วย” เมื่อคิดว่านางอยากไปร่วมงานแต่งของจงหยวนอันเพียงลำพังก็รู้สึกไม่พอใจอยู่หน่อย ๆ

“มิใช่เช่นนั้น วันนี้เกรงว่าข้าจะสร้างเรื่อง กลัวว่าท่านโหวและจวนเทียนอันโหวจะอับอายไปด้วย” ซูซินเหยาบอกไปตามตรง คนตระกูลจงไม่มีทางปล่อยนางออกมาง่าย ๆ

“เจ้าอยากจะทำอันใดก็ทำ ข้าจะคอยอยู่ข้างหลังเจ้าเอง อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้ามีตำแหน่งว่าที่นายหญิงจวนโหวอยู่ อย่ายอมให้ผู้ใดรังแกได้ง่าย ๆ” คนจวนโหวจะให้ผู้ใดรังแกไม่ได้ แต่เขากลัวว่านางจะไปรังแกผู้อื่นมากกว่า

“เจ้าค่ะ” ในเมื่อเขาเอ่ยมาเช่นนี้แล้ว นางก็จะใช้อำนาจที่เขาให้มาให้เต็มที่

เมื่อทั้งสองมาถึงงานก็ถูกเชิญให้เข้าไปด้านใน คนจวนสกุลจงไม่อยากจะต้องรับซูซินเหยาสักเท่าใด แต่เมื่อนางมาในฐานะคู่หมั้นเทียนอันโหว แล้วเขายังพานางมาด้วยตนเองจะให้ปฏิเสธได้อย่างไร

ทันทีที่ทั้งสองเดินเข้ามาในงานเลี้ยงก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงานเลี้ยง เพราะคนส่วนใหญ่ก็รู้อยู่แล้วว่าซูซินเหยาเคยคบหากับจงหยวนอันที่เป็นเจ้าบ่าวในวันนี้

“นางกล้ามากที่มางานแต่งวันนี้”

“นางมีอันใดไม่กล้า เจ้าเห็นหรือไม่ว่านางมากับผู้ใด”

“หรือว่าคนที่หมั้นหมายกับเทียนอันโหวก็คือนาง”

“ใช่ เป็นนางนี่แหละ”

“นางช่างมีวาสนานัก ถูกทิ้งไม่นานก็ได้หมั้นหมายกับเทียนอันโหว”

ซูซินเหยานั่งฟังสตรีเหล่านั้นนินทาตนเองด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง นางคิดไม่ผิดหากมาร่วมงานแต่งจะต้องเจอคำพูดเหล่านี้ แต่นางก็ไม่คิดสนใจยังคงนั่งเชิดหน้าอย่างถือดี นั่นก็ยิ่งทำให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถูกใจมากขึ้นไปอีก

ส่วนจงหยวนอันที่เป็นเจ้าบ่าวเมื่อเห็นอดีตคนรักก็เอาแต่มองอย่างไม่ละสายตา คนที่ได้อยู่ข้างกายของนางควรจะเป็นเขามากกว่ามิใช่บุรุษผู้นั้น

“เต๋อซวนเอาสุรามา” จงหยวนอันดื่มสุราเงียบ ๆ คนเดียว โดยไม่ร่วมดื่มสุรามงคลกับผู้ใด

“คุณชายไม่ไปร่วมดื่มสุรามงคลกับแขกหน่อยหรือขอรับ” เต๋อซวนเอ่ยเตือนเจ้านาย หากเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ดีแน่

“ไม่ เจ้าไปเอาสุรามาให้ข้า แล้วก็อย่ามายุ่งกับข้าอีก” แม้ปากจะเอ่ยกับคนสนิททว่าก็เอาแต่จ้องมองอดีตคนรักไม่วางตา คนที่มาร่วมงานเลี้ยงล้วนเห็นกันหมด

ฉือฉางเทียนเมื่อเห็นว่าเจ้าบ่าวมองมาทางนี้ไม่หยุดเขาก็หันไปพูดกับสตรีที่นั่งข้าง ๆ “เหยาเอ๋อร์รินสุราให้ข้าหน่อยสิ”

ซูซินเหยาที่นั่งคิดอะไรเงียบ ๆ อยู่ก็ถึงสะดุ้งเมื่อคนตัวโตโน้มตัวมากระซิบข้างหู แต่เมื่อเห็นสายตาที่เขามองไปก็เข้าใจทันที จึงได้รินสุราพร้อมกับยื่นให้เขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ชายหนุ่มหันไปยิ้มให้คนตัวเล็กแล้วหยิบสุราขึ้นมาดื่ม พร้อมกับมองไปที่จงหยวนอันด้วยสายตาของผู้ชนะ เขาคนเดียวที่นางสามารถทำเช่นนี้ด้วยได้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์

“สุราที่เจ้ารินให้ช่างหอมหวานยิ่งนัก” เขาหันมามองนางด้วยสายตาหวานเยิ้ม พลอยทำให้คนที่ถูกมองรู้สึกขัดเขินอย่างห้ามไม่ได้

“ท่านโหวช่างปากหวานยิ่งนัก” ซูซินเหยาบอกเสียงหวาน ในเมื่อเขาต้องการเล่นละครสักฉากนางก็จะเล่นกับเขา

“เมื่อวานท่านแม่บอกว่าอย่างไรจำมิได้หรือ” เขาเอ่ยย้ำกับนาง เมื่อวานมารดาเขาก็บอกแล้วว่าให้เรียกเขาว่าอย่างไร

“พี่ฉางเทียน” หญิงสาวพูดเสียงหวาน ทำให้คนที่ถูกเรียกชื่อถึงกับยิ้มไม่หุบ