ฮูหยินแสนร้ายของท่านโหวผู้เย็นชา

บทที่ 7/2

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จซูซินเหยาก็ออกมาส่งแขกที่หน้าประตูจวนด้วยตนเอง “ท่านป้าหลินเดินทางกลับดี ๆ นะเจ้าคะ”

“เรื่องแต่งงานไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวทางจวนเทียนอันโหวของพวกเราจะเป็นแม่งานเอง” นางเพิ่งรู้ว่าตระกูลซูไม่มีนายหญิงดูแลเรือน นางจึงรับอาสาดูแลเรื่องงานแต่งให้เอง

“ขอบคุณท่านป้าหลินเจ้าค่ะ” หญิงสาวเดินไปส่งว่าที่แม่สามีถึงรถม้า แล้วหันมาส่งยิ้มให้คู่หมั้นและเตรียมตัวจะเดินกลับเข้าไปในจวน แต่ก็ถูกเขารั้งเอาไว้ก่อน

ฉือฉางเทียนคว้าแขนของคู่หมั้นตัวน้อยเอาไว้ ก่อนจะกระซิบให้ได้ยินกันสองคน “เดี๋ยวข้ากลับมาหา”

ซูซินเหยาไม่ได้เอ่ยอันใดเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในจวนของตนเอง แล้วไปนั่งรอคนที่นัดเอาไว้อยู่ในเรือนเงียบ ๆ

จงหยวนอันกลับมาที่จวนด้วยความโมโห วันนี้อย่างไรจะต้องคุยกับนางให้รู้เรื่อง แม้จะต้องบุกจวนสกุลซูก็ต้องทำ

“เต๋อซวนไปเตรียมตัว ข้าจะไปจวนสกุลซู”

“ขอรับ” เต๋อซวนไม่คิดห้ามปรามเจ้านาย เพราะรู้ว่าเจ้านายรักปักใจซูซินเหยามากเพียงใด

สองนายบ่าวเดินทางไปที่จวนสกุลซูเพื่อลอบเข้าจวน ทว่ามาถึงก็ต้องแปลกใจเมื่อดูเหมือนว่าการคุ้มกันของจวนจะแน่นหนาขึ้น

“นายท่านผู้คุ้มกันพวกนี้ฝีมือดีมาก แม้แต่ข้าก็ไม่แน่ว่าจะสามารถลอบเข้าไปได้” เต๋อซวนพูดอย่างหมดหวัง หากลอบเข้าไปอย่างไรก็ต้องถูกจับได้อยู่ดี

“ได้ไม่ได้ก็ต้องลองก่อน” เขายังไม่ยอมตัดใจ บอกแล้วว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องคุยกับนางให้รู้เรื่อง นางจะมาประชดเขาด้วยการแต่งงานกับผู้อื่นแบบนี้ไม่ได้

“ไม่ได้ขอรับพรุ่งนี้นายท่านต้องแต่งงาน หากถูกจับได้ขึ้นมาจะทำเช่นไร” เต๋อซวนรีบห้ามเอาไว้ก่อน “งานแต่งพรุ่งนี้สำคัญมากนะขอรับ หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นจะต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่”

“แต่...”

“เรื่องนี้พวกเรายังสามารถมาคุยวันอื่นได้ แต่เรื่องแต่งงานรอไม่ได้นะขอรับ” เต๋อซวนเตือน เจ้านายของเขาพยายามอย่างมากเพื่อตำแหน่งนี้ จะมาล้มเหลวในตอนนี้ไม่ได้

“ในเมื่อลอบเข้าไปไม่ได้ ข้าก็จะเข้าไปที่หน้าประตู” เขายังไม่ยอมแพ้ บอกแล้วว่าอย่างไรวันนี้ก็จะคุยกับนางให้ได้

ฉือฉางเทียนที่กำลังจะลอบเข้าไปในจวนตระกูลซูก็ต้องหยุดเฝ้าดูอยู่ด้านนอก เพราะเห็นคนลอบมาที่จวนสกุลซูเช่นกัน ขนาดพรุ่งนี้จะแต่งงานอยู่แล้วยังมาวุ่นวายกับตระกูลซูอีก ดีที่เขาให้คนมาคุ้มกันจวนนี้เพิ่ม มิเช่นนั้นจงหยวนอันคงลอบเข้าจวนไปได้ง่าย ๆ

“เพิ่มกำลัง อย่าให้ผู้ใดลอบเข้าจวนสกุลซูได้”

“ขอรับ” หวังหย่งรับหน้าที่ไปจัดการเพิ่มกำลังคน ส่วนหวังเหว่ยก็ตามเจ้านายเข้าไปในจวน

“ท่านโหว” คนตัวเล็กที่นั่งรออยู่ในเรือนเมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองรอมาถึงแล้วก็ลุกขึ้นต้อนรับ

“พวกเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า” เขาไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ แต่เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก็อดที่จะพูดขึ้นไม่ได้ “เมื่อครู่จงหยวนอันจะลอบเข้าจวนของเจ้า ขนาดจะแต่งงานพรุ่งนี้แล้วยังแอบมาหาเจ้า เจ้าไม่คิดจะใจอ่อนบ้างหรือ”

“ท่านโหวไม่ต้องมาพูดเช่นนี้ ข้ามิใช่คนโง่” กลับไปหาเขาก็โง่เต็มทน หากทิ้งตำแหน่งโหวฮูหยินไปเป็นเพียงฮูหยินรองนางก็ไม่รู้ว่าจะด่าตนเองว่าอย่างไร

“หึ หวังว่าเจ้าจะฉลาดไปนาน ๆ” เขารู้ว่านางไม่มีทางกลับไปหาจงหยวนอัน แต่ก็อดจะพูดถึงไม่ได้

“ท่านโหวมีเรื่องอันใดก็ว่ามาเถิด” ซูซินเหยาเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมเข้าเรื่องก็เอ่ยถามทันที เขามาเช่นนี้แสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญ

“หลังจากแต่งงานสิบห้าวันข้าจะต้องเดินทางออกไปปราบโจป่าที่นอกเมือง และแน่นอนว่าเจ้าที่แต่งงานเข้าไปจะต้องเจอเรื่องยากลำบาก หลิวหยางเจินพยายามจะแย่งอำนาจดูแลเรือนจากท่านแม่ข้าตลอด ท่านแม่ก็ยอมปิดตาข้างหนึ่งเพราะไม่อยากให้เป็นปัญหา และมีหลาย ๆ เรื่องที่ท่านแม่ไม่ยอมเล่าให้ข้าฟัง เพราะไม่อยากให้มีปัญหาในจวน” เขาเล่าเรื่องในจวนให้คนที่กำลังจะแต่งเข้าไปฟัง นางจะต้องรับมือเรื่องในจวนเขาเพียงคนเดียว เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใด จึงต้องให้นางรู้เรื่องในจวนของเขาให้ได้มากที่สุด

ซูซินเหยาพยักหน้าเข้าใจ เรื่องนี้ไม่ยาก นางว่านางสามารถจัดการได้

“อำนาจนายหญิงของเจ้าสามารถใช้ได้อย่างเต็มที่” เขาบอก ฐานะฮูหยินของเขาไม่จำเป็นต้องกลัวผู้ใด เขาให้สิทธิ์นางใช้ฐานะของนางได้เต็มที่

“ขอบคุณท่านโหวเจ้าค่ะ”