ฮูหยินแสนร้ายของท่านโหวผู้เย็นชา

บทที่ 3/2

ซูซินเหยาทำเพียงยิ้มน้อย ๆ และลอบสังเกตเจ้าของจวนอีกคน เขายังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง เท่านี้นางก็รู้แล้วว่าเขาคิดอย่างไร “หากวันไหนว่าง ๆ ข้าจะมาหาบ่อย ๆ นะเจ้าคะ”

“เป็นเด็กดีเสียจริง” เหลียนหลินได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดู นางอยากจับสองคนนี้แต่งงานกันเสียวันนี้พรุ่งนี้ แต่มันก็เป็นเพียงความคิดของนางคนเดียวเท่านั้น

“ไว้วันหน้าข้าจะทำอาหารที่บำรุงร่างกายมาให้นะเจ้าคะ” หญิงสาวบอก นางพอจะรู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง ในใจลึก ๆ นางก็อยากซึมซับความรู้สึกเช่นนี้นาน ๆ เพราะยามที่อยู่ใกล้ ๆ ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกเหมือนว่าได้อยู่ใกล้มารดาที่จากไป

“ยิ่งเจ้าดีเช่นนี้ข้าก็ยิ่ง...” ยังไม่ทันที่เหลียนหลินจะเอ่ยจบคนเป็นลูกก็ขัดขึ้น เพราะรู้ว่ามารดาจะเอ่ยอันใด

“ท่านแม่”

“เทียนเอ๋อร์เจ้าก็พาเหยาเอ๋อร์ออกไปเดินเล่นหน่อยเถิด ถึงเวลาอาหารค่อยกลับมา” เหลียนหลินเมื่อถูกขัดก็เปลี่ยนเรื่อง แล้วเปิดโอกาสให้สองหนุ่มสาวอยู่ด้วยกัน และหากทั้งสองมีใจตรงกันนางก็จะเป็นธุระจัดการเรื่องงานแต่งให้

เรื่องที่เกิดกับแม่นางน้อยผู้นี้นางรู้หมดแล้ว ยิ่งได้รู้ว่านางถูกกระทำเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกสงสารมากขึ้นกว่าเดิม

“ขอรับ”

เหลียนหลินมองทั้งสองเดินออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ได้แต่หวังว่าทั้งสองจะพูดคุยถูกคอและสานสัมพันธ์กัน ไม่แต่งตอนนี้นางก็ไม่ได้ว่าอันใด ขอเพียงคบหากันไปก่อนก็พอ

“คุณหนูซูเชิญเถิด” เมื่อไม่สามารถขัดได้ก็จำต้องพาสตรีผู้นี้ออกไปเดินเล่นตามความต้องการของผู้เป็นมารดา

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินตามเจ้าของจวนไป

ฉือฉางเทียนเดินนำไปเงียบ ๆ พลางคิดถึงเรื่องที่มารดาเรียกเขาเข้าไปคุย และเป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้ มารดาอยากให้เขาแต่งงานกับซูซินเหยาผู้นี้

“แม่อยากให้เจ้าแต่งงานกับเหยาเอ๋อร์” เหลียนหลินพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เรื่องแต่งงานนางยอมมามากแล้ว ถึงเวลาที่บุตรชายของนางจะต้องแต่งงานเสียที

“ท่านแม่ข้ายังไม่อยากแต่งงาน” ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นทำอันใดใส่มารดาของเขาจึงได้เป็นเอามากเช่นนี้ “และที่สำคัญท่านเพิ่งรู้จักนางไม่กี่วัน ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่านางจริงใจต่อท่าน”

“ไม่รู้ล่ะ เจ้าต้องหาทางแต่งงานกับนางให้ได้ หากมิใช่นาง ข้าก็จะไม่ยอมรับผู้ใดเป็นสะใภ้” เหลียนหลินพูดอย่างเด็ดขาด คนเดียวที่นางจะรับเป็นสะใภ้มีเพียงซูซินเหยาเท่านั้น

“ดีขอรับท่านแม่จะได้ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องแต่งงานอีก” พูดจบก็เดินออกจากเรือนของมารดา ทว่าก็ไม่วายมีเสียงดังตามหลังมา

“พรุ่งนี้เหยาเอ๋อร์จะมา เจ้าก็อย่าไปที่ใด”

เมื่อมารดาเอ่ยมาเช่นนี้แสดงว่าฝั่งนั้นไม่ได้รับปากว่าจะแต่งงานกับเขา มิเช่นนั้นมารดาของเขาคงต้องบังคับให้เขาแต่งงานกับนางไปแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง เพราะเขาไม่มีทางแต่งงานกับนางเด็ดขาด เขาและนางไม่ได้พึงใจต่อกัน และเขาจะแต่งงานกับคนที่เขารักเท่านั้น

“คุณหนูซู ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”

“ได้เจ้าค่ะ” ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาจะพูดถึงเรื่องอันใด คงจะหนีไม่พ้นเรื่องแต่งงาน ซึ่งนางก็อยากพูดคุยเรื่องนี้กับเขาให้ชัดเจน นางไม่อยากให้เขามองว่านางเข้าหามารดาของเขาเพื่ออยากแต่งงาน

“เช่นนั้นเชิญคุณหนูซูทางนี้” เขาเชิญนางไปพูดคุยกันในศาลาเพื่อพูดคุยเรื่องแต่งงาน เขาก็พอจะมองออกว่านางไม่ได้เต็มใจจะแต่งงาน เช่นนี้จะไม่ยิ่งง่ายไปใหญ่หรือ

“รบกวนเชิญคนของคุณหนูซูออกไปด้วย ข้ามีเรื่องสำคัญจะสนทนากับท่าน” เขาไม่อยากทำให้นางเสียหน้าต่อหน้าผู้อื่น เพราะเรื่องที่จะคุยต่อจากนี้ไม่ใช่เรื่องที่ผ่าเผยสักเท่าใด

“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะสนทนากับเทียนอันโหวเสียหน่อย” ซูซินเหยาไล่สาวใช้ทั้งสองออกไปก่อน เรื่องนี้คนรู้น้อยยิ่งดี “อย่าให้ผู้ใดเข้าใกล้ได้”

“เจ้าค่ะ”

ฉือฉางเทียนมองการทำของนางอยู่เงียบ ๆ นับว่านางรู้ความมาก ชายหนุ่มแอบชื่นชมนางอยู่ในใจ

จงหยวนอันที่ได้ข่าวว่าซูซินเหยาออกจากจวนก็เตรียมตัวออกจากจวนไปพบนาง หวังว่าจะได้พบหน้าและปรับความเข้าใจกับนางเสียที เพราะนี่ก็หลายวันแล้วที่นางไม่ยอมพบเขา

ขอเพียงได้อธิบาย เขาเชื่อว่านางจะต้องเข้าใจเป็นแน่ นางรักเขามากขนาดนั้นไม่มีทางตัดใจได้ง่ายขนาดนั้น

“นางอยู่ที่ไหน” เมื่อคนที่ให้ไปติดตามซูซินเหยากลับมารายงานเขาก็ถามทันที ตอนนี้เขาอยากรู้มากว่านางไปที่ใด เขาจะได้ตามไปพบนางเพื่ออธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น

“ตอนนี้อยู่ที่จวนเทียนอันโหวขอรับ”

ชายหนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักทันที เขาไม่เคยรู้เลยว่านางไปรู้จักกับคนจวนเทียนอันโหว นางไปรู้จักกับคนพวกนั้นได้อย่างไร

“ไปที่จวนเทียนอันโหว” อยากจะรู้นักว่านางไปสนิทสนมกับผู้ใดที่จวนนั้น และจะถามว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร เพราะไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่ควรสนิทสนมกับคนจากจวนเทียนอันโหว

“ไปสืบมาว่านางไปรู้จักกับคนจวนเทียนอันโหวได้อย่างไร” หากเขาเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นช่วงที่นางไปถือศีลที่อารามต่างเมือง เขาจะต้องคุยกับนางให้รู้เรื่องไม่ให้นางไปยุ่งกับคนพวกนั้นอีก และเก็บตัวดี ๆ รอแต่งเข้าจวนเขาเป็นพอ

“ขอรับ”