ฮูหยินแสนร้ายของท่านโหวผู้เย็นชา

บทที่ 6/1

หลังจากกลับมาถึงจวนฉือฉางเทียนก็ให้คนไปตามสืบเรื่องในจวนสกุลจง เขารู้เพียงแค่ว่าจงหยวนอันสามารถจัดการบรรดาพี่น้องคนอื่น ๆ จนขึ้นมาอยู่ในฐานะผู้สืบทอดอย่างราบรื่น แต่วิธีการต่าง ๆ เขาไม่ได้สนใจ

หากเป็นเช่นที่นางพูดก็ถือว่านางมีฝีมือไม่น้อย เพราะหากเป็นตอนนั้นจริง นางอายุยังไม่ถึงสิบห้าเลยด้วยซ้ำ เมื่อสืบเรื่องราวที่เกิดขึ้นในจวนสกุลจงได้ครบถ้วนแล้วหวังเหว่ยก็กลับมารายงานเจ้านายที่ค่ายทหาร

“นายท่านได้เรื่องแล้วขอรับ”

“ว่ามา” เขาวางงานที่ทำอยู่ในมือเพื่อฟังสิ่งที่ลูกน้องรายงานอย่างตั้งใจ

“เรื่องที่คุณหนูซูพูดมาเป็นจริงทั้งหมด นางเป็นคนช่วยให้จงหยวนอันได้ตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูล เหล่าบ่าวรับใช้ในจวนต่างก็คิดถึงว่าอย่างไรนางก็คงจะได้แต่งงานเข้าจวน เพราะไม่เพียงแค่ตำแหน่งผู้สืบทอด ตำแหน่งนายหญิงของจวน นางก็ช่วยให้จงฮูหยินอยู่ในตำแหน่งอย่างมั่นคง ทั้งที่เมื่อก่อนสองแม่ลูกไม่เป็นที่โปรดปรานเลยแม้แต่น้อย หากไม่เพราะคุณหนูซูจงฮูหยินคงถูกปลดไปนานแล้ว”

ฉือฉางเทียนฟังลูกน้องรายงานด้วยแววตาพึงพอใจ

“แม้บิดาของคุณหนูซูจะเป็นเพียงขุนนางระดับล่าง แต่นางก็สามารถสร้างตัวจนมีกิจการมากมาย แม้จะไม่ร่ำรวยมากแต่ก็สามารถใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยโดยที่ไม่ลำบาก นับว่าเป็นสตรีที่มีความสามารถมาก”

ใช้ได้ นางเหมาะที่จะทำหน้าที่ฮูหยินของเขาที่สุด

“พรุ่งนี้เข้าเมือง ไปจวนสกุลซู”

“ขอรับ”

รุ่งเช้าฉือฉางเทียนก็มาอยู่ที่หน้าจวนสกุลซู เขามองดูรอบ ๆ ก็พบว่าจงหยวนอันทิ้งคนเอาที่นี่ไม่น้อย

“ข้าเทียนอันโหวมาขอพบคุณหนูซู” เขาบอกผู้คุ้มกันที่เฝ้าอยู่หน้าประตู นางถือว่าเป็นคนรอบคอบรู้จักจ้างผู้คุ้มกันมาดูแลความปลอดภัย นางคงจะรู้ว่าจงหยวนอันไม่ยอมรามือง่าย ๆ และนางก็คิดไม่ผิด

“รอสักครู่ขอรับ” ผู้คุ้มกันรีบเข้าไปแจ้งผู้ว่าจ้าง เพราะซูซินเหยาบอกไว้เพียงว่าไม่ต้อนรับคนตระกูลจง

ไม่นานผู้คุ้มกันก็กลับมาพร้อมกับเชิญให้เขาเข้าไปในจวน “เชิญท่านโหวขอรับ”

ฉือฉางเทียนถูกเชิญมาที่ศาลารับรอง ก็เห็นว่าเจ้าของจวนนั่งรออยู่แล้วจึงได้เดินเข้าไปหา และคนของนางก็ถอยออกไปอย่างรู้ความ

“ท่านโหวเชิญนั่งเจ้าค่ะ” ซูซินเหยาเชิญแขกที่มาเยือนนั่ง ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่เขามาวันนี้ก็คงไม่พ้นมาเอาคำตอบเรื่องแต่งงาน ซึ่งนางยังตัดสินใจเรื่องนี้ไม่ได้ นางอยากจะรู้ข้อตกลงที่แน่ชัดเสียก่อน

“วันนี้ข้ามาเอาคำตอบ” ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เข้าเรื่องทันที หากตกลงกันได้เขาจะรีบให้มารดาเร่งจัดการเรื่องแต่งงานทันที

“เรายังไม่ได้คุยเรื่องข้อตกลงกันเลย” หญิงสาวแย้งขึ้นทันที นางจะตอบตกลงโดยที่ไม่รู้อันใดเลยได้อย่างไร

“แล้วข้อตกลงของเจ้าคืออันใด” ส่วนเขาไม่ได้ต้องการอันใดมาก ขอเพียงแค่นางจัดการเรื่องในจวนของเขาให้เรียบร้อยก็พอ

“ในเมื่อพวกเราสองคนไม่ได้มีใจให้กัน และก็เป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ หากเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ พวกเราก็หย่าขาด คืนอิสระให้แก่กัน” ซูซินเหยาบอกความต้องการของตนเอง นางต้องการเพียงเท่านี้จริง ๆ

“แล้วสิ่งที่เจ้าต้องการคืออันใด” เขายังไม่รู้เลยว่าที่นางต้องการพึ่งพาเขาเพื่อเรื่องใดกันแน่ เพียงแค่ต้องให้เขาคุ้มกันตระกูลซูเท่านั้นหรือ

“ข้าเพียงแค่ต้องการให้ตระกูลซูอยู่รอดปลอดภัย ไม่อยากให้คนตระกูลจงมาระรานพวกเราอีก ข้าขอเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ” ความต้องการของนางไม่ได้มีอันใดมาก ขอเพียงบิดาอยู่อย่างไร้กังวลก็พอ

“ดี เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ หากเมื่อใดที่ทุกอย่างจบลง ข้าจะหย่าให้เจ้า” เป็นแบบนี้ก็ดี ทั้งเขาและนางไม่ได้มีใจให้กันทำเช่นนี้ถูกต้องแล้ว เพราะหากวันข้างหน้าได้เจอคนที่รักขึ้นมา เรื่องราวจะได้ไม่วุ่นวาย

“เช่นนั้นเรื่องแต่งงานก็เป็นอันตกลงตามนี้ ท่านสามารถจัดการได้เลย” ซูซินเหยาบอก ในเมื่อตกลงกันได้ก็ไม่มีอันใดต้องกังวล และงานแต่งงานนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะฮูหยินผู้เฒ่าก็อยากได้นางเป็นสะใภ้อยู่แล้ว ชีวิตในจวนเทียนอันโหวคงไม่ได้ลำบากขนาดนั้นหรอกกระมัง

“ได้ เรื่องนี้เดี๋ยวข้าให้ท่านแม่จัดการให้ อย่างไรท่านแม่ก็อยากได้เจ้ามาเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้ว” หากมารดารู้ว่าเขาจะแต่งงานกับนาง คงรีบยกสินสอดมาที่จวนสกุลซู

“เช่นนั้นข้าก็จะไปพูดเรื่องนี้กับท่านพ่อ” บิดาของนางจะได้ไม่ตกใจมากหากจวนเทียนอันโหวมาสู่ขอ เพียงแค่เรื่องจงหยวนอันก็มากพอแล้ว

“เช่นนั้นก็ไปจัดการเรื่องของตนเองเถิด” เมื่อตกลงกันได้ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปจัดการเรื่องที่จวนของตนเอง

“คุณหนูเช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ” ลี่มี่ ลี่จูเดินเข้ามาหาเจ้านายด้วยสีหน้ากังวลไม่ต่างกัน นางรู้ว่าเจ้านายของนางเก่ง แต่เรื่องในจวนเทียนอันโหวก็ใช่ว่าจะจัดการได้ง่ายเช่นจวนสกุลจง

“หากไม่ทำเช่นนี้ จงหยวนอันไม่มีทางปล่อยข้าไปแน่ อย่างน้อยตอนนี้พวกเราก็ยังมีจวนเทียนอันโหวคุ้มครอง” หากไม่ทำเช่นนี้จงหยวนอันจะต้องใช้อำนาจที่มีบีบบังคับให้นางแต่งเข้าตระกูลจง ซึ่งนางไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้น

“เจ้าไปเฝ้าประตูจวนเอาไว้ หากท่านพ่อกลับมาให้รีบมาบอกข้า”