บทที่ 1/1
1145 Words
ซูซินเหยาหญิงสาวที่มีใบหน้างดงามนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา หากเป็นยามปกติจงหยวนอันคนรักของนางจะต้องแวะเวียนมาหานางหลังเลิกงานแทบทุกวัน แต่หลายวันนี้เขาไม่มาหานางที่จวนเลย แม้แต่จดหมายสักฉบับก็ยังไม่มี
“คุณหนูได้เรื่องแล้วเจ้าค่ะ” ลี่มี่เข้ามารายงาน นางถูกส่งไปจับตาดูคนรักของเจ้านาย เพราะว่าช่วงนี้ดูอีกฝ่ายแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด
“เป็นอย่างไรบ้าง” ซูซินเหยาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางเพียงแค่อยากรู้ว่าเขาทำอันใดอยู่จึงไม่มีเวลาว่างมาหานางเหมือนเช่นเมื่อก่อน เมื่อก่อนหากเขาไม่ว่างจะส่งคนมาบอกนางเสมอ แต่ตอนนี้กลับเงียบหายไปเลย ไม่คิดหรือว่านางจะเป็นห่วงเขาเพียงใดที่เขาขาดการติดต่อไปเช่นนี้
“ตอนนี้คุณชายใหญ่จงไปที่ภัตตาคารฮวาเฉิงเจ้าค่ะ”
“รู้แล้ว” เขามีเวลาไปดื่มกินแต่ไม่มีเวลามาหานาง แค่เขียนจดหมายมาสักฉบับยังดี อยากจะรู้นักว่าเขายุ่งอยู่กับอันใด “พวกเราไปที่ภัตตาคารกันเถิด”
“เจ้าค่ะ” สองนายบ่าวเดินทางไปที่ภัตตาคารเพื่อดูว่าจงหยวนอันทำอันใดอยู่กันแน่ หากเป็นเรื่องงานก็แล้วไป แต่ลางสังหรณ์ของนางกลับร้องบอกว่าไม่ใช่
ทันทีที่มาถึงก็เห็นสาวใช้อีกคนของนางยืนอยู่ที่หน้าภัตตาคาร จึงมั่นใจได้ว่าจงหยวนอันยังไม่ออกมา
“เขายังอยู่ด้านในใช่หรือไม่” ซูซินเหยาถามลี่จูที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากประตูภัตตาคาร “รู้หรือไม่ว่าเขาอยู่ห้องไหน”
“รู้เจ้าค่ะ” นางลอบตามเข้าไปด้านในเห็นว่าอีกฝ่ายเข้าไปห้องไหน ยังรู้อีกด้วยว่านัดพบกับผู้ใด “คุณชายใหญ่จงนัดพบกับคุณหนูสามหวังเจ้าค่ะ”
“พาข้าไป” เขารู้ทั้งรู้ว่าหวังเยี่ยนหมิ่นหวังอะไรในตัวเขา แต่เขาก็ยังนัดพบส่วนตัวอีก แล้วเช่นนี้จะให้นางคิดอย่างไร
เมื่อมาถึงห้องที่สองคนนั้นอยู่ ซูซินเหยายืนทำใจอยู่ครู่หนึ่งกำลังจะยื่นมือไปเปิดประตูแต่กลับไปได้ยินเสียงดังมาจากด้านในเสียก่อน
“พี่หยวนอันเรื่องงานแต่งของเรา...”
“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวตระกูลจงจะส่งแม่สื่อไปที่จวนของเจ้า”
“เจ้าค่ะ”
ซูซินเหยาได้ยินบทสนทนาก็ตัวแข็งทื่อ นี่เขาจะแต่งงานกับคนอื่นเช่นนั้นหรือ สตรีที่เขาบอกกับนางตลอดว่าไม่มีอันใด เป็นเพียงคนที่รู้จักมาตั้งแต่เด็กเท่านั้น แต่วันนี้เขากลับเอ่ยว่าจะแต่งงานกับสตรีผู้นั้น เขาทำเช่นนี้กับนางได้อย่างไร
“เป็นเพราะเช่นนี้ใช่หรือไม่ ท่านจึงไม่ไปหาข้า” ซูซินเหยาเปิดประตูออกอย่างแรง กล้ามากที่มาทำเช่นนี้กับนาง แม้นางจะไม่ได้เป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่โต แต่ก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาย่ำยีศักดิ์ศรีของนางเด็ดขาด
“เหยาเอ๋อร์มันมิใช่เช่นที่เจ้าคิด ฟังข้าอธิบายก่อน” จงหยวนอันรีบแก้ตัว แม้เขาจะแต่งงานกับผู้อื่น แต่ก็จะไม่ปล่อยให้นางเจ็บช้ำน้ำใจ จะรับนางเป็นฮูหยินรองและทำดีกับนางให้มากหน่อย
“เช่นนั้นท่านก็อธิบายมา” ซูซินเหยาพูดอย่างใจเย็น หายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อระงับโทสะที่กำลังปะทุขึ้นในใจ
“ที่ข้าต้องแต่งงานเป็นเพราะตระกูลหวังสัญญาว่าจะช่วยให้ข้าเลื่อนขั้น” จงหยวนอันยื่นมือไปจับมือของคนรักเอาไว้ เขารู้จักนิสัยของนางดี นางรักเขามากยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา “แต่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะต้องแต่งเจ้าเป็นฮูหยินรอง เจ้าจะได้รับความรักจากข้าเช่นเดิม ข้ารักเจ้า รักเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูซินเหยาก็แทบจะหัวเราะออกมา ก่อนจะสะบัดมือของเขาออกอย่างรังเกียจ “เป็นเพราะตระกูลของข้าไม่สามารถส่งเสริมท่านได้ใช่หรือไม่ ท่านจึงต้องไปแต่งงานกับคนอื่นเช่นนี้”
แล้วที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดถึงตอนที่นางช่วยเขาเลยหรือ ตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลหากไม่ใช่นาง เขาจะสามารถยืนอยู่ในตำแหน่งนี้อย่างมั่นคงได้อย่างไร
“ใช่ เจ้าไม่สามารถช่วยพี่หยวนอันได้ เขาจึงได้หันมาพึ่งพาตระกูลของข้า” หวังเยี่ยนหมิ่นที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง จะแต่งเข้ามาเข้าตระกูลจงหรือ อย่าคิดหวังไปเลย นางจะทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางไม่ให้อีกฝ่ายแต่งเข้ามา
“เจ้าหยุดพูดเดี๋ยวนี้” จงหยวนอันพูดเสียงดัง กล้าดีอย่างไรมาเอ่ยประโยคเช่นนี้กับนาง เขารักและทะนุถนอมนางมาตลอด จะมาให้ผู้อื่นทำนางเสียใจได้อย่างไร
“ที่นางพูดมาก็จริงนะเจ้าคะ ตระกูลของข้าไม่สามารถส่งเสริมเรื่องหน้าที่การงานของท่านได้ ท่านไปแต่งงานกับผู้อื่นก็ถูกแล้ว” หญิงสาวได้แต่เย้ยหยันตนเอง คนที่มีฐานะเช่นนางจะมีทางเลือกอันใดมากมาย
“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว หลังจากแต่งงานกับหมิ่นเอ๋อร์ ข้าจะรีบแต่งเจ้าเข้ามาในจวนให้เร็วที่สุด” เมื่อได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้นก็เบาใจเพราะคิดว่านางเข้าใจความยากลำบากของเขาแล้ว
“ผู้ใดบอกว่าจะแต่งงานกับเจ้า” น้ำเสียงของนางไม่ได้แสดงถึงความเศร้าสร้อยเสียใจเลยแม้แต่น้อย นางจะไม่ยอมเสียใจเพราะบุรุษเช่นนี้
“เหยาเอ๋อร์พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” เมื่อได้ยินว่านางจะไม่แต่งงานด้วย จงหยวนอันก็ร้อนรนดั่งถูกไฟเผา เขารักนางมากถึงเพียงนี้จะปล่อยให้นางหลุดมือไปได้อย่างไร
“ข้ามิใช่สตรีโง่ เจ้าทำกับข้าถึงเพียงนี้ยังคิดว่าข้าจะแต่งงานกับเจ้าอีกหรือ” แม้จะพูดออกมาอย่างไม่แยแส ทว่าตอนนี้ในใจของนางแหลกสลายไปหมดแล้ว แต่นางจะไม่มีทางให้คนพวกนี้เห็นน้ำตาของนางเด็ดขาด
“ไม่เอาเช่นนี้สิ เจ้าอย่าได้มาประชดข้าเช่นนี้เลย อย่างไรข้าก็รักเจ้าเช่นเดิม” จงหยวนอันยื่นมือหมายจะไปจับมือของคนรักอีกครั้ง ทว่านางไม่แม้แต่จะให้เขาโดนตัว เพียงแค่นางเข้าใจเขาสักนิดเรื่องเช่นนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้น
- Writer
