ฮูหยินแสนร้ายของท่านโหวผู้เย็นชา

บทที่ 1/2

“ข้ามิได้ประชด ข้าเอ่ยออกมาจากใจจริง” ชีวิตที่มีแต่การแย่งชิงนางไม่ต้องการ นางเกิดมาพร้อมกับบิดามารดาที่รักใคร่กลมเกลียว ไม่มีเรือนเล็กเรือนน้อย แม้จะต้องแต่งให้ชาวบ้านธรรมดา นางก็จะไม่ยอมแต่งเป็นอนุให้ถูกผู้ใดรังแกเด็ดขาด

“ไม่จริง เจ้ารักข้าเพียงนั้นจะยอมตัดใจจากข้าได้อย่างไร” เขามั่นใจว่านางรักเขาจากใจจริง มิเช่นนั้นนางคงไม่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาได้ครองตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูล ไม่ว่าจะอันตรายเพียงใดนางก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา

“รักได้ก็เลิกรักได้ ให้ข้าแต่งเข้าไปทำไม แต่งให้สตรีผู้นี้กดขี่ข่มเหงหรือ ข้าไม่ได้โง่ขนาดนั้น เจ้ารักข้าเพียงใดแต่ข้าก็ยังเป็นรองนางอยู่ดี เจ้าคิดว่ายามที่เจ้าไม่อยู่นางจะละเว้นข้าหรือ ไม่มีทางเสียหรอก” ซูซินเหยาเปิดโปงความคิดของหวังเยี่ยนหมิ่น นางแต่งเข้าตระกูลจงก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่ “หากข้าตอบตกลงแต่งงานกับเจ้าก็ไม่รู้ว่าจะได้ก้าวข้าเข้าประตูจวนหรือไม่”

“เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้าเช่นนี้นะ ข้าไม่ได้ร้ายกาจพอจะทำร้ายเจ้าเช่นนั้น” หวังเยี่ยนหมิ่นรีบออกตัวทันที สิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมานั้นตรงกับความคิดของนางทุกอย่าง แต่นางจะยอมรับไปทำไม

“สตรีเช่นเจ้าเพียงแค่อ้าปากก็เห็นตับไตไส้พุงหมดแล้ว” หวังเยี่ยนหมิ่นรักเขาออกปานนั้นจะยอมมองเขารักสตรีอื่นได้อย่างไร ขนาดรู้นางรู้จักเขาทีหลังยังไม่อยากให้เขาไปยุ่งเกี่ยวกับสตรีอื่นเลย

“ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมารังแกเจ้าเด็ดขาด หากมีผู้ใดกล้ารังแกเจ้า ข้าจะไม่ไว้หน้าเด็ดขาด” มองไปที่หวังเยี่ยนหมิ่นมองไปที่สตรีอีกคนด้วยสายตาแข็งกร้าว ผู้ใดที่คิดจะรังแกนางต้องผ่านเขาไปก่อน “หากเจ้าไม่สบายใจหลังพวกเราแต่งงานกันก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นดีหรือไม่”

“เจ้าได้ยินหรือไม่ เขาแต่งงานกับเจ้าก็เพื่อต้องการการสนับสนุนจากตระกูลของเจ้าก็เท่านั้น หาได้รักเจ้าจากใจจริงไม่” ในเมื่อต้องเจ็บก็เจ็บกันให้หมดทุกคน อย่าได้คิดว่าผู้ใดจะมีความสุขเลย

หวังเยี่ยนหมิ่นได้แต่กำมือแน่น เพราะสิ่งที่ซูซินเหยาเอ่ยออกมานั้นเป็นความจริงทั้งหมด ขนาดนางยืนอยู่ตรงนี้เขายังไม่คิดไว้หน้าของนางเลยสักนิด แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อย ๆ นางก็ได้แต่งงานกับเขา และนางเชื่อว่าสามารถทำให้เขารักนางได้ เพราะเมื่อก่อนเขาก็เอ็นดูนางมาก ทว่าตั้งแต่มีสตรีนางนี้เขาก็เปลี่ยนไป ไม่สนใจนางอีกเลย นางต้องทำให้เขากลับมาเอ็นดูและรักนางอีกครั้งให้ได้

“เหยาเอ๋อร์หมายความว่าพวกเรายังเป็นเช่นเดิมใช่หรือไม่” จงหยวนอันพูดอย่างมีความหวัง หากนางยอมแต่งเป็นฮูหยินรองให้เขาไม่ว่านางต้องการอันใดเขาก็พร้อมจะทำตาม

“ให้ตอบอีกกี่พันครั้งข้าก็ไม่มีทางแต่งงานกับเจ้า” ยังหวังอีกหรือว่านางจะแต่งงานกับเขา เขาคิดว่านางโง่เพียงนั้นเลยหรือ “บิดามารดาเลี้ยงดูข้ามาอย่างดี เหตุใดจะต้องไปทนทุกข์อยู่ในจวนของเจ้าด้วย”

“ไม่สิเหยาเอ๋อร์ ข้าบอกแล้วว่าอย่างไรเจ้าก็สำคัญกับข้าที่สุด หลังจากแต่งงานกันแล้ว ไม่ว่าเจ้าต้องการอันใดข้าก็จะทำตามที่เจ้าต้องการทุกอย่าง จะดูแลอย่างดีไม่ยอมให้ผู้ใดมารังแก” ตอนนี้เขาไม่สนใจอันใดทั้งนั้นขอเพียงนางยอมแต่งงานให้เขาก็พอ

“ข้าจะไม่ยอมแต่งเป็นอนุให้เจ้า และจากนี้พวกเราสองคนตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก” ซูซินเหยาบอกเสียงแข็ง นางไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนพรรค์นี้อีก หากเป็นไปได้ไม่ต้องมาเจอหน้ากันเลยยิ่งดี

“ไม่เอาเช่นนี้สิเหยาเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้ากำลังโมโหกลับไปคิดทบทวนดี ๆ หากใจเย็นแล้วพวกเราค่อยมาพูดเรื่องนี้กันอีกที เดี๋ยวข้าจะไปหาเจ้าที่จวน” ในเมื่อคุยกันตอนนี้ไม่รู้เรื่องก็ต้องคุยกันวันหลัง หากใจเย็นแล้วอาจจะคุยกันง่ายมากกว่านี้

“ใช่ ข้าโมโห โมโหมาก” พูดจบก็ตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาดเพื่อระบายโทสะ

“หากทำเช่นนี้แล้วเจ้าสบายใจก็ลงมืออีกเถิด” เขายอมนางทุกอย่างแล้วจริง ๆ ขอเพียงนางยังอยู่ข้ากายของเขาเช่นนี้เหมือนเดิม เพราะเขาคงทำใจไม่ได้หากไม่มีนางอยู่ข้างกาย

ซูซินเหยาไม่ได้เอ่ยอันใดเพียงแค่เดินกลับไปเงียบ ๆ แต่นางไม่มีความคิดจะกลับไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้อีก

หวังเยี่ยนหมิ่นได้แต่มองคู่รักตัดสัมพันธ์กันด้วยสายตาพอใจ ซูซินเหยาไม่มีทางแต่งงานตามที่เขาต้องการ เช่นนี้ก็สามารถตัดปัญหากวนใจได้แล้ว ขอเพียงอีกฝ่ายไม่แต่งเข้ามาตำแหน่งของนางในจวนสกุลจงก็จะมั่นคง

เมื่อซูซินเหยาขึ้นมานั่งบนรถม้าได้ความเข้มแข็งที่มีก่อนหน้าก็มลายหายไปทันที น้ำตาของนางไหลออกมาไม่ขาดสายร้องไห้แทบเป็นแทบตาย นางเสียใจที่เชื่อใจผิดคนคิดว่าเขาจะจริงใจต่อนาง

ที่ผ่านมานางช่วยเขาทุกอย่าง ตำแหน่งผู้สืบทอดที่เขาต้องการนางก็นำมาประเคนให้โดยที่เขาไม่ต้องทำอันใด นางทำเพื่อเขาขนาดนี้เขายังคิดว่านางไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้อีกหรือ

“กลับจวน” ตอนนี้นางต้องหาทางหนีจากเขาให้เร็วที่สุด เพราะเขาไม่มีทางปล่อยนางไปง่าย ๆ นางรู้จักนิสัยของเขาดี

ทันทีที่กลับไปถึงจวนนางก็ขอบิดาออกไปถือศีลที่อารามนอกเมือง นางไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาเท่าใดจึงจะสามารถละทิ้งความรู้สึกพวนี้ได้ แต่อย่างน้อย ๆ ก็ขอเวลาให้นางได้ตั้งสตินิดหน่อย ขอเวลาไม่นาน นางขอเวลาเพียงไม่นานก็จะกลับมาเป็นซูซินเหยาคนเดิม ไม่มานั่งเสียใจกับเรื่องพวกนี้อีก