คนเป็นเจ้าบ่าวเมื่อเห็นภาพเหล่านั้นก็กำมือแน่นเพื่อระงับโทสะ หากว่านี่มิใช่งานแต่งของเขาคงไม่ปล่อยให้บุรุษสกุลฉือผู้นั้นมานั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนี้หรอก
“อันเอ๋อร์เจ้าอย่าทำเช่นนี้ได้หรือไม่ ไปดื่มสุรามงคลกับแขกหน่อยสิ” ฉีเจียวหวงเดินเข้าไปหาบุตรชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความโมโห ก่อเรื่องเมื่อวานยังไม่พอ วันนี้เป็นงานแต่งตัวเองแท้ ๆ กลับมานั่งทำหน้าบูดบึ้งอยู่ได้
“ท่านแม่ แต่งงานข้าก็แต่งแล้ว ท่านจะมาให้ข้าทำอันใดอีก” เขาพูดกับมารดาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ก็ยังไม่ยอมละสายตาจากสตรีที่อยู่ในใจของเขา นั่นก็ยิ่งทำให้ฉีเจียวหวงโมโหจนแทบจะรักษาสีหน้าเอาไว้ไม่ได้
“เจ้าอย่าลืม เจ้าเลือกเส้นทางนี้เอง ข้ามิได้เป็นคนบังคับเจ้า แล้วก็ทำหน้าดี ๆ ด้วย” เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็ทำเพียงเดินจากไป แต่ก็ไม่วายเอ่ยวาจาทิ้งท้าย “แล้วก็เก็บสายตาของเจ้าด้วย อย่าให้มันมากกว่านี้”
ในเมื่อจั
