SA KAKAHUYAN, ang mga makakapal na dahong tumabon sa kalangitan ay marahang gumalaw sa ihip ng hangin sa ibabaw. Ang mga ito ay sumayaw sa musikang dulot ng mga maliliit na huni ng ibon, isang ritmong ang kalikasan lamang ang nakakagawa.
Dahil sa sitwasyong ito ang sinag ng araw ay lumusot lamang sa awang na tumatama sa mga lagas na dahon na sa lupa ay nakipag-isa.
Idagdag pa rito ang mga nakisabay na mumunting kulisap, lumipad ang mga ito mula sa mababang halaman at hinuhuli ang sinag sa himapapawid. Ngunit kahit ano pang gawin ng mga ito ay nanatili silang naghahabol, mistulang mga hangal na umaasang mabibigyan ang kahilingang maging katipan ng araw.
Sa kabila nito'y nakatulong ang mapangahas na gawi, sapagkat inilabas niyon ang taglay na ningning ng kanilang mga katawan. Patungo s
