Chapter 3

873 Words
Savannah "Well, wag ka nang magbalak na magpalit bago tayo pumasok dahil malelate na tayo" sabi ni Lexy, ang friend kong bakla. 2 years na kaming magkasama sa call centre na pinanggalingan ko sa Ortigas, nung nalaman nyang nag-apply ako at natanggap dito sa bagong call centre n papasukan ko sa Makati, agad ba namang inalam kung saan at nag apply din sya, sinama pa ang iba naming mga kasama sa team na pinaka close namin na hindi rin mga nag dalawang isip. Lahat din naman sila natanggap. May bagong account kasi na binuksan two months ago ang Voice Asia and the account is expanding. "Guys, pwede na kayong mauna sa training room, susunod nalang ako, magpapalit lang muna aq." I told them while we are entering the building. I notice that the guy on the other side of the entrance is staring at us, but I ignore him even if he is too good looking. "Savannah, okay lang naman yung suot mo eh. Bagay nga sayo." Says K-pop boy Migs. We head to the front desk and hand the receptionist our valid I.D's while we sign the visitor's log sheet. Ngaun palang kasi ibibigay yung mga trainee ID since training palang. After we've been given the Visitor's pass, we immediately head towards the elevator and wait for it to reach the ground floor and open. Ito ang mahirap sa ganito kalaking building, sa sobrang taas at dami ng mga nagtatrabaho dito sobrang tagal ka din maghihintay sa elevator. After five minutes, the elevator opens at the ground floor. Nang maubos na ang laman nito, nagmamadali agad kaming pumasok dahil 10 minute nalang ang meron kami. I've decided na wag na ngang magpalit. Bukas ko nalang isusuot ung baon kong damit today. Napansin ko na kasabay din pala naming pumasok ng elevator yung guy na nakatitig samin kanina sa labas ng building. He was standing next to me at the back, I can smell his expensive perfume, and I can tell that he is an American because of his skin tone and quite blond hair, not to mention the built of his body and tall height. Gosh! How did I notice all of it? Lexy is standing fronting all the elevator buttons, he look at me and smile then say, "Savannah, bukod ka talagang pinagpala sa iyong kinalalagyan sa mga oras na ito. Baka naman maari mong tanungin kung saang palapag bababa ang magandang nilalang sa kaliwa mo dahil aking napansin na hindi sya nagkaroon ng pagkakataon na pindutin kung anong palapag sya bababa dahil natulak na kayo pareho papunta dyan sa likod." Hindi ko maiwasang matawa ng konti sa paraang magsalita ni lexy, pinipilit nya talagang magsalita ng malalim na tagalog kahit hirap sya, masiguro nya lang na hindi sya maiintindihan ng katabi ko. "At talaga namang napansin mo ha?" sagot ko naman. "Pambihira!! Sino ba naman ang hindi makakapansin sa gwapong nilalang na yan? Eh, kahit ikaw na pihikan at maselan sa lalaki kumikinang yang mata mo ngayon sa kinalalagyan mo." Sagot nya ulit. Natawa nalang ako, ibang klase talaga manghuli ang baklang to. "Well, alam kong naiinggit ka, pero wala akong magagawa kung mas maswerte ako sayo, at hindi ko ikakailang Masaya ako sa kinalalagyan ko ngayon dahil sa kaaya ayang tanawin sa aking tabi, kaya naman sasamantalahin ko na ang pagkakataon." Naki ride narin ako sa trip nya. Mukhang hindi naman kami maiintindihan nito eh, saka malamang ngayon ko lang sya makikita. Natatawa naman ang ibang tao sa loob ng elevator sa paguusap namin ni Lexy. I turn to the subject of our conversation and found out that he is constantly staring at me while smiling, "Wh...What floor are you, s-sir?" I stutter asking him. "oh, I'm at 24th floor." He said. "Narinig mo Lexy? 24th-" I suddenly stop when I realize something. We all look at the guy who said that he s going to the 24th floor. The Voice Asia owned the whole 24th floor, who is this guy?? ''Patay" I accidentally mutter. "I'm sorry?" he said. "nothing, sir. Uuhhmm... did you... ahmm.. how long have you been here,sir?" I ask him, I really need to know. Dahil kung medyo matagal na sya dito sa Pilipinas baka natuto na sya khit papano umintindi ng tagalog. "Can you please drop the word 'sir'? my name is Steven Forbes just call me Steven, and I just got here last Friday" I can't help it, his eyes is captivatingly green. I heard myself utter the word "ok" and *ding* the elevator door opens at 24th floor. Everybody gets out of the elevator and I follow through, just before I reach the door, he say, "I guess I'll see you around?" he walk out of the elevator and I found myself walking with him. "See you around, Mr. Forbes. " I answered. "Don't call me Mr. Forbes. That's my father." He said and that statement made me stop from walking and look at him. He seem to notice that I stop and look at me. "you're the second person who told me that same exact words today." I confess. "Well-" "Bakla, dalian moh!" I heard lexy and I walk to the entrance and to the front desk of the Voice Asia.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD