“อยู่นิ่ง ๆ เดี๋ยวเฮียเช็ดให้”
คนตัวเล็กยืนนิ่งอยู่หน้ากระจก มือบางเกาะขอบโต๊ะพยุงตัวไว้อย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับโดนดูดพลังงานที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดออกไปจนหมด ฝ่ามือหนาเอื้อมหยิบกระดาษทิชชู ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดคราบน้ำรักขาวขุ่นออกจากบั้นท้ายให้คนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา ปานกลัวว่าเธอจะเจ็บ ทั้งที่มันเทียบไม่ได้กับแรงตอกกระแทกก่อนหน้าเลยด้วยซ้ำ
“ไปอาบน้ำกัน”
เสียงทุ้มต่ำกระซิบลงข้างหู ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอก แล้วก้าวไปยังห้องน้ำ แต่ทว่ากว่าที่ทั้งคู่จะได้ออกมาก็กินเวลาไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง ทั้งเสียงครางกระเส่า เสียงกระแทกกระทั้นที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำ ก็พอจะเดาได้ว่ามันคงไม่ได้จบแค่รอบเดียว
ผ่านไปเกือบชั่วโมง ก็ถึงเวลาที่ฟาร์มต้องลงไปเข้าฉาก ร่างบางยืนอยู่หน้ากระจก สำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าและหน้าผมอีกครั้งอย่างตั้งใจ ราวกับต้องการเรียกสมาธิกลับมาให้พร้อมทำงาน ก่อนจะหันมา
