เด็กฝึกรักของเฮียติณณ์

EP. 7 วันที่ความฝันแอบงอกเงย

-มหาวิทยาลัย-

บอร์ดประกาศหน้าคณะนิเทศศาสตร์ถูกนักศึกษามุงกันหนาแน่นตั้งแต่เช้า ป้ายไวนิลขนาดใหญ่เขียนตัวอักษรเด่นชัด “แคสติ้งนางเอกซีรี่ส์ ค่าย JK กรุ๊ป”

ฟาร์มยืนหลบอยู่ด้านหลังเพื่อน ๆ จากตอนแรกที่ตั้งใจมาอย่างแน่วแน่น แต่พอถึงหน้างานกลับคิดจะเปลี่ยนใจเอาเสียดื้อ ๆ หัวใจฟาร์มเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก จุ๊บหันมาคว้ามือเธอแน่น

“ไป! ไปลงชื่อเดี๋ยวนี้เลย ก่อนคนจะเต็ม!” จุ๊บแทบจะฉุดกระฉากร่างบางเข้าไป

“เดี๋ยวก่อนยัยจุ๊บ ฉันยังไม่ได้เตรียมอะไรเลยนะ” ฟาร์มพยายามรั้งสุดชีวิต

แจงขยับแว่นสีใสไร้กรอบที่ใส่มาเก๋ ๆ ก่อนพูดเสียงนิ่ง ๆ แต่จริงจัง “แกไม่ต้องเตรียมอะไร แค่หน้ากับหุ่นแกนี่ก็ชนะครึ่งหนึ่งของคนทั้งคณะแล้ว”

“พวกแกนี่เว่อร์จริง ๆ” ฟาร์มหน้าแดงขึ้นสีระเรื่อ ไม่ใช่เพราะความอายที่เพื่อนพูด แต่เพราะตื่นเต้นล้วน ๆ

“เว่อร์ตรงไหน ฉันพูดความจริง มีแต่แกเท่านั้นแหละที่ใช้ความสวยไม่เป็นประโยชน์ ถ้าเป็นฉันนะ จะพาผู้ไปบดวันเว้นวันเลย” จุ๊บพูดขึ้นอย่างไม่อาย จนสุดท้ายฟาร์มก็ยอมเดินเข้าไปกรอกใบสมัคร เพราะถ้าหากยังไม่ไป มีหวังยัยเพื่อนตัวดีทั้งสองได้อุ้มเธอเข้าไปแน่

-วันแคสติ้งจริง-

ห้องประชุมใหญ่ชั้นล่างของคณะถูกจัดเป็นสตูดิโอชั่วคราว ไฟในห้องสว่างจ้าแทบจะเห็นทุกรูขุมขนบนใบหน้า กล้องตั้งเรียงรายกันซ้ายขวา ไม่เว้นแต่ตรงกลาง ไม่นานโปรดิวเซอร์ ผู้กำกับ และทีมงานก็เดินเข้ามา ทั้งหมดนั่งเรียงกันเต็มโต๊ะ ฟาร์มนั่งอยู่ในกลุ่มผู้สมัคร เธอใส่เดรสสีอ่อนเรียบ ๆ ผมยาวถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะอย่างเป็นธรรมชาติ เธอสวยแบบไม่ต้องพยายาม เมื่อผู้แข่งขันคนก่อนหน้าแสดงจบ และลำดับต่อไป “คือฟาร์ม” ช่วงเวลานั่นยิ่งทำให้เธอตึงเครียดหนักกว่าเดิม

“หมายเลข 23 ฟาร์ม เชิญค่ะ” เสียงคนรันคิวเอ่ยขึ้นเสียงดัง แต่เธอยังไม่ขยับ จนเสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง

“หมายเลข 23 อยู่ไหมคะ”

เสียงนั้นทำให้หัวใจฟาร์มกระตุกแรงจนแทบสะดุ้ง เธอลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะมองมาที่จุ๊บกับแจง ที่นั่งอยู่ไม่ไกล ทั้งสองกำหมัดยกขึ้นให้กำลังใจ ฟาร์มก้าวเข้าไปยืนกลางห้อง แสงไฟสาดลงมาจับใบหน้าหวานของเธอเต็ม ๆ ออร่าความสวยฉายชัดขึ้น แม้ดวงตากลมโตจะสั่นไหวแต่ยังพยายามนิ่ง

“แนะนำตัวค่ะ” โปรดิวเซอร์เอ่ย

“ฟะ…ฟาร์มค่ะ อายุ 22 ปี เรียนนิเทศศาสตร์ปี 4 ค่ะ” เสียงเธอสั่นนิด ๆ

“เคยแสดงไหม”

“ไม่เคยค่ะ”

ทีมงานบางคนเริ่มมองกันเอง แต่ผู้กำกับกลับยกมือห้าม

“งั้นลองอ่านบทสั้น ๆ ดูนะ”

ฟาร์มรับกระดาษบทมา มือเล็กเย็นเฉียบ เธอสูดลมหายใจหนัก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

และในวินาทีที่เธอเริ่มพูด เสียงสั่นในตอนแรกค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความนิ่ง แววตาที่เคยลังเล

กลับกลายเป็นความเศร้าลึก เจ็บจริง น้ำเสียงของเธอไม่ใช่การ “ท่องบท” แต่มันคือการ “ถ่ายทอดความรู้สึกของคนที่กำลังเสียทุกอย่างในชีวิต”

ห้องทั้งห้องเงียบสนิทเมื่อฟาร์มหยุดพูด น้ำตาเม็ดหนึ่งหลุดออกมาจากหางตาโดยไม่รู้ตัว ฟาร์มรีบก้มหน้าอย่างตกใจ ไม่มีเสียงตบมือ มีแต่ความเงียบที่หนักแน่น ก่อนที่ผู้กำกับจะพูดขึ้นช้า ๆ

“ขอบคุณครับ… รอผลได้เลย”

-ตอนเย็นวันเดียวกัน-

ฟาร์มนั่งตัวแข็งอยู่หน้าจอโทรศัพท์ จุ๊บกับแจงนั่งประกบซ้ายขวา ลุ้นยิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีก

ไม่นานเสียงไลน์ก็เด้งขึ้น ราวกับเสียงระฆังบอกเวลา

ชื่อผู้ติดต่อ : ทีมแคสติ้ง

หัวใจฟาร์มแทบหลุดเต้น เธอกดเปิดแชตด้วยมือที่สั่นเทา

“ยินดีด้วยนะคะ คุณฟาร์ม ทีมงานมีมติเป็นเอกฉันท์เลือกคุณเป็น นางเอกซีรี่ส์ ค่ะ”

“กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!”

จุ๊บกับแจงกรี๊ดลั่นคณะ ทั้งสองโผเข้ากอดฟาร์มด้วยความดีใจ

“แกทำได้จริง ๆ ฟาร์ม! แกทำได้”

ฟาร์มนั่งนิ่ง น้ำตาร่วงพรากโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือ “ทางรอดของชีวิตแม่เธอ”ฟาร์มกลั้นสะอื้นไม่อยู่ เธอยกมือปิดปาก น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งโดยไม่อายใคร

“งั้นวันนี้ต้องฉลองเว้ยแก เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง!” จุ๊บพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่หายตื่นเต้นแทนเพื่อน แถมยกแขนฟาร์มขึ้นเขย่าเหมือนถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่

“ฉันยังไม่หายช็อกเลยพวกแก นี่มันเรื่องจริงใช่ไหม” ฟาร์มนั่งนิ่งน้ำตาคลออยู่ในดวงตากลมโต รอยยิ้มสั่น ๆ แผ่บนริมฝีปาก แจงยื่นโทรศัพท์ที่ยังเปิดแชตทีมแคสติ้งค้างอยู่มาให้

“จริงที่สุดแล้ว แกได้เป็นนางเอกจริง ๆ โอ้ยยย อกอีแจงจะแตก”

“แม่แกต้องดีขึ้นแน่ฟาร์ม ฉันเชื่อแบบนั้น” จุ๊บเข้ามากอดเธอแน่นอีกครั้ง ฟาร์มพยักหน้า น้ำตาหยดลงบนไหล่เพื่อน “ขอบคุณนะ ถ้าไม่มีพวกแก ฉันคงไม่กล้าไปแคส”

ตอนเย็นร้านอาหารกึ่งผับย่านมหาวิทยาลัย

เสียงดนตรีคลอเบา ๆ ในร้านดังขึ้นพร้อมเสียงแก้วกระทบกัน โต๊ะเล็ก ๆ มุมหนึ่งมีผู้หญิงสามคนนั่งล้อมวงกันอยู่ พวกเธอเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเรียบร้อย มาเป็นสาวเปรี้ยวซ่าที่พร้อมจะเมากันเต็มที่ในคืนนี้

ฟาร์มในชุดเดรสรัดรูปสีครีมอ่อน ดูหวานแต่แฝงความเซ็กซี่โดยไม่รู้ตัว จุ๊บใส่เสื้อสายเดี่ยวสีสด

แจงมาในลุคเรียบร้อย แต่หารู้ไม่ว่า ความเรียบร้อยนั้นเป็นแค่ภาพล่วงตา

“ชนแก้วว่าที่นางเอกคนใหม่หน่อยเว้ย!”

จุ๊บชูแก้วขึ้นสูง แก้วทั้งสามใบกระทบกันเบา ๆ เสียงใสดังกรุ๊งกริ๊ง ฟาร์มยกแก้วขึ้นจิบเพียงนิดเดียว แอลกอฮอล์ยังไม่ทันแตะลิ้นดี เธอก็วางแก้วลง

“ฉันต้องรีบกลับนะ คืนนี้ต้องเข้าร้าน”

“ไม่ได้! แกโทรไปลาเลย วันนี้ไม่เมา ไม่กลับ!!!” แจงถลึงตาใส่อย่างไม่ยอม ฟาร์มส่ายหน้าเบา ๆ อย่างจนปัญญา แต่ลึก ๆ เธอก็อยากพักเพื่อให้รางวัลกับตัวเองบ้าง อยากปล่อยให้ตัวเองได้หายใจบ้างสักคืน

นิ้วเรียวเอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋า ก่อนจะกดเข้าไปในกรุ๊ปไลน์ของร้าน

“เวลอร่าคลับ”

เธอพิมพ์ข้อความสั้น ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดส่ง

“คืนนี้ฟาร์มขอลานะคะ มีธุระ”

“ขอบคุณค่ะ”

ฟาร์มกดออกจากหน้าแชทไลน์ โดยไม่รอให้ใครอนุญาต เธอเก็บโทรศัพท์กลับเข้าในกระเป๋าเหมือนเดิม เพราะคิดว่าคงไม่มีอะไรแล้ว ฟาร์มเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนทั้งสอง

“เรียบร้อย”

แจงยิ้มกว้างทันที

“เยี่ยม! งั้นสั่งเพิ่ม!”

แก้วใบใหม่ถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะของทั้งสามคนดังปนกับเสียงเพลงในร้าน เป็นเสียงหัวเราะที่ฟาร์มไม่ได้ยินมานานแล้ว