“เฮีย…”
เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอน ฟาร์มยืนอยู่ตรงนั้น ผ้าขนหนูผืนหนาพันรอบอกอวบอิ่มที่แทบจะปิดไม่มิด ผมเปียกหมาด ๆ ปลายหยดน้ำยังเกาะอยู่ที่กรอบหน้าหวาน ใบหน้าที่เคยดื้อดึงกลับดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
ติณณ์เงยหน้าขึ้นจากแก้วกาแฟในมือ สายตาคมหยุดอยู่ที่เธอครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองเธออย่างสำรวจ ใบหน้าสวยที่ไร้เครื่องสำอาง มันกลับยิ่งทำให้เธอดูน่าทะนุถนอมขึ้นไปอีก ติณณ์วางแก้วลงช้า ๆ แต่ทว่าสายตากลับไม่ละไปจากเธอเลย
“อาบเสร็จแล้วเหรอ”
“ค่ะ…” เธอพยักหน้าเบนสายตาหลบเล็กน้อย
เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนเก้าอี้ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้เธออย่างไม่เร่งรีบ ติณณ์หยุดยืนในระยะที่ไม่ทำให้เธออึดอัด ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะกดไหล่คนตัวเล็กนั่งลงช้า ๆ
“เช็ดผมให้แห้ง เดี๋ยวไม่สบาย”
ติณณ์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ค่อย ๆ เช็ดผมให้เธอด้วยท่าทางใจเย็นเกินคาด สัมผัสเบา ๆ นั้นทำให้ฟา
