“เวลอร่าคลับ”
ลานจอดรถ ยังเงียบอยู่มาก เพราะเป็นช่วงเวลาก่อนเข้างาน ไฟหน้าร้านยังไม่เปิดเต็มที่ มีแค่แสงสลัวจากเสาไฟกับเสียงเครื่องยนต์ประปรายของพนักงานไม่กี่คน
ฟาร์มใช้จังหวะนี้เปิดประตูลงจากรถทันที ตั้งแต่มหา’ลัยจนถึงร้าน คนตัวเล็กยังไม่เปล่งเสียงออกมาสักคำ ติณณ์มองตามโดยไม่พูดอะไร เพราะเขารู้ดีว่าไฟกำลังลุก ไม่ควรราดน้ำมันลงไป
ร่างบางเดินอ้อมเข้าทางหลังร้าน ทั้งที่ในใจยังขุ่นเคืองคนในรถไม่หาย มันยังค้างอยู่ในอกเหมือนก้อนอะไรสักอย่างที่กลืนไม่ลง
“คนบ้า! ปากไม่ดี แถมยังเอาแต่ใจที่สุด!”
ขณะที่ฟาร์มบ่นพึมพำกับตัวเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง พี่เมย์ที่เข้าร้านมาก่อนเอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็นคนน้องเดินเข้ามา
“ฟาร์ม มาทำงานแล้วเหรอ”
ฟาร์มหยุดเท้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่จะเปลี่ยนไป รอยยิ้มสดใสถูกยกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เธอทิ้งเรื่องทุกอย่างไว้ข้างหลังเหมือนไม่มีอะไร
