ติณณ์ลากคนท้าทายออกจากร้านโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลัง เสียงเพลงและแสงไฟถูกทิ้งไว้ด้านใน ประตูปิดลงพร้อมลมเย็นที่พัดปะทะหน้า ฟาร์มสะดุ้งเล็กน้อย ความมึนจากแอลกอฮอล์เมื่อครู่ค่อย ๆ จางลง เหลือเพียงสติอันน้อยนิดที่เพิ่งกลับคืนมา
“เฮีย…ฟาร์มพูดเล่นนะคะ” เสียงเธอลนลาน ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
คำแก้ตัวนั้นหลุดออกมาอย่างรีบเร่ง เหมือนเธอเพิ่งรู้ตัวว่าก้าวข้ามเส้นอะไรไปไกลกว่าที่คิด แต่คนที่กำข้อมือเธอแน่นอยู่ไม่คิดจะชะลอฝีเท้าเลยสักนิด แรงจับไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ ทว่าแน่นพอจะบอกว่าเขาไม่ตั้งใจจะปล่อย ฟาร์มรู้สึกขนลุกขึ้นมาทั้งแขน เมื่อรับรู้ได้ถึงความนิ่งของเขา อารมณ์แบบนี้ให้เธอเดาได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ ซึ่งน่ากลัวกว่าการดุด่าเสียอีก
“แล้วทำไมต้องตัดสายทิ้ง อย่าคิดว่าไม่รู้ สัญญาณโทรศัพท์เธอมันไม่ได้มีปัญหา” เขาพูดโดยไม่หันมามองหน้าเธอเลย แต่ทว่ามือก็ยังไม่ปล่อย
“แล้วเฮียจะโมโหทำไมขนาดนั้น” คนตัวเล
