หลังเลิกกอง ฟาร์มถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่วันนี้จบลง ก่อนจะหอบร่างกายอันเหนื่อยล้าขึ้นมาบนห้อง แม้ว่าใบหน้าจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึกแต่แววตากลับแฝงความไม่สบายใจอยู่เต็มอก เธอได้แต่ภาวนาให้การทำงานครั้งนี้จบลงเร็ว ๆ
มือเล็กแตะคีย์การ์ดผลักประตูเข้าไป ติณณ์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วหมุนตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ฟาร์มชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นทันที คนตัวเล็กเดินเข้าไปหาเขา แล้วโถมตัวเข้ากอดแน่นอย่างไม่อาย
ใบหน้าสวยซบลงบนอกแกร่ง พร้อมซูดกลิ่นกายคนรักเข้าเต็มปอด คล้ายว่ามันเป็นกลิ่นที่ชโลมจิตใจให้เธอได้เป็นอย่างดี
“เหนื่อยไหม”
ติณณ์เอ่ยขึ้นพลางยกมือลูบหลังบางขึ้นลงเบาๆ อย่างปลอบประโลม
“นิดหน่อยค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสคลอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “แค่เห็นหน้าเฮียก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ” จากคนที่ดูอ่อนแรงเมื่อครู่ กลายเป็นแมวน้อยขี้อ้อนในอ้อมแขนเขาแทบจะในทันที
ติณณ์ก้มลงมองเธอเงีย
