หลังจากผ่านศึกอันเร่าร้อน คนตัวเล็กที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันก็เผลอหลับไปอย่างง่ายดาย ลมหายใจสม่ำเสมอแผ่วเบา ราวกับเด็กที่เพิ่งปลอดภัยจากความวุ่นวายทั้งหมด
ติณณ์เกลี่ยปอยผมออกจากกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มขณะหลับใหล ดวงตาที่เคยดื้อดึงปิดสนิท ริมฝีปากอิ่มผ่อนคลายอย่างไร้การป้องกัน เขาโน้มเข้าไปใกล้ จมูกโด่งคลอเคลียกับพวงแก้มใส ก่อนจะขบลงที่ปลายจมูกเล็กนั้นเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
“ขนาดหลับ ยังน่ารัก...เด็กดื้อ”
เสียงพึมพำต่ำ ๆ หลุดออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ทันรู้ตัว มือใหญ่ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้มิดขึ้นอีกนิด ราวกับกลัวว่าอากาศจะเย็นเกินไปสำหรับเธอ ก่อนที่เขาจะเอนตัวลงข้าง ๆ อย่างระวัง ไม่อยากให้การเคลื่อนไหวของตัวเองปลุกเธอจากการพักผ่อน
แต่ทว่าคนตัวเล็กกลับซุกหน้าลงที่อกแกร่ง ร่างบางขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เหมือนแมวน้อยที่กำลังหาไออุ่นจากเจ้าของ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดผิวเขาอย่าง
