รถพุ่งออกไปจากบริเวณนั้นด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ ติณณ์เหยียบคันเร่งหนักขึ้น เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ กลบความเงียบอัดแน่นภายในห้องโดยสาร ไม่รู้ว่าเขาขับเร็วเพราะความโมโหที่เธอกล้าท้าทายซ้ำ ๆ หรือเพราะไฟที่ถูกปลุกเมื่อครู่ยังไม่ยอมมอด
ฟาร์มนั่งตัวแข็งอยู่ข้าง ๆ มือที่กำชายกระโปรงแน่นเมื่อครู่ค่อย ๆ คลายลง เหลือเพียงปลายนิ้วที่สั่นน้อย ๆ สติที่เพิ่งตั้งหลักได้ไม่นานเหมือนจะหลุดลอยไปอีกครั้ง ความเมายังเกาะอยู่ปลายลิ้น หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงจังหวะของมันในอก
“เฮีย…ขับช้า ๆ หน่อย” เธอเรียกเขา เสียงประหม่านั้นหลุดออกจากลำคอ
เขาไม่ตอบ สายตายังจับจ้องอยู่ที่ถนนข้างหน้า กรามแข็งตึงเหมือนกำลังควบคุมอะไรบางอย่างไม่ให้หลุด ไม่นานรถเลี้ยวขึ้นทางยกระดับ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังอาคารสูงตระหง่านที่คุ้นตา แสงไฟจากชั้นบนสุดส่องลงมาเป็นจุดเด่นท่ามกลางความมืด
-เพนท์เฮาส์-
ฟาร์มเอนศีรษะพิงพนักเบาะ หายใจไ
