อีกฟากหนึ่งของหมู่บ้านใจกลางเมือง เตชินทร์จ้องมองโทรศัพท์ในมือที่สายเรียกเข้าดังไม่หยุด ชื่อของนักข่าวหลายสิบคน ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนหน้าจอ ตั้งแต่ข่าวอักษรย่อระเบิดขึ้น เขาแทบไม่รับสายใครเลย แม้กระทั่งผู้จัดการส่วนตัว
“แม่งเอ๊ย โทรมาทำเหี้ยอะไรนักหนาวะ”
เสียงทุ้มต่ำสบถออกมาอย่างไม่คิดจะรักษาภาพพจน์ใด ๆ เมื่ออยู่ในพื้นที่ส่วนตัว ร่างหนาหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาภายในห้องรับแขกอย่างหัวเสีย มือสากขยี้ผมแรง ๆ คล้ายพยายามระบายความอึดอัดที่กดทับอยู่ในอก เสียงโทรศัพท์เงียบลงไปในที่สุด เหลือเพียงความเงียบอันตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วห้อง ก่อนที่ชายวัยใกล้เกษียณจะเดินเข้ามา
“นี่แกไปเหยียบตีนใครเข้า เรื่องนี้ถึงกลับมาเล่นงานแกอีก” เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยถามออกมาทั้งที่ใบหน้าฉายความกังวลชัดเจน
“จะใครก็ช่าง พ่อรีบจัดการเรื่องนี้ให้ผมก่อน”
เตชินทร์เอ่ยขึ้นทันที เพราะเขามั่นใจว่าพ่อเส้นใหญ่พอที่จะกลบเรื่องนี้
