“ให้ฟาร์มทำเถอะนะคะ ฟาร์มไม่อยากให้ใครมองว่ามาเกาะเฮีย”
“ใครจะคิดยังไงก็ช่างมัน เฮียไม่สน”
“แต่ฟาร์มสนค่ะ”
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขึ้น แต่จริงจังกว่าเดิม
“ขอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ให้ฟาร์มได้ภูมิใจในตัวเองบ้างนะคะเฮีย ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฟาร์มได้ทำอะไรเพื่อใครสักคนจริง ๆ”
แววตาที่สบขึ้นมานั้นใสและเปี่ยมความสุขจนติณณ์เงียบไป คำค้านทั้งหมดถูกกลืนหาย เขาทำได้เพียงถอนหายใจยาวๆ อย่างคนจนใจ ไม่ใช่เพราะแพ้เหตุผล แต่เพราะแพ้ความตั้งใจของเธอเขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเธอแผ่วเบาอีกครั้ง ทว่าแม้ท่าทีจะอ่อนลง คนตัวโตก็ยังไม่วายตั้งเงื่อนไข
“งั้นต่อไปนี้ มาเป็นเลขาเฮีย ช่วยเฮียทำบัญชี ห้ามลงไปทำงานหน้าบาร์อีกเด็ดขาด ถ้าไม่ตกลง ทุกอย่างถือว่าโมฆะ”
ติณณ์เบือนหน้าหนี ไม่รอฟังคำตอบ ราวกับไม่อยากเปิดโอกาสให้ตัวเองใจอ่อนมากไปกว่านี้ฟาร์มม
