ดีแลนยืนกอดอกด้วยใบหน้ายิ้มกริ่มขณะมองเพื่อนที่กำลังจัดการเอาถุงช้อปปิ้งของยี่หวาใส่รถตัวเอง และไม่ลืมถ่ายรูปส่งเข้ากลุ่มไลน์เพื่อแบ่งปันสิ่งมหัศจรรย์ให้เพื่อนคนอื่นดูด้วย
“ผมไม่เคยเห็นอินทรีทำอะไรแบบนี้เลยครับ”
“คะ?”
ยี่หวาหันมองดีแลน คิ้วสวยเลิกขึ้น ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ดีแลนต้องการจะสื่อเท่าไรนัก ดีแลนมองหน้าเธอแล้วยิ้มออกมาก่อนจะเปลี่ยนเรื่องโดยไม่ได้อธิบายอะไรต่อเกี่ยวกับประโยคก่อนหน้านี้
“คุณยี่หวามีธุระอะไรต่อไหมครับ ไปทานข้าวด้วยกันนะครับ”
“เอ่อคือ...”
“ไปเถอะครับ ตั้งแต่ผมกลับมาแทบไม่ได้เจออินทรีเลย ถ้าคุณยี่หวาไม่ไป เพื่อนผมคงไม่ยอมไปกินข้าวกับผมแน่”
“คงไม่มั้งคะ”
“ถ้าคุณยี่หวาไม่เชื่อ คอยดูนะครับ”
ดีแลนยิ้มให้เธอก่อนจะเดินเข้าไปหาอินทรีซึ่งกำลังปิดประตูด้านหลังรถลงพอดี ดีแลนหันมองยี่หวาแล้วขยิบตาให้เธอเพื่อ
ส่งสัญญาณให้ยี่หวาดูปฏิกิริยาของอินทรีต่อจากนี้
“อินทรีไปกิน
